ผมเลี้ยงหมาพันธุ์ไทย เพศผู้ สีขาว ไว้ตัวนึงครับ น้องถูกมาปล่อยหน้าบ้านเมื่อเดือน มีค. ตอนนั้นยังไม่โตมากประมาณ 4-5 เดือน ที่บ้านผมเลยเอาเข้ามาเลี้ยงในบ้าน ตั้งขื่อว่า บุญทิ้ง มันเป็นหมาขี้เล่น ชอบวิ่งหยอกไก่ แต่ไม่กัดนะครับ ไม่เคยกัดแมว เลี้ยงกับแมวได้ เป็นหมาค่อนข้างใจดี เห่าเก่งมาก เป็นมิตรกับแมว ไก่ ลูกหมาในบ้านได้ดีทีเดียว
เลี้ยงมาจนถึงวันนี้ ตอนเย็นผมไม่อยู่บ้านไปตลาด แม่กับน้องขี่จักรยานออกไปข้างนอกแล้วเจ้าบุญทิ้งวิ่งตามออกไป พอถึงถนนหน้าวัด มันวิ่งข้ามโดยที่ไม่มองรถ รถที่วิ่งมาไม่ไวเท่าไรชนเค้าจังๆ แต่ไม่กระเด็นไปไกลนะครับ ตอนนั้นแม่กับน้องเห็นแต่ช่วยอะไรไม่ได้ เค้าวิ่งนำไปก่อน น้องสาวผมร้องไห้เลยล่ะ แม่คิดว่าเค้าตาย แต่ยังไม่ตาย เค้านอนนิ่งกลางถนน แม่ผมไปอุ้มกลับมาบ้าน สุดท้ายเดินได้เอง ไม่เป็นอะไรเลย มีรอยถลอกนิดหน่อย เลือดออกที่ขาแต่ไม่มากเท่าไร ผมกลับมาพอดีเห็นเค้าวิ่งตามแม่เข้าบ้าน ถามแม่ แม่บอกโดนรถชน ผมก็ยังงงๆนะ เค้าดูปกติไม่มีท่าทีเจ็บปวดอะไรเลย จนเค้าหนีไปนอนข้างบ้าน ผมไปเรียกเค้า ก็ยังกระดิกหางทำท่าดีใจ ผมเลยอุ้มกลับมานอนในบ้าน กลางมุ้งให้กลัวโดนยุงกัด ตอนนั้นลืมคิดเรื่องไปหาหมอเลยครับ ลืมจริงๆเพราะดูแล้วเค้าไม่มีอาการเจ็บปวดอะไรเลย เค้ายอมให้ผมอุ้มมาโดยที่ไม่ร้องสักนิด พอกางมุ้งเสร็จแม่ห่วงคอยดูตลอดจนผมบอกแม่ว่า ไม่เป็นไรแล้ว แม่ถึงเข้าบ้านมา ประมาณสองทุ่ม เค้าวิ่งรอบบ้านเหมือนที่เคยวิ่งปกติ สุดท้ายมานั่งหน้าประตูบ้าน ผมกำลังทานข้าวอยู่ ได้ยินเสียงเค้าทำท่าเหมือนจะเห่า หรือ กำลังจะจามนี่ล่ะ แต่เสียงมันเปลี่ยนไป เหมือนไม่ใช่เสียงเจ้าบุญทิ้ง ผมยังรู้สึกกลัวมันเลย จนน้องผมเอามืออุดหูเพราะกลัวเสียงมัน ผมไปดูและเรียกชื่อ บุญทิ้งๆ มันไม่มองผมเลย มองไปข้างหน้าพร้อมกับเลือดปนน้ำลายที่ออกมาจากปาก ตอนนั้นใจไม่ดีเลยครับ กลัวเค้าจะตาย ผมเลยคิดว่าต้องพาไปหาหมอ แต่พอเตรียมตัวจะไป เค้าวิ่งหายไปเลย ปกติเค้าจะวิ่งแบบนี้อยู่แล้ว แม่ผมพูดปลอบใจว่าคงไม่เป็นอะไรมาก ผมกับรู้สึกไม่ดี ไม่ได้ออกไปตามเค้า จนข้างบ้านเดินมาบอกว่า หมาตายแล้ว ผมรู้สึกแย่มาก ทานไรไม่ลง เดินไปดูกับแม่เห็นเค้านอนอยู่พื้นบ้านข้างๆบ้านผม ผมเข้าไปจับตัว ตัวเค้าแข็งมาก เหมือนตายไปได้หลายชั่วโมง แข็งจนผมสะดุ้งเลยครับ มันปกติมั้ยครับที่หมาตายใหม่ๆแล้วตัวจะแข็งได้ขนาดนี้
