มีใครเคยหมดศรัทธาในความดีกันบ้างมั้ยครับ?

มีเรื่องนึงมาเล่าครับ ถ้ารู้สึกว่ามันไร้สาระก็ไม่ต้องอ่านก็ได้ครับ ไม่เป็นไรครับ ผมเข้าใจดี
สมัยก่อน ผมเป็นคนชอบทำความดีครับ ตอนเด็กๆผมได้เห็นพ่อแม่ทำเลาะกันมาบ่อยๆครับ แม่ผมเป็นนักปฏิบัติธรรมครับ แม่ชอบทำบุญเข้าวัดถือศีล8บ่อยๆ ครั้งจะใจดีก็ใจดีแต่ถ้าโมโหเมื่อไหร่ ความใจดีทั้งหลายจะหายหมดครับ กลายเป็นเหมือนคนสติแตก ครั้งนึงตอนพ่อแม่ทะเลาะกัน แม่ถึงขั้นขว้ามีดมา จะทำร้ายพ่อต่อหน้าต่อตา ผมและน้องสาว เราสองคนได้แต่ร้องไห้แล้วก็ห้ามครับ หลังจากนั้นผมก็รู้สึกว่าโลกนี้มันน่าหดหู่มาก ผมชอบอ่านหนังสือธรรมะครับ ผมบวชมาแล้ว3ครั้ง ผมเคยเชื่อว่าเวรกรรมมีจริง และคนชั่วจะต้องจบไม่สวยอย่างแน่นอน ผมมักจะคิดดี-ทำดี-พูดดี บ่อยๆครับ ผมมักจะแคร์คำพูดคนอื่นมาก ไม่อยากทำให้ใครต้องเสียใจ แบบที่พ่อ-แม่ ผมทำต่อหน้าผมในตอนนั้น มันเป็นความหลังฝังใจมากครับ ทุกครั้งที่ผมทำผิดต่อใคร ผมก็มักจะเข้าไปขอโทษ บางครั้งถึงขนาดต้องขอโทษด้วยน้ำตา ผมรู้สึกผิดมากๆครับ เวลาที่ทำให้ใครผิดหวัง ผมมักจะทำตัวตลกเพื่อเสียงหัวเราะของทุกๆคนครับ แต่กระนั้น เพื่อนๆหลายๆคนในกลุ่มใหญ่ ยังนินทาหาว่าผมนั้น บ้าง อยากได้หน้าบ้าง อยากเด่นบ้าง นั่นทำให้ผมเสียใจมากครับ แต่ผมก็ยอมรับครับ บางครั้งผมก็มีพลาดเอาความชั่วร้ายออกมาบ้าง เพราะบางครั้งมันก็โมโหและหงุดหงิด ใส่เพื่อน ผมก็ทำได้แต่ขอโทษและหลายครั้งน้ำตาของผมมันก็ได้ไหลออกมาบ่อยๆ ภายหลังผมกลายเป็นโรคซึมเศร้า ประมาณ ปีครึ่ง ผมไม่ได้ไปหาหมอ เพราะผมรู้สึกแปลกและเขินอาย กลัวว่าใครเขาจะคิดว่าผมบ้า ไร้สาระ อีกตามเคย ผมเก็บตัวเงียบเวลาอยู่ในห้อง หลายครั้งผมปฏิเสธที่จะไปไหนกับเพื่อนๆที่ชอบนินทาผม ผมกลายเป็นคนที่ไม่อยากทำความรู้จักกับใครอีก ผมรู้สึกว่าคนเรามีด้านไม่ดีอยู่ในจิตใจทุกคน ทุกคนที่ผมรู้จักล้วนหวังแค่ผลประโยชน์จากตัวของผม ผมเสียใจมาก บางครั้งก็ร้องไห้คนเดียวออกมาแทบทุกครั้งที่คิดเรื่องแบบนี้ในหัวของผม

