ผมคบกับเเฟนมา 9 เดือนเเล้วครับ
ผมเป็นคนไม่ชอบเข้าสังคมครับ มีเพื่อนฝูงเเต่ไม่ติดเพื่อน ไม่เที่ยว ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ เเบบนี้มาตลอดครับ
ส่วนมากก็อยู่เเต่บ้านเสมอ ไม่ว่าผมไปไหน ทำอะไร ก็รายงานเเฟนผมเสมอ ทั้งตอนไปเเละกลับ คุยทางโทรศัพท์เสมอ บางทีก็ถ่ายรูปส่งไปรายงาน เเฟนผมเสมอครับ
เเฟนผมเขาเรียนอยู่ ต่างจังหวัด ผมอยู่กรุงเทพครับ
เเต่ถ้าเวลาที่เเฟนผมกลับมาเมื่อไหร่ ผมจะไปเที่ยวกับเเฟนเสมอครับ ผมอยากเจอเเฟนผมมากๆ คิดถึงเขาเสมอ
เวลาที่ผมไปเที่ยวกับเเฟน ผมบอกเขาเสมอว่า ผมจะตามเเฟนเสมอ ไม่ว่าจะไปเที่ยวไหน ก็ตามใจเเฟนเสมอครับ
ผมเป็นคนง่ายๆ ติดดินครับ จะกินอาหารอะไรก็ได้ จะกินข้างทาง หรือในห้างก็ได้ จะดูหนังเรื่องอะไรก็ได้ ทำอะไรก็ได้ จะเดิน จะนั่ง ก็ได้ ผมจะตามเเฟนผมเสมอ ในมุมมองผมคิดว่า ขอเเค่ผมได้ใช้เวลาที่มีกับเเฟนก็พอใจเเล้วทุกๆครั้งที่เขากลับมา ผมก็บอกเขาเเบบนี้เสมอครับ ผมไม่เคยต้องการอะไรเลยครับ ขอเเค่ได้ใช้เวลากับเเฟนผม
ผมเปลี่ยนไปตั้งเเต่มีเเฟนครับ จากคนที่ไม่เคยไปเที่ยวไหนเลย หรือไปเที่ยวไกลๆผมก็ไปเที่ยวหาเเฟนผมที่ต่างจังหวัดครับ ไปค้าง
จากผมไม่ค่อยใช้โทรศัพท์ ผมก็มาใช้โทรหาเเฟนผมทุกๆวัน ไม่ขาด
ตอนนี้ผมตัดทุกคนที่เข้ามา ถึงดูร้ายๆ เเต่ผมก็เลือกเเฟนผม เขาสำคัญกับผมมาก
มีครั้งนึงเเฟนผมกลับมาจากต่างจังหวัด เเต่ เขากลับมากับเพื่อนๆครับ
ผมก็อยากไปเซอร์ไพรส์ ไปรับเขา โดยไม่บอก เเต่พอใกล้ถึงผมก็บอกเขาครับ
พอไปถึงเขาก็ตะคอกผม ว่าจะมาทำไม ของก็เยอะ ต้องถือมันหนัก ผมก็บอกเดียวไปรับช่วยเเบกไปส่งนะ
เขาก็บอกว่าเพื่อนเขารีบ จะรีบไป บอกว่า ผมจะมาถ่วงอะไรเขา ผมบอกว่า ขอเอาของไปให้ได้ไหม
ผมก็นั่งรอเขา จนเขามาถึง ผมก็หาเขาไม่เจอ เขาก็ด่าผมเเละตะคอกผมว่ารีบ อย่ามาถ่วง เพื่อนรีบ ผมก็วิ่งตามหาเขา เพราะผมไม่ค่อยไปเที่ยวไหน เลยไม่คุ้นที่ เเต่ผมพยายามที่จะไปรับไปหาเขาครับ จนเจอ ผมคิดถึงเขามากๆ ผมจำได้ว่า ก่อนนั้นเเฟนผมเขาบ่นว่าเจ็บตา เวลามีฝุ่นหรืออะไรเข้าตา
ผมก็เลย ซื้อตุ๊กตา กับ ยาล้างตาไปให้เขาครับ มันก็ไม่ได้มีค่าอะไรเท่าไหร่ เเต่ผมเป็นห่วงเขาครับ เลยอยากเอาไปให้เขา อยากไปรับเขา
