ผมเคยอ่านกระทู้ที่ผู้ชายคนนึงไปดูหนังคนเดียวแล้วชอบผู้หญิงคนนึงที่นั่งข้างกันแล้วมาตามหาในพันทิพ
http://pantip.com/topic/13089446
ตอนนั้นอ่านไปยังคิดว่า 'เห้ยย เหมือนนิยายเกินไปหรือเปล่าวะ' ตอนนี้ได้เจอกับตัวแล้วครับ ถึงมันจะไม่ได้ดูน่าสนใจแบบของเค้าก็เถอะ...
วันที่ 23/11/58 แม่ผมเพิ่งกลับจาก ตปท. แม่ผมนัดทานข้าวที่ Fuji สาขา Lotus ศรีนครินทร์ ผมไปถึงเวลาประมาณ 17.20 ผมยืนรออยู่หน้า Fuji มีบูธหนึ่งตั้งอยู่ เป็นบูธของ "มูลนิธิกัลยาณมิตร เพื่อพัฒนาเด็กและเยาวชน" และเธอคนนั้นก็เรียกผมและอธิบายรายละเอียดของมูลนิธิ ซึ่งผมก็สนใจนะครับ.. แต่ !! ผมไม่ได้พกกระเป๋าตังค์มาครับ (บังคับให้แม่เลี้ยงข้าว >_<) ผมเลยบอกเธอไปว่า "เดี๋ยวรอครอบครัวมาก่อนได้มั้ยครับ พอดีกระเป๋าตังค์อยู่กับน้องสาว"
ผมก็เดินอยู่แถวๆหน้าฟูจิอยู่พักหนึ่ง เธอก็ตะโกนมาว่า "นั่งเก้าอี้นี้ได้นะคะ" ผมก็บอกว่า "ไม่เป็นไรครับ" (เพื่อนเธอมีแซว "เช่าเก้าอีกร้อยนึงนะคะ" แอบคิดในใจ 'จ้ะ ถ้ามีตังค์จะเช่าอยู่' 55555.) หลังจากนั้นก็มีคนเดินออกมาจากฟูจิ บอกว่าแม่มารอในร้านนานแล้ว (อ้าว..) หลังจากผมเข้าร้านไปแล้วผมก็ยืมเงินแม่มา 200 เพราะต้องบริจาค 500บาทถึงจะได้เสื้อ (ยังดีมีเงินติดกระเป๋ากางเกงมา 300กว่าบาท) แล้วก็ออกมาทำเรื่องบริจาค...
บอกตามตรง ตอนแรกผมสนใจแค่เรื่องบริจาคจริงๆครับ ตลอดเวลาที่เธออธิบายผมอ่านแต่กระดาษที่เธอใช้พรีเซนต์ ได้เห็นเธอจริงๆก็แค่ตอนผมเอาเงินมาบริจาค เธอเป็นคนพูดเก่งครับ พูดคล่อง พูดแบบแทบไม่ต้องพักหายใจเลย ยิ้มเก่งมากๆครับ ยิ้มได้สดใสมากด้วย ผมเพิ่งมารู้สึกตัวก็ตอนประมาณตี 2 แล้วล่ะครับ ผมกำลังจะนอนแต่ก็ดันนึกถึงหน้าเวลาเธอยิ้ม เวลาเธอพูดเล่น เวลาเธอแซว ทำเอาผมนอนไม่หลับเลยทีเดียว
ผมรู้แค่ว่าเธออยู่รัชดาตอนเธอถามว่าผมอยู่แถวนี้หรอ ผมก็ไม่รู้จะหาเธอเจอเหมือนกระทู้โรงหนังมั้ย แต่ถ้าเธอได้อ่าน ผมอยากบอกเธอว่า "ผมว่าผมหลงรักรอยยิ้มของคุณซะแล้วหล่ะครับ"
**** เพิ่งตั้งกระทู้ครั้งแรก อ่านไปอาจจะงงหน่อย เป็นคนเล่าอะไรไม่ค่อยรู้เรื่องน่ะครับ ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วย ****
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้
เคยมั้ย ? อยากเจอใครสักคนที่เคยคุยกันครั้งเดียว
http://pantip.com/topic/13089446
ตอนนั้นอ่านไปยังคิดว่า 'เห้ยย เหมือนนิยายเกินไปหรือเปล่าวะ' ตอนนี้ได้เจอกับตัวแล้วครับ ถึงมันจะไม่ได้ดูน่าสนใจแบบของเค้าก็เถอะ...
