ผมทำถูกแล้วหรือเปล่าครับTT

ผมกับแฟนคบกับมา2ปีกว่า เรารักกันมากน่ะครับ แต่เหมือนอะไรหลายๆอย่างมันเป็นไปไม่ได้ ผมอายุแค่20 จบแค่ม.3 แต่แฟนขอผมกำลังเรียนต่อป.โท เราวาดฝันไว้หลายอย่างคิดกันไว้ว่าจะแต่งงานกันแบบไหน แต่พอเราหันมามองความเป็นจริงซึ่งมันยากมาก ค่าสินสอดที่แฟนผมลองถามพ่อแม่ของเธอก้อเกือบล้านกว่าๆ ตอนแรกๆผมคิดว่าเงินแค่นั้นผมสามารถหาให้เธอได้ พอผมเริ่มลงมือจัดการเก็บเงินเพื่ออนาคตของเรา ผมก็มีแรงกดดันหลายๆอย่างเช่น วุฒิการศึกษา หาเงินให้พอกินให้พอต่อหนึ่งเดื่อน แต่เรื่องมาเริ่มแย่ ตอนที่ผมตกงาน มากเกือบสองเดือนซึ่งทำให้เงินเก็บของเราเริ่มหมด ทำให้เราต้องมานั่งแย่งกันกินมาม่า ตอนนั้นผมทำให้ผมคิดว่าผมไม่สามารถดูแลเธอให้ดีเหมือนคนอื่นให้เธอมีความสุขไม่ได้ ผมจึงบอกเลิกเธอ ในตอนแรกเธอไม่ยอม เธอทั่งกอดขาขอร้องผม ทั่งคืนจนผมใจอ่อน แต่พอผมลองมาคิดดูเรื่องราวที่ผ่านมาผมไม่สามารถให้เธอได้ในสิ่งที่ต้องการสักอย่างผมจึงตัดสินใจไม่บอกเธอว่าเพราะอะไรที่ทำให้ผมเลิกกับเธอ ผมบอกกับไปว่าผมเจอคนที่ดีกว่า ปล่อยผมไปดีกว่า เธอถึงยอมให้ผมไป  ผมทำถูกแล้วใช่ไมครับ หลังจากที่เธอเลิกกับผมเธอมีชีวิตที่มากกว่าตอนที่เธออยู่กับผมเป็น100เท่าเลย
(ขอโทษด้วยน่าครับอาจจะรบกวนแต่ผมอยากรู้ว่าผมทำถูกหรือเปล่า)