พอจบการศึกษา ผมเลือกที่จะเรียนในมหาลัยที่ไกลจากบ้านมากๆครับ เพื่อที่จะได้หลบหนีความวุ่นวายภายในบ้าน และหนีเพื่อนๆบางคนที่เอาแต่มองผมในทางลบๆ ผมใช้เวลาสักพักเก็บตัวและเรียนรู้แล้วก็นึกขึ้นได้ว่า เวรกรรมเป็นความเชื่อที่พระพุทธเจ้าหลอกขึ้น เพื่อทำให้มนุษย์เกิดความกลัวต่อสิ่ง/สถานที่ในจินตนาการที่เราเรียกว่านรก เพราะมนุษย์ล้วนแต่คิดเกี่ยวกับความเป็นอยู่ของตัวเอง แล้วอีกหลายหัวข้อ  ทำไมศาสนาแต่ละศาสนามีพระเจ้าของตนเองแตกต่างกัน ทำไมคนไทยถึงตายแล้วฟื้นบอกว่าเจอยมบาล/กระทะทองแดง ระหว่างที่ฝรั่งหรือชนชาติอื่นๆตายแล้วฟื้นแต่เขากลับไม่เห็นกระทะทองแดงเลย ทำไมคนเลวระดับประเทศถึงไม่ได้รับผลกรรมที่ควรจะได้ ทำไมคนดีๆต้องโดนกลั่นแกล้ง ผมเข้าใจแล้วครับมนุษย์เรามักอยากจะคิดว่าตัวเองเป็นคนดีและได้รับการยอมรับจากคนอื่นว่าตัวเองเป็นคนดีก็+ตนได้อยู่อย่างสบายก็เท่านั้น ถึงได้มีการลงโทษทางสังคมเเละการสร้างกฏหมายขึ้นมา ระหว่างที่บางครั้งตัวเราเองก็มีความรู้สึกอยากที่จะกระทำไม่ดีต่อผู้อื่น

ผมเข้าใจโลกแล้วครับ ผมหายเป็นโรคซึมเศร้าเพราะความคิด ความคิดนึง นั่นก็คือ คนชั่วที่สุดเท่านั้นที่จะอยู่รอดบนโลกใบนี้ได้ สื่งมีชีวิตที่อ่อนแอย่อมตายจาก ถ้าเราไม่ไปกินเขา เขาก็มากินเรา ผมกลายเป็นคนละกันกับสมัยก่อน ความคิดจิตสำนึกเปลี่ยนอะไรๆก็เปลี่ยน จากชอบอ่านหนังสือ ไม่กล้าฆ่าสัตว์ ไม่กล้าขโมยของใครเพราะกลัววันนึงของๆผมจะโดนขโมย ตอนนี้ผมหันมากินเหล้า สูบบุหรี่ ตกปลา ผมไม่อยากเป็นคนดีแล้ว จะได้ไม่มีใครหาว่าผมอีก ผมเลิกพูดจาดีๆกับพ่อและแม่ เพราะพูดไปก็เท่านั้น ผมเบื่อพ่อแม่ ทำดีแค่ไหน โลกมันก็ไม่สนใจหรอก มันสนแค่สิ่งที่จะทำให้มันหากินอยู่ได้ก็เท่านั้น ผมกล้าที่จะพูดทำร้ายจิตใจคน ผมไม่แคร์อีกต่อไป เพราะมันก็ไม่ใช่ตัวผม เรื่องอะไรผมต้องเอาเวลาไปสนใจ ผมไม่อยากเชื่อว่าผมไม่พูดคำว่าขอโทษเลยมาเป็นเวลานานแล้ว ผมรู้สึกมีชีวิตที่ดีกว่าเดิมมาก ทำอะไรๆก็ไม่เห็นจะต้องมากลุ้มใจภายหลัง

แค่จะมาบอกให้ฟังแค่นี้แหละครับ รู้สึกระบายสิ่งที่อยู่ในใจมานาน ขอบคุณที่เข้ามาอ่านกันครับ