พอผมไปถึง ก็ได้รับเเต่ เสียงตะคอก เสียงด่าครับ เขาบอกให้ผมหาที่ฝากของที่จะเอามาให้ไว้ เเล้วกลับไปเถอะ ผมน้อยใจมากครับ ผมอยากเจอเเฟนผมมากๆ เขาบอกว่า ผมถ่วงเขา กับเพื่อนๆ เขาบอกว่าจะไปกินข้าวต่อกับเพื่อนๆ ผมก็น้อยใจครับในใจ ซึ่งจริงๆเเล้วรถมันก้ติดมาก
ผมรู้ว่าของที่ผมให้เขามันไม่ได้มีค่าอะไรเลย เเต่มันมีค่าทางใจผม ผมเเค่อยากให้เขา เอากลับไปใช้ที่ต่างจังหวัด ผมก็น้อยใจเหมือนกันครับ
พอตกเย็นเขาก็ไปร้านอาหารต่อกับเพื่อนๆครับ ผมรู้ผมจึงอยากไปหาเเฟนผมอีกครับ ทั้งที่ตอนเเรกผมไปรอรับเเฟนที่พึ่งถึง เเละเอาของไปให้เเล้ว เเละผมก็กลับไปสักพัก เเต่ผมก็คิดกลับมาเเฟนอีกครับ ตอนเย็น ที่ร้านอาหาร ผมโทรไปหาเขา เขาก็เหมือนรำคาญผม ผมถามว่า ร้านอยู่ไหนผมจะไปหานะ เขาก็บอก หาเอง เดียวจะกลับเเล้ว ผมก็พยายามหาจนเจอครับ เขาก็ยังอยู่กับเพื่อน ผมก็ไปนั่งมองเขากินอาหารกับเพื่อนๆ ผมก็รอเขากินอาหารกับเพื่อนๆจนเสร็จ เเล้วช่วยถือของ ไปส่งเขาถึงใกล้ๆบ้านครับ เพราะ เขากลับคนเดียว ผมเป็นห่วงเขา หลังจากนั้นผมก็นั่งรถเมล์กลับบ้านคนเดียว
เวลาเขาไปไหนผมก็อยากจะไปด้วย ไปรับไปส่งเขาเสมอ
เเฟนผมจะไปผมก็เป็นห่วงเสมอ เวลาเขาไปเที่ยวกับเพื่อนไปไหนไกลๆ ยิ่งเวลาเขาอยากไปคนเดียว
ถึงเขาจะบอกว่าดูเเลตัวเองได้ เเต่ยังไงผมก็เป็นห่วงเขาเสมอ ผมบ่นเขาเสมอครับ คอยเตือนเขาเสมอ
ในทุกๆครั้งที่อยู่ห่างกัน หรือเเฟนผมหายไปนานๆ หรือติดต่อไม่ได้ ผมนั่งมองนาฬิกา รอเขามา ผมจะคิดมากเสมอ ว่าเขาจะไปไหน ทำอะไรอยู่ จะกินข้าวหรือยัง ผมเป็นห่วงเขามากครับ
เเละกลัวใครจะมายุ่ง เพราะเเฟนผมเป็นคนมีสังคม อยู่ที่เรียน ที่ต่างจังหวัด เขามีเพื่อนฝูงมากมายครับ มีรุ่นพี่รุ่นน้อง ที่เป็นผู้ชาย มีคนที่เขามาจีบบ้าง
มายุ่งบ้าง ซึ่งผมก็หวงเขาเสมอ
เปรียบกับผม ในทุกๆวัน ผมรอเเฟนเสมอครับ ผมรอที่จะคุยกับเขาเสมอ ผมจึงเป็นคนคิดมากครับ เพราะอาจเป็นความที่ผมไม่มีใครเลย ไม่ได้คุยกับใครเลย เเม้เเต่เพื่อน ไม่เข้าสังคม
ผมก็รอเเต่เเฟนผมเสมอ บางครั้งที่ผมคิดมาก ผมก็เหมือนคนบ้าครับ ในคำพูดของผม มันก็อาจจะดูหาเรื่องเเฟนเสมอ ยิ่งเวลาที่เเฟนผมหายไปหรือทำอะไรอยู่ ผมคิดมากเสมอ ทำให้ผมพูดในสิ่งที่ผมคิดมาก มีคำถามมากมายที่ผมถามเเฟน ข้อสงสัย สิ่งที่ผมอยากรู้ อยากได้ยินจากเเฟน
