ลาป่วย พาครอบครัวไปฮิปฯที่อินทนนท์

เราเป็นคนจังหวัดจันทบุรี ได้มีโอกาสขึ้นมาเรียนที่มหาวิทยาลัยแม่โจ้เชียงใหม่  เมื่อประมาณ4-5ปีที่แล้ว ตอนนี้เรียนจบแล้วทำงานแล้ว ที่บ้านก็ขึ้นมาเที่ยวหาอยู่บ่อยครั้ง แต่ครอบครัวยังไม่มีโอกาสได้ไปเที่ยวดอยอินทนนท์เลยสักครั้ง ครั้งนี้เนื่องจากที่เราทำงานเป็นช่างภาพสายกีฬาในเชียงใหม่ แล้วพบว่าตัวเองมีชีวิตอย่างกับพี่ยุ่นในหนังเรื่องฟรีแลนซ์ พอรู้ตัวอีกทีร่างก็พังซ่ะแล้วกลายเป็นว่าเราป่วยซ่ะงั้นเป็นโรคเบลพาซี ง่ายๆก็คือหน้าเบี้ยวครึ่งหน้า ตาปิดไม่สนิท เกิดจากพักผ่อนน้อย ทำงานหนัก โรคเครียด ฯลฯ และลุงเราที่อยู่ลำพูนดันไปขับรถชนกับท้ายสิบล้อเล่นๆ แขนหักแบบชิวๆออกโรงบาลมาจิบเบียร์ดูดบุหรี่สบายใจ พ่อกับแม่เราก็เลยอยากขึ้นมาดูอาการว่าไอ้ลูกชายหัวแก้วหัวแหวนมันจะทำงานรอดไหม ลุงเราจะชิวเบียร์ได้ขนาดไหน เค้าก็เลยตัดสินใจขับรถขึ้นมาหาเราทันที แล้วก็บอกว่าอยากขึ้นไปเที่ยวดอยอินทนนท์ เราก็เลยจัดให้เค้าแบบสมใจ

แต่ครั้นจะไปแบบนักท่องเที่ยวคนอื่น ก็คงไม่ใช่เรา เลยจับพ่อกับแม่มาถ่ายรูปเกาะกระแสฮิปเตอร์ซ่ะหน่อย งานนี้ขอบอกว่ารูปเน้นๆ

ก่อนจะขึ้นไปเถียงกันกับพ่อแทบตายเรื่องแผนที่ แกก็เชื่อแผนที่แบบเก่าขาดจนไม่รู้จะขาดยังไง (เสียดายที่ไม่ได้ถ่ายรูปมาให้ดู ) ส่วนเราก็เชื่อเทคโนโลยีมากไป ดูแผนที่ในโทรศัพท์ สรุปมียื่นคำขาดกับเราว่า ถ้าเราพาแกไปไม่ถูกแกกลับจันทบุรีเลยนะ ไม่ไประอินทนงอินทนนท์ สุดท้ายก็ไปถึงผลก็คือยิ้มเลยจร้า คุณพ่อจอมโวยวายก็รีบจอดรถลงจากรถถอดเสื้อเดินโชว์หุ่นถ่ายรูปกับแม่เราอย่างสบายใจ ยังบอกอีกว่าไม่เห็นจะหนาวเลยว่ะ!! ชิวๆเบๆ

และก็ได้เวลาจับแม่มาเป็นนางแบบ




แค่นี้ยังไม่สมใจอยากเรา เลยรีบขึ้นรถสั่งคุณพ่อพลขับ ขับรถขึ้นสู่ยอดดอย เป้าหมายคือจุดสูงสุดของประเทศไทยตามที่หวังไว้
ลงรถได้ก็ไม่รีรอ รีบคว้ามือแม่ไปถ่ายรูปทันที



เอาแค่หอมปากหอมคอ ก็เดินขึ้นไปถ่ายรูปหน้าป้าย "สูงสุดแดนสยาม" ต่อ



จริงๆอากาศวันที่เราไปนั้นดีมาก ไม่หนาวจนเกินไป แถมคนก็ยังน้อยเลยได้ถ่ายรูปแบบไม่ต้องต่อคิวใคร ชอบตรงนี้แหละ5555
พอถ่ายเสร็จเรากับครอบครัวก็เดินวนลงมาด้านล่าง แต่เอ๊ะ นึกขึ้นได้เลยขอพ่อถ่ายรูปแบบฮิปเตอร์เค้าถ่ายกันหน่อย แต่นางบอกถ้าถ่ายรูปคิดใบละ1000บาทนะ เราก็ถึงกับร้องโห แต่ก็ยอมนะแค่ใบเดียวพอ (พ่อแกอำเล่นนะ)

เดินต่อไปได้สักครู่ เราก็ให้แม่มายืนถ่ายรูปต่อ แต่คราวนี้พ่ออยากถ่ายด้วย เราก็บอกคิดค่าถ่ายรูปละ 1000 บาทนะ แกทำท่าไม่ค่อยอยากถ่ายเล๊ยยยยย




สรุปคือตอนนี้เรากำไร3000นะ ช่วยจำด้วย แต่เรากลัวพ่อจะเสียเงินเยอะ เลยให้พ่อเราถ่ายให้เราบ้างรูปนึงให้แกเสียแค่2000 แกยื่นมือมาคว้ากล้องอย่างไว!!

หลังจากนั้นก็ได้เวลาลงมาสักที เรามีจุดที่อยากจะแวะ2จุด ก็คือกิ่วแม่ปานกับสักการะพระธาตุ ทำไงหละครับเรียกพลขับมาพาเราลงไปต่อ จอดรถปั๊บพลขับของผมไม่ไหวแล้ว ง่วงมากเลยขอตัวไปเฝ้าพระอินทร์สักครู่ เรากับแม่ก็เลยลงไปกันแค่2คน ปล่อยให้พ่อเค้านอนพัก


วิวตรงจุดพักรถกิ่วแม่ปานสวยมาก อากาศดีสุดๆๆ หายใจโล่งฮู้ดังขนาดเลยคิงว่า



เรากับแม่เริ่มสนใจที่จะเดินสำรวจธรรมชาติในเส้นทางศึกษาธรรมชาติกิ่วแม่ปาน ก็เลยจูงมือกันไปติดต่อเจ้าหน้าที่ แต่!!! พอได้รายละเอียดเท่านั้นแม่เราถึงกลับเปลี่ยนใจ เพราะว่าการเดินทางนั้นต้องใช้เวลากว่า4-5 ชั่วโมง และเส้นทางไกลมากก (สำหรับแม่เรานะ) โดยประมาณ3-4 กิโลเมตร แถมต้องมีคนนำทางที่ชำนาญพื้นที่(พี่แม้ว)ไปด้วยกรุ๊ปละ1คน และจ่ายค่าเสียเวลาเค้า 200 บาท โอ้ววววแม่เจ้าไม่เป็นไรลูกเราถ่ายรูปไปอวดเพื่อนๆแม่ก็พอ



เมื่อถ่ายรูปจนนางพอใจ เราก็ชวนนางไปถ่ายรูปตรงลานจอดเฮลิคอปเตอร์ที่ไม่ไกลจากจุดนี้เท่าไหร่ ระหว่างเดินไปก็ถ่ายรูปตามใจคนแก่




เราบอกแม่พอยังเนี่ย ในใจเหมือนจะรู้คำตอบละว่า ยัง!!!


คราวนี้ฮิปฯพอป่าวคุณลูกชาย






เราเริ่มรู้ว่าเรากดชัตเตอร์ไปเยอะมาก เลยบอกแม่พอก่อนถ่ายให้ลูกบ้าง และนี่คือผลงานการถ่ายภาพของนาง

เรานี่ถึงกับกุมขมับเพราะภาพที่ออกมามันชัดมากกกก  โอเคเราลงไปสักการะพระธาตุกันดีกว่าเนาะ หลังจากนั้นก็เดินลงไปไม่ไกลมาก ก็ถึงทางเข้าแต่ต้องบอกก่อนนะครับ ว่าที่นี่เค้าเสียค่าเข้าชมนะจ๊ะ คนละ 40 บาท ทางขึ้นชันนิดหน่อยแต่ก็พอจะให้คุณแม่อายุ40ต้นๆ ได้เดินขึ้นได้แบบชิวๆ



เดินขึ้นมาถึงกับร้องว้าวว เพราะที่นี่สวยมาก คว้าแขนแม่อย่างไว แม่ถ่ายรูปก่อนๆๆๆ

เดินขึ้นไปหน่อย จะเจอสวนที่เค้าจัดไว้ เพลินคุณแม่เค้าหละ เดียวแวะถ่ายตรงนี้ ถ่ายตรงนู้น อารมณ์เหมือนกลับมาเป็นเด็กอีกครั้งวิ่งเล่นในสวนดอกไม้






อะๆขอเซลฟี่กับลูกชายหน่อย นี่เราเพิ่งรู้ว่าหน้าเราแก่กว่าแม่เราอีก กำกำ

เดินขึ้นมาอีกนิดก็ถึงด้านบน

ขอยืนอย่างนางสาวไทยหน่อยนะ


ต้องบอกก่อนว่าพระธาตุมี 2 ฝั่ง แต่คุณแม่ผู้ร่าเริงในสวยดอกไม้เริ่มจะไม่ไหวจากอาการข้อเข่าเสื่อม เลยขอเป็นพรีเซนเตอร์บันไดเลื่อนซ่ะหน่อย

ขออภัยที่ไม่ได้ถ่ายด้านในพระธาตุมาให้ดูกัน ไม่ว่ากันนะ

เห้ออ!! ได้เวลากลับแล้วซิ โทรเรียกพลขับสุดหล่อให้ฟื้นจากการหลับไหล ตื่นมาขับรถให้เรานั่งต่อ พากลับบ้านแบบงงว่านี่มาเที่ยวหรือมาถ่ายรูป เอาเป็นว่าทั้งสองเลยละกัน

***เอาละถ้าอ่าน(ดูรูป)มาถึงตอนนี้หลายท่านอาจจะผิดหวังว่าสาระน้อย หรือไม่บอกรายละเอียดอะไรมาก จริงๆเราแค่จะไปถ่ายรูปกับครอบครัวเลยอยากเอามาแชร์และเราอยากจะบอกว่าครอบครัวเป็นสิ่งเดียวที่สำคัญที่สุดนะ ใครที่เรียนหรือทำงานในเมืองกรุง ต่างจังหวัด อย่าลืมหาเวลาไปหาพวกท่านบ้างนะ พาท่านไปกินข้าว ดูหนัง ช๊อปปิ้ง(ของใช้เข้าหอเรา) ฯลฯ


เวลาที่เราเหนื่อยหรือท้อแท้จากการทำงานเราก็มีพ่อกับแม่นี่แหละเป็นกำลังใจที่สำคัญสำหรับเรา อย่าลืมนะ ถ้าไม่มีโอกาสกลับไปบ้านก็โทรไปหาแทน โทรไปทุกวันๆ บอกรักท่านบ้าง ก่อนที่จะไม่มีโอกาสได้บอกรักท่านนะ พ่อกับแม่บอกเราเสมอว่าท่านไม่ได้อยู่กับเราไปทั้งชีวิตนะ เพราะฉะนั้นย้ำครั้งสุดท้าย หยิบมือถือโทรไปหาท่านเดี๋ยวนี้ ขะใจ๋ๆๆๆๆๆเน้อคิงเขา