กระทู้ที่สองนะคะ กระทู้แรกเคยตั้งแล้วลบไปค่ะ
กระทู้นี้เป็นเรื่องของตัวเองล้วนๆเลย ก้อตั้งแต่เราเข้ามหาลัยค่ะ
ก้อมีเพื่อนอยู่กลุ่มนึงสนิทกันมาตั้งแต่ปรับพื้นฐานล่ะ
ก้ออยู่ด้วยกันมาเรื่อยๆค่ะ มันจะดีตรงที่ว่ามีอะไรก้อช่วยเหลือกันตลอด
แล้วก้อไม่เคยมีใครนินทาคนในกลุ่มให้อีกคนฟังเลย สบายใจมากค่ะ
ด้วยความที่เราอยู่หอในกันส่วนมาก มันก้อจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด
อยู่มาช่วงหลังๆนี่แหละค่ะ ที่มันรู้สึกว่าแปลกไป เพื่อนไปไหนไม่เคยชวนเรา
ไม่บอกเราด้วยซ้ำว่าไปไหน ทั้งๆที่ห้องเราอยู่ข้างกัน(่อ่อเมทเราก้อไปนะแต่ก้อไม่บอกเหมือนกัน)
ถ้าเดินด้วยกันก้อไม่เคยรอ เราเดินรั้งท้ายตลอด
ไม่เคยออกความคิดเห็น ถ้าถามก้อจะตอบว่าได้หมดหรือแล้วแต่
มันรู้สึกว่ารุนแรงก้อตรงที่วันนั้นเพื่อนนัดกันไปติวหนังสือที่ห้องเพื่อนอีกคน
เราก้ออยู่ที่ห้องเหมือนเดิมแหละค่ะ ประมาณ 2 ทุ่มเราก้อถามไลน์กลุ่มว่าหายไปไหนกันหมด
ทุกคนบอกว่าอยู่หอเพื่อนอีกคน คือแล้วไม่คิดจะบอกกันหน่อยหรอ เราก้อเงียบค่ะ
ช่วนนั้นเครียดเลย เราเป็นคนที่พูดมากนะ แต่ถ้าอารมณ์ที่เราไม่พอใจทั้งวันเราก้อไม่พูดได้
หลังจากนั้นเราก้อเงียบไป ไม่พูด ถามคำตอบคำ จนปล่อยให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม
(อาจมีคนสงสัยว่า ถ้าอยากไปติวหนังสือกับเพื่อนขนาดนั้น ทำไมไม่ขอตามไปหล่ะ เราคิดเหมือนกัน
แต่ถ้าเค้าไปกันหมดโดยไม่ชวนเราขนาดนั้น มันก้อหมายความว่า เค้าไม่ได้อยากให้เราไปหรอก)
จนมาช่วงหลังๆที่เราไม่ค่อยพูดไม่ค่อยถาม ถ้าเดินด้วยกันแล้วไม่รอเราก้อจะแยกออกมาเดินคนเดียว
อย่างน้อยก้อไม่อึดอันเท่ากับการเดินด้วยกันแต่เหมือนไม่มีตัวตน จนเค้าเริ่มหันมาถามเราว่า
ทำไมชอบเดินคนเดียว เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเดินด้วยกัน เราก้อจะตอบแค่ว่า "ชั่งเหอะ"
ก้อรู้ค่ะ ว่าสังคมมหาลัยต้องอยู่คนเดียวให้เป็น ไม่มีใครแคร์เรามากกว่าตัวเองหรอกค่ะ
//////แต่ก้ออยากกให้เป็นเหมือนเดิมนะคะ เราร็สึกว่าเราผูกพันกับเพื่อนกลุ่มนี้มาก หอเดียวกัน กินด้วยกัน
ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด อยากกลับไปค่ะ แต่ไม่รู้จะทำยังไง
#เราเป็นคนไม่ค่อยยอมใครด้วยแหละ ถ้าเราไม่ผิดคำขอโทษก้อไม่เคยหลุดจากปากเรา
หรือไม่ด้วยความที่เราเป็นคนพูดตรง พูดแรง พูดไม่คิดหรือเปล่า เพื่อนเราเคยทำตัวห่างไป
#ถ้าพวกได้เข้ามาอ่าน กูอยากเหมือนเดิมนะเว่ย แต่กูไม่รู้จะเริ่มยังไง #เพื่อนรัก
ช่วยหน่อยค่ะ อยากกลับไปจริง
อยากกลับไปเป็นเหมือนเดิม
กระทู้นี้เป็นเรื่องของตัวเองล้วนๆเลย ก้อตั้งแต่เราเข้ามหาลัยค่ะ
ก้อมีเพื่อนอยู่กลุ่มนึงสนิทกันมาตั้งแต่ปรับพื้นฐานล่ะ
ก้ออยู่ด้วยกันมาเรื่อยๆค่ะ มันจะดีตรงที่ว่ามีอะไรก้อช่วยเหลือกันตลอด
แล้วก้อไม่เคยมีใครนินทาคนในกลุ่มให้อีกคนฟังเลย สบายใจมากค่ะ
ด้วยความที่เราอยู่หอในกันส่วนมาก มันก้อจะไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด
อยู่มาช่วงหลังๆนี่แหละค่ะ ที่มันรู้สึกว่าแปลกไป เพื่อนไปไหนไม่เคยชวนเรา
ไม่บอกเราด้วยซ้ำว่าไปไหน ทั้งๆที่ห้องเราอยู่ข้างกัน(่อ่อเมทเราก้อไปนะแต่ก้อไม่บอกเหมือนกัน)
ถ้าเดินด้วยกันก้อไม่เคยรอ เราเดินรั้งท้ายตลอด
ไม่เคยออกความคิดเห็น ถ้าถามก้อจะตอบว่าได้หมดหรือแล้วแต่
มันรู้สึกว่ารุนแรงก้อตรงที่วันนั้นเพื่อนนัดกันไปติวหนังสือที่ห้องเพื่อนอีกคน
เราก้ออยู่ที่ห้องเหมือนเดิมแหละค่ะ ประมาณ 2 ทุ่มเราก้อถามไลน์กลุ่มว่าหายไปไหนกันหมด
ทุกคนบอกว่าอยู่หอเพื่อนอีกคน คือแล้วไม่คิดจะบอกกันหน่อยหรอ เราก้อเงียบค่ะ
ช่วนนั้นเครียดเลย เราเป็นคนที่พูดมากนะ แต่ถ้าอารมณ์ที่เราไม่พอใจทั้งวันเราก้อไม่พูดได้
หลังจากนั้นเราก้อเงียบไป ไม่พูด ถามคำตอบคำ จนปล่อยให้ทุกอย่างกลับมาเป็นเหมือนเดิม
(อาจมีคนสงสัยว่า ถ้าอยากไปติวหนังสือกับเพื่อนขนาดนั้น ทำไมไม่ขอตามไปหล่ะ เราคิดเหมือนกัน
แต่ถ้าเค้าไปกันหมดโดยไม่ชวนเราขนาดนั้น มันก้อหมายความว่า เค้าไม่ได้อยากให้เราไปหรอก)
จนมาช่วงหลังๆที่เราไม่ค่อยพูดไม่ค่อยถาม ถ้าเดินด้วยกันแล้วไม่รอเราก้อจะแยกออกมาเดินคนเดียว
อย่างน้อยก้อไม่อึดอันเท่ากับการเดินด้วยกันแต่เหมือนไม่มีตัวตน จนเค้าเริ่มหันมาถามเราว่า
ทำไมชอบเดินคนเดียว เดี๋ยวนี้ไม่ค่อยเดินด้วยกัน เราก้อจะตอบแค่ว่า "ชั่งเหอะ"
ก้อรู้ค่ะ ว่าสังคมมหาลัยต้องอยู่คนเดียวให้เป็น ไม่มีใครแคร์เรามากกว่าตัวเองหรอกค่ะ
//////แต่ก้ออยากกให้เป็นเหมือนเดิมนะคะ เราร็สึกว่าเราผูกพันกับเพื่อนกลุ่มนี้มาก หอเดียวกัน กินด้วยกัน
ไปไหนมาไหนด้วยกันตลอด อยากกลับไปค่ะ แต่ไม่รู้จะทำยังไง
#เราเป็นคนไม่ค่อยยอมใครด้วยแหละ ถ้าเราไม่ผิดคำขอโทษก้อไม่เคยหลุดจากปากเรา
หรือไม่ด้วยความที่เราเป็นคนพูดตรง พูดแรง พูดไม่คิดหรือเปล่า เพื่อนเราเคยทำตัวห่างไป
#ถ้าพวกได้เข้ามาอ่าน กูอยากเหมือนเดิมนะเว่ย แต่กูไม่รู้จะเริ่มยังไง #เพื่อนรัก
ช่วยหน่อยค่ะ อยากกลับไปจริง