หรือพูดความน้อยใจออกไป มันก็คงดูเป็นการหาเรื่องเขาเสมอครับ ทำให้ทะเลาะกันบ่อย
เกิดจากผมเสมอ เวลาที่ผม คิดมาก กังวล ขี้บ่น ขี้หึง หวง เป็นห่วง ผมสนใจเขามากครับ ตลอดเวลา เวลาเขาทำอะไรไปไหน ผมก็คอยเตือนเเฟนเสมอ
อย่าลืมกินข้าวให้อิ่มนะ อย่าลืมล้างตา อย่าลืมทำการบ้าน ทำงาน พอมีอะไรที่ผมช่วยทำได้ผมก็จะช่วยเเฟนทำครับ ผมเป็นคนขี้บ่นเเฟน เรื่องพวกนี้เสมอ
เเต่เขาจะมองเป็น ผมหาเรื่อง เสมอ คำที่ผมได้กลับมาจากเขาคือ "น่าเบื่อ" "น่ารำคาญ" "อย่ามากไปจะได้มั้ย" ""จะเอาอะไรอีก"
"อย่าทำให้หมดความอดทน" เขาบอกว่า ทำไมผมต้องมาเป็นเเบบนี้ ต้องคิดมาก
เขาก็เริ่มเปลี่ยนไปครับ ในสายตาผม
ผมสังเกตุพฤติกรรมเขา
เขาเริ่มดูเเลตัวเองมากขึ้น สนใจในรูปลักษณ์ภายนอก ตั้งเเต่หัวจรดเท้า
จากไม่เเต่งหน้าเวลาอยู่กับผม ไม่ฉีดน้ำหอม
เเต่เวลาที่ไม่ได้อยู่กับผม เวลาที่เขาอยู่กับสังคม คนอื่นๆ เขาก็เเต่งหน้า ฉีดน้ำหอม
เวลาเขาอารมณ์เสีย โกรธเขาจะบอกว่า ไม่อยากคุย เบื่อ เขาจะตัดสายโทรศัพท์ใส่ผมตลอดๆ ในช่วงนี้ มีเเต่ผมที่พูดอยู่คนเดียวบ่อยๆ ทั้งข้อความต่างที่ผมฝากไว้ ที่ผมบ่นไป เพราะผม รักเเละเป็นห่วงเขา ผมก็มีเขาคนเดียว เเต่เหมือนว่าเขาไม่อยากจะรับรู้ เขาจะบอกว่า ผมหาเรื่องเขา เขาบอกว่า เบื่อที่ผม เป็นคนคิดมากเรื่องเขา
เขาเริ่มสมาคมกับเพื่อนฝูง เขาชอบพูดคุยปัญหากับเพื่อนฝูง มากกว่าปัญหาที่มีกับผม
เเต่เขาเคยบอกผมว่า ผมสำคัญสำหรับเขาเเละดีที่สุดสำหรับเขา
เขาบอกว่าไม่ชอบผู้ชาย มีสังคมมาก ติดเพื่อน เเต่ดูเหมือนเเฟนผมจะเป็นในทางกลับกันกับผมครับทั้งในโลกความจริง เเละโลกโซเชียล
ที่เขามีเพิ่อนเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ มีคนรู้จักมากเรื่อยๆ
ผมกลัวที่เขาจะมีใครมายุ่ง หรือเขาจะมีใครหรือป่าว เสมอ ผมคิดมาก ยิ่งเวลาที่เขาบอกว่า เบื่อผม รำคาญผม
เขาชอบพูด เปรียบเทียบว่าเพื่อนๆของเขาก็มีเเฟนที่ดีทุกอย่าง หรือคนนั้นคนนี้ เป็นเเบบนี้ ดีเเบบนี้
เหมือนเปรียบเทียบกับผม ผมก็ยังคิดว่าผมยังไม่ดีพอเสมอ ทำให้ผมคิดมากอยู่เสมอ