พอเห็นแล้วสงสารมาก ทำอะไรไม่ถูก มาขุดหลุมฝังน้องตอนสามทุ่มกว่าๆ ใจคอห่อเหี่ยวไปหมด แม่ปลอบใจว่าเค้าไปสบายแล้ว ผมก็อึ้งนะ ทำอะไรไม่ถูก ผูกพันกับเค้านะครับ เลี้ยงมาไม่กี่เดือนแต่เหมือนสมาชิกในบ้าน ไม่อยากเห็นเขาเจ็บ ป่วยต่อหน้าต่อตา เห็นแล้วไม่เคยสบายใจ ถึงจะเป็นแค่หมาที่เขามาปล่อย แต่ความผูกพันมันเยอะจนบอกไม่ได้จริงๆครับ ผมขอยอมรับว่าครั้งนึงเคยเตะเค้าแรงมาก เตะที่ท้องเพราะกำลังหงุดหงิดแล้วเค้าเดินมาตะกายขา เตะไปแล้วเค้าร้องดังมาก จนเค้ากลัวไม่กล้าเข้าหาผมเลย พอทำเสร็จผมก็มานั่งมองเค้าตอนหลับ น้ำตาคลอไปด้วย สงสาร คิดแล้วเกลียดตัวเองไม่น่าไปเตะเค้าแบบนี้ เจ็บใจมากครับ จนตอนนี้ น้องเค้าตายไปแล้ว แต่ผมยังอยากจะขอโทษเค้าที่เคยไปเตะ ไปทำร้ายเค้า มันฝังใจผมมาก วันนี้ช่วยเค้าไม่ได้ รู้สึกแย่มาก เรื่องเก่าๆที่เคยทำร้ายเค้ามันย้อนกลับมาทำให้ผมคิดมาก ผมควรทำไงดีครับ ควรคิดยังไงต่อ พยามเข้าใจแต่มันทำไม่ได้ ทั้งสงสารทั้งคิดถึง เหมือนมันรู้สึกไม่สบายใจ อีกอย่างผมคิดว่าน้องเขาน่าจะตายไปตั้งแต่โดนรถชนแรกๆแล้ว แต่คงอยากกลับมาที่บ้านก่อน ผมคิดมากไปใช่มั้ยครับ
รูปเจ้าบุญทิ้งตอนถูกมาปล่อยวันแรก
หมาที่บ้านโดนรถชนตายเมื่อเย็น แต่ทำไมยังรู้สึกคิดมากไม่หาย
เลี้ยงมาจนถึงวันนี้ ตอนเย็นผมไม่อยู่บ้านไปตลาด แม่กับน้องขี่จักรยานออกไปข้างนอกแล้วเจ้าบุญทิ้งวิ่งตามออกไป พอถึงถนนหน้าวัด มันวิ่งข้ามโดยที่ไม่มองรถ รถที่วิ่งมาไม่ไวเท่าไรชนเค้าจังๆ แต่ไม่กระเด็นไปไกลนะครับ ตอนนั้นแม่กับน้องเห็นแต่ช่วยอะไรไม่ได้ เค้าวิ่งนำไปก่อน น้องสาวผมร้องไห้เลยล่ะ แม่คิดว่าเค้าตาย แต่ยังไม่ตาย เค้านอนนิ่งกลางถนน แม่ผมไปอุ้มกลับมาบ้าน สุดท้ายเดินได้เอง ไม่เป็นอะไรเลย มีรอยถลอกนิดหน่อย เลือดออกที่ขาแต่ไม่มากเท่าไร ผมกลับมาพอดีเห็นเค้าวิ่งตามแม่เข้าบ้าน ถามแม่ แม่บอกโดนรถชน ผมก็ยังงงๆนะ เค้าดูปกติไม่มีท่าทีเจ็บปวดอะไรเลย จนเค้าหนีไปนอนข้างบ้าน ผมไปเรียกเค้า ก็ยังกระดิกหางทำท่าดีใจ ผมเลยอุ้มกลับมานอนในบ้าน กลางมุ้งให้กลัวโดนยุงกัด ตอนนั้นลืมคิดเรื่องไปหาหมอเลยครับ ลืมจริงๆเพราะดูแล้วเค้าไม่มีอาการเจ็บปวดอะไรเลย เค้ายอมให้ผมอุ้มมาโดยที่ไม่ร้องสักนิด พอกางมุ้งเสร็จแม่ห่วงคอยดูตลอดจนผมบอกแม่ว่า ไม่เป็นไรแล้ว แม่ถึงเข้าบ้านมา ประมาณสองทุ่ม เค้าวิ่งรอบบ้านเหมือนที่เคยวิ่งปกติ สุดท้ายมานั่งหน้าประตูบ้าน ผมกำลังทานข้าวอยู่ ได้ยินเสียงเค้าทำท่าเหมือนจะเห่า หรือ กำลังจะจามนี่ล่ะ แต่เสียงมันเปลี่ยนไป เหมือนไม่ใช่เสียงเจ้าบุญทิ้ง ผมยังรู้สึกกลัวมันเลย จนน้องผมเอามืออุดหูเพราะกลัวเสียงมัน ผมไปดูและเรียกชื่อ บุญทิ้งๆ มันไม่มองผมเลย มองไปข้างหน้าพร้อมกับเลือดปนน้ำลายที่ออกมาจากปาก ตอนนั้นใจไม่ดีเลยครับ กลัวเค้าจะตาย ผมเลยคิดว่าต้องพาไปหาหมอ แต่พอเตรียมตัวจะไป เค้าวิ่งหายไปเลย ปกติเค้าจะวิ่งแบบนี้อยู่แล้ว แม่ผมพูดปลอบใจว่าคงไม่เป็นอะไรมาก ผมกับรู้สึกไม่ดี ไม่ได้ออกไปตามเค้า จนข้างบ้านเดินมาบอกว่า หมาตายแล้ว ผมรู้สึกแย่มาก ทานไรไม่ลง เดินไปดูกับแม่เห็นเค้านอนอยู่พื้นบ้านข้างๆบ้านผม ผมเข้าไปจับตัว ตัวเค้าแข็งมาก เหมือนตายไปได้หลายชั่วโมง แข็งจนผมสะดุ้งเลยครับ มันปกติมั้ยครับที่หมาตายใหม่ๆแล้วตัวจะแข็งได้ขนาดนี้
พอเห็นแล้วสงสารมาก ทำอะไรไม่ถูก มาขุดหลุมฝังน้องตอนสามทุ่มกว่าๆ ใจคอห่อเหี่ยวไปหมด แม่ปลอบใจว่าเค้าไปสบายแล้ว ผมก็อึ้งนะ ทำอะไรไม่ถูก ผูกพันกับเค้านะครับ เลี้ยงมาไม่กี่เดือนแต่เหมือนสมาชิกในบ้าน ไม่อยากเห็นเขาเจ็บ ป่วยต่อหน้าต่อตา เห็นแล้วไม่เคยสบายใจ ถึงจะเป็นแค่หมาที่เขามาปล่อย แต่ความผูกพันมันเยอะจนบอกไม่ได้จริงๆครับ ผมขอยอมรับว่าครั้งนึงเคยเตะเค้าแรงมาก เตะที่ท้องเพราะกำลังหงุดหงิดแล้วเค้าเดินมาตะกายขา เตะไปแล้วเค้าร้องดังมาก จนเค้ากลัวไม่กล้าเข้าหาผมเลย พอทำเสร็จผมก็มานั่งมองเค้าตอนหลับ น้ำตาคลอไปด้วย สงสาร คิดแล้วเกลียดตัวเองไม่น่าไปเตะเค้าแบบนี้ เจ็บใจมากครับ จนตอนนี้ น้องเค้าตายไปแล้ว แต่ผมยังอยากจะขอโทษเค้าที่เคยไปเตะ ไปทำร้ายเค้า มันฝังใจผมมาก วันนี้ช่วยเค้าไม่ได้ รู้สึกแย่มาก เรื่องเก่าๆที่เคยทำร้ายเค้ามันย้อนกลับมาทำให้ผมคิดมาก ผมควรทำไงดีครับ ควรคิดยังไงต่อ พยามเข้าใจแต่มันทำไม่ได้ ทั้งสงสารทั้งคิดถึง เหมือนมันรู้สึกไม่สบายใจ อีกอย่างผมคิดว่าน้องเขาน่าจะตายไปตั้งแต่โดนรถชนแรกๆแล้ว แต่คงอยากกลับมาที่บ้านก่อน ผมคิดมากไปใช่มั้ยครับ
รูปเจ้าบุญทิ้งตอนถูกมาปล่อยวันแรก