คือ ตื่นเช้ามาแล้วรู้สึกเบื่อ เหนื่อยล้าที่จะต้องไปทำงาน แต่ที่เหนื่อยไม่ได้เหนื่อยกายนะ เหนื่อยใจมากกว่า งานที่ทำถือว่าโอเคเลย
แต่คนในแผนกรวมทั้งหัวหน้างาน ทำให้เราไม่อยากไปทำงาน เราลาไปเฝ้าญาติที่โรงพยาบาลก็หาว่าเราโกหกทั้งหัวหน้าทั้งคนในแผนก
เราล้มกระดูกเท้าแตกมาทำงานไม่ได้ก็หาว่าเราแกล้งป่วย จะให้เรามาพักหอที่ทำงานชั้น 3 เพื่อจะได้มาทำงานให้เขา
เห็นแก่ตัวเกินไปไหม ให้คนกระดูกเท้าแตกเดินเข้าห้องน้ำต้องมีคนพยุงตลอดไปอยู่ชั้น 3 แล้วใครจะมาดูแลเรา
เราล้มเป็นอะไรขึ้นมาเขาจะรับผิดชอบไหม มีอะไรไม่เคยบอกเหมือนเราเป็นส่วนเกินของแผนก ความก้าวหน้าไม่มีเลย
เรามีความคิดที่จะลาออกทุกวันค่ะ ติดตรงที่แม่ไม่สนับสนุนเลย คุยกับแม่เรื่องนี้ตอนแรก แม่ให้ออกเพราะไม่อยากให้ลูกเป็นแบบนี้
แต่พอคุยกันอีกที่กลับโดนด่า ทะเลาะกันทุกที เราเครียดมาก ไม่รู้จะทำยังไง
ถ้าเราลาออกเราก็เรียนต่อและช่วยธุรกิจส่วนตัวของแม่ด้วยเราไม่ได้อยู่บ้านเฉยๆ
เราไม่ไหวแล้วจริงๆ เราทนมาจะเข้าปีที่ 3 แล้ว ความจริงเราจะออกตั้งแต่ปีแรกแล้วด้วยซ้ำ TT
มีเพื่อนๆคนไหนพอมีคำแนะนำบ้างไหมจ้า หรือมีคนเป็นเหมือนเราบ้างไหม
เคยไหมตื่นเช้าแล้วไม่อยากไปทำงาน
แต่คนในแผนกรวมทั้งหัวหน้างาน ทำให้เราไม่อยากไปทำงาน เราลาไปเฝ้าญาติที่โรงพยาบาลก็หาว่าเราโกหกทั้งหัวหน้าทั้งคนในแผนก
เราล้มกระดูกเท้าแตกมาทำงานไม่ได้ก็หาว่าเราแกล้งป่วย จะให้เรามาพักหอที่ทำงานชั้น 3 เพื่อจะได้มาทำงานให้เขา
เห็นแก่ตัวเกินไปไหม ให้คนกระดูกเท้าแตกเดินเข้าห้องน้ำต้องมีคนพยุงตลอดไปอยู่