ผมเชื่อว่าไม่มีใครอยากจะเป็นคนคิดมากหรอกครับ
ผมควรทำยังไงดีครับ ผมเป็นเเบบนี้กับเเฟน
ผมเป็นคนไม่ชอบเข้าสังคมครับ มีเพื่อนฝูงเเต่ไม่ติดเพื่อน ไม่เที่ยว ไม่กินเหล้า ไม่สูบบุหรี่ เเบบนี้มาตลอดครับ
ส่วนมากก็อยู่เเต่บ้านเสมอ ไม่ว่าผมไปไหน ทำอะไร ก็รายงานเเฟนผมเสมอ ทั้งตอนไปเเละกลับ คุยทางโทรศัพท์เสมอ บางทีก็ถ่ายรูปส่งไปรายงาน เเฟนผมเสมอครับ
เเฟนผมเขาเรียนอยู่ ต่างจังหวัด ผมอยู่กรุงเทพครับ
เเต่ถ้าเวลาที่เเฟนผมกลับมาเมื่อไหร่ ผมจะไปเที่ยวกับเเฟนเสมอครับ ผมอยากเจอเเฟนผมมากๆ คิดถึงเขาเสมอ
เวลาที่ผมไปเที่ยวกับเเฟน ผมบอกเขาเสมอว่า ผมจะตามเเฟนเสมอ ไม่ว่าจะไปเที่ยวไหน ก็ตามใจเเฟนเสมอครับ
ผมเป็นคนง่ายๆ ติดดินครับ จะกินอาหารอะไรก็ได้ จะกินข้างทาง หรือในห้างก็ได้ จะดูหนังเรื่องอะไรก็ได้ ทำอะไรก็ได้ จะเดิน จะนั่ง ก็ได้ ผมจะตามเเฟนผมเสมอ ในมุมมองผมคิดว่า ขอเเค่ผมได้ใช้เวลาที่มีกับเเฟนก็พอใจเเล้วทุกๆครั้งที่เขากลับมา ผมก็บอกเขาเเบบนี้เสมอครับ ผมไม่เคยต้องการอะไรเลยครับ ขอเเค่ได้ใช้เวลากับเเฟนผม
ผมเปลี่ยนไปตั้งเเต่มีเเฟนครับ จากคนที่ไม่เคยไปเที่ยวไหนเลย หรือไปเที่ยวไกลๆผมก็ไปเที่ยวหาเเฟนผมที่ต่างจังหวัดครับ ไปค้าง
จากผมไม่ค่อยใช้โทรศัพท์ ผมก็มาใช้โทรหาเเฟนผมทุกๆวัน ไม่ขาด
ตอนนี้ผมตัดทุกคนที่เข้ามา ถึงดูร้ายๆ เเต่ผมก็เลือกเเฟนผม เขาสำคัญกับผมมาก
มีครั้งนึงเเฟนผมกลับมาจากต่างจังหวัด เเต่ เขากลับมากับเพื่อนๆครับ
ผมก็อยากไปเซอร์ไพรส์ ไปรับเขา โดยไม่บอก เเต่พอใกล้ถึงผมก็บอกเขาครับ
พอไปถึงเขาก็ตะคอกผม ว่าจะมาทำไม ของก็เยอะ ต้องถือมันหนัก ผมก็บอกเดียวไปรับช่วยเเบกไปส่งนะ
เขาก็บอกว่าเพื่อนเขารีบ จะรีบไป บอกว่า ผมจะมาถ่วงอะไรเขา ผมบอกว่า ขอเอาของไปให้ได้ไหม
ผมก็นั่งรอเขา จนเขามาถึง ผมก็หาเขาไม่เจอ เขาก็ด่าผมเเละตะคอกผมว่ารีบ อย่ามาถ่วง เพื่อนรีบ ผมก็วิ่งตามหาเขา เพราะผมไม่ค่อยไปเที่ยวไหน เลยไม่คุ้นที่ เเต่ผมพยายามที่จะไปรับไปหาเขาครับ จนเจอ ผมคิดถึงเขามากๆ ผมจำได้ว่า ก่อนนั้นเเฟนผมเขาบ่นว่าเจ็บตา เวลามีฝุ่นหรืออะไรเข้าตา
ผมก็เลย ซื้อตุ๊กตา กับ ยาล้างตาไปให้เขาครับ มันก็ไม่ได้มีค่าอะไรเท่าไหร่ เเต่ผมเป็นห่วงเขาครับ เลยอยากเอาไปให้เขา อยากไปรับเขา
พอผมไปถึง ก็ได้รับเเต่ เสียงตะคอก เสียงด่าครับ เขาบอกให้ผมหาที่ฝากของที่จะเอามาให้ไว้ เเล้วกลับไปเถอะ ผมน้อยใจมากครับ ผมอยากเจอเเฟนผมมากๆ เขาบอกว่า ผมถ่วงเขา กับเพื่อนๆ เขาบอกว่าจะไปกินข้าวต่อกับเพื่อนๆ ผมก็น้อยใจครับในใจ ซึ่งจริงๆเเล้วรถมันก้ติดมาก
ผมรู้ว่าของที่ผมให้เขามันไม่ได้มีค่าอะไรเลย เเต่มันมีค่าทางใจผม ผมเเค่อยากให้เขา เอากลับไปใช้ที่ต่างจังหวัด ผมก็น้อยใจเหมือนกันครับ
พอตกเย็นเขาก็ไปร้านอาหารต่อกับเพื่อนๆครับ ผมรู้ผมจึงอยากไปหาเเฟนผมอีกครับ ทั้งที่ตอนเเรกผมไปรอรับเเฟนที่พึ่งถึง เเละเอาของไปให้เเล้ว เเละผมก็กลับไปสักพัก เเต่ผมก็คิดกลับมาเเฟนอีกครับ ตอนเย็น ที่ร้านอาหาร ผมโทรไปหาเขา เขาก็เหมือนรำคาญผม ผมถามว่า ร้านอยู่ไหนผมจะไปหานะ เขาก็บอก หาเอง เดียวจะกลับเเล้ว ผมก็พยายามหาจนเจอครับ เขาก็ยังอยู่กับเพื่อน ผมก็ไปนั่งมองเขากินอาหารกับเพื่อนๆ ผมก็รอเขากินอาหารกับเพื่อนๆจนเสร็จ เเล้วช่วยถือของ ไปส่งเขาถึงใกล้ๆบ้านครับ เพราะ เขากลับคนเดียว ผมเป็นห่วงเขา หลังจากนั้นผมก็นั่งรถเมล์กลับบ้านคนเดียว
เวลาเขาไปไหนผมก็อยากจะไปด้วย ไปรับไปส่งเขาเสมอ
เเฟนผมจะไปผมก็เป็นห่วงเสมอ เวลาเขาไปเที่ยวกับเพื่อนไปไหนไกลๆ ยิ่งเวลาเขาอยากไปคนเดียว
ถึงเขาจะบอกว่าดูเเลตัวเองได้ เเต่ยังไงผมก็เป็นห่วงเขาเสมอ ผมบ่นเขาเสมอครับ คอยเตือนเขาเสมอ
ในทุกๆครั้งที่อยู่ห่างกัน หรือเเฟนผมหายไปนานๆ หรือติดต่อไม่ได้ ผมนั่งมองนาฬิกา รอเขามา ผมจะคิดมากเสมอ ว่าเขาจะไปไหน ทำอะไรอยู่ จะกินข้าวหรือยัง ผมเป็นห่วงเขามากครับ
เเละกลัวใครจะมายุ่ง เพราะเเฟนผมเป็นคนมีสังคม อยู่ที่เรียน ที่ต่างจังหวัด เขามีเพื่อนฝูงมากมายครับ มีรุ่นพี่รุ่นน้อง ที่เป็นผู้ชาย มีคนที่เขามาจีบบ้าง
มายุ่งบ้าง ซึ่งผมก็หวงเขาเสมอ
เปรียบกับผม ในทุกๆวัน ผมรอเเฟนเสมอครับ ผมรอที่จะคุยกับเขาเสมอ ผมจึงเป็นคนคิดมากครับ เพราะอาจเป็นความที่ผมไม่มีใครเลย ไม่ได้คุยกับใครเลย เเม้เเต่เพื่อน ไม่เข้าสังคม
ผมก็รอเเต่เเฟนผมเสมอ บางครั้งที่ผมคิดมาก ผมก็เหมือนคนบ้าครับ ในคำพูดของผม มันก็อาจจะดูหาเรื่องเเฟนเสมอ ยิ่งเวลาที่เเฟนผมหายไปหรือทำอะไรอยู่ ผมคิดมากเสมอ ทำให้ผมพูดในสิ่งที่ผมคิดมาก มีคำถามมากมายที่ผมถามเเฟน ข้อสงสัย สิ่งที่ผมอยากรู้ อยากได้ยินจากเเฟน
หรือพูดความน้อยใจออกไป มันก็คงดูเป็นการหาเรื่องเขาเสมอครับ ทำให้ทะเลาะกันบ่อย
เกิดจากผมเสมอ เวลาที่ผม คิดมาก กังวล ขี้บ่น ขี้หึง หวง เป็นห่วง ผมสนใจเขามากครับ ตลอดเวลา เวลาเขาทำอะไรไปไหน ผมก็คอยเตือนเเฟนเสมอ
อย่าลืมกินข้าวให้อิ่มนะ อย่าลืมล้างตา อย่าลืมทำการบ้าน ทำงาน พอมีอะไรที่ผมช่วยทำได้ผมก็จะช่วยเเฟนทำครับ ผมเป็นคนขี้บ่นเเฟน เรื่องพวกนี้เสมอ
เเต่เขาจะมองเป็น ผมหาเรื่อง เสมอ คำที่ผมได้กลับมาจากเขาคือ "น่าเบื่อ" "น่ารำคาญ" "อย่ามากไปจะได้มั้ย" ""จะเอาอะไรอีก"
"อย่าทำให้หมดความอดทน" เขาบอกว่า ทำไมผมต้องมาเป็นเเบบนี้ ต้องคิดมาก
เขาก็เริ่มเปลี่ยนไปครับ ในสายตาผม
ผมสังเกตุพฤติกรรมเขา
เขาเริ่มดูเเลตัวเองมากขึ้น สนใจในรูปลักษณ์ภายนอก ตั้งเเต่หัวจรดเท้า
จากไม่เเต่งหน้าเวลาอยู่กับผม ไม่ฉีดน้ำหอม
เเต่เวลาที่ไม่ได้อยู่กับผม เวลาที่เขาอยู่กับสังคม คนอื่นๆ เขาก็เเต่งหน้า ฉีดน้ำหอม
เวลาเขาอารมณ์เสีย โกรธเขาจะบอกว่า ไม่อยากคุย เบื่อ เขาจะตัดสายโทรศัพท์ใส่ผมตลอดๆ ในช่วงนี้ มีเเต่ผมที่พูดอยู่คนเดียวบ่อยๆ ทั้งข้อความต่างที่ผมฝากไว้ ที่ผมบ่นไป เพราะผม รักเเละเป็นห่วงเขา ผมก็มีเขาคนเดียว เเต่เหมือนว่าเขาไม่อยากจะรับรู้ เขาจะบอกว่า ผมหาเรื่องเขา เขาบอกว่า เบื่อที่ผม เป็นคนคิดมากเรื่องเขา
เขาเริ่มสมาคมกับเพื่อนฝูง เขาชอบพูดคุยปัญหากับเพื่อนฝูง มากกว่าปัญหาที่มีกับผม
เเต่เขาเคยบอกผมว่า ผมสำคัญสำหรับเขาเเละดีที่สุดสำหรับเขา
เขาบอกว่าไม่ชอบผู้ชาย มีสังคมมาก ติดเพื่อน เเต่ดูเหมือนเเฟนผมจะเป็นในทางกลับกันกับผมครับทั้งในโลกความจริง เเละโลกโซเชียล
ที่เขามีเพิ่อนเพิ่มขึ้นมาเรื่อยๆ มีคนรู้จักมากเรื่อยๆ
ผมกลัวที่เขาจะมีใครมายุ่ง หรือเขาจะมีใครหรือป่าว เสมอ ผมคิดมาก ยิ่งเวลาที่เขาบอกว่า เบื่อผม รำคาญผม
เขาชอบพูด เปรียบเทียบว่าเพื่อนๆของเขาก็มีเเฟนที่ดีทุกอย่าง หรือคนนั้นคนนี้ เป็นเเบบนี้ ดีเเบบนี้
เหมือนเปรียบเทียบกับผม ผมก็ยังคิดว่าผมยังไม่ดีพอเสมอ ทำให้ผมคิดมากอยู่เสมอ
ผมเชื่อว่าไม่มีใครอยากจะเป็นคนคิดมากหรอกครับ