วันที่ 23/11/58 แม่ผมเพิ่งกลับจาก ตปท. แม่ผมนัดทานข้าวที่ Fuji สาขา Lotus ศรีนครินทร์ ผมไปถึงเวลาประมาณ 17.20 ผมยืนรออยู่หน้า Fuji มีบูธหนึ่งตั้งอยู่ เป็นบูธของ "มูลนิธิกัลยาณมิตร เพื่อพัฒนาเด็กและเยาวชน" และเธอคนนั้นก็เรียกผมและอธิบายรายละเอียดของมูลนิธิ ซึ่งผมก็สนใจนะครับ.. แต่ !! ผมไม่ได้พกกระเป๋าตังค์มาครับ (บังคับให้แม่เลี้ยงข้าว >_<) ผมเลยบอกเธอไปว่า "เดี๋ยวรอครอบครัวมาก่อนได้มั้ยครับ พอดีกระเป๋าตังค์อยู่กับน้องสาว"
ผมก็เดินอยู่แถวๆหน้าฟูจิอยู่พักหนึ่ง เธอก็ตะโกนมาว่า "นั่งเก้าอี้นี้ได้นะคะ" ผมก็บอกว่า "ไม่เป็นไรครับ" (เพื่อนเธอมีแซว "เช่าเก้าอีกร้อยนึงนะคะ" แอบคิดในใจ 'จ้ะ ถ้ามีตังค์จะเช่าอยู่' 55555.) หลังจากนั้นก็มีคนเดินออกมาจากฟูจิ บอกว่าแม่มารอในร้านนานแล้ว (อ้าว..) หลังจากผมเข้าร้านไปแล้วผมก็ยืมเงินแม่มา 200 เพราะต้องบริจาค 500บาทถึงจะได้เสื้อ (ยังดีมีเงินติดกระเป๋ากางเกงมา 300กว่าบาท) แล้วก็ออกมาทำเรื่องบริจาค...
บอกตามตรง ตอนแรกผมสนใจแค่เรื่องบริจาคจริงๆครับ ตลอดเวลาที่เธออธิบายผมอ่านแต่กระดาษที่เธอใช้พรีเซนต์ ได้เห็นเธอจริงๆก็แค่ตอนผมเอาเงินมาบริจาค เธอเป็นคนพูดเก่งครับ พูดคล่อง พูดแบบแทบไม่ต้องพักหายใจเลย ยิ้มเก่งมากๆครับ ยิ้มได้สดใสมากด้วย ผมเพิ่งมารู้สึกตัวก็ตอนประมาณตี 2 แล้วล่ะครับ ผมกำลังจะนอนแต่ก็ดันนึกถึงหน้าเวลาเธอยิ้ม เวลาเธอพูดเล่น เวลาเธอแซว ทำเอาผมนอนไม่หลับเลยทีเดียว
ผมรู้แค่ว่าเธออยู่รัชดาตอนเธอถามว่าผมอยู่แถวนี้หรอ ผมก็ไม่รู้จะหาเธอเจอเหมือนกระทู้โรงหนังมั้ย แต่ถ้าเธอได้อ่าน ผมอยากบอกเธอว่า "ผมว่าผมหลงรักรอยยิ้มของคุณซะแล้วหล่ะครับ"
**** เพิ่งตั้งกระทู้ครั้งแรก อ่านไปอาจจะงงหน่อย เป็นคนเล่าอะไรไม่ค่อยรู้เรื่องน่ะครับ ผิดพลาดประการใดขออภัยด้วย ****
[Spoil] คลิกเพื่อดูข้อความที่ซ่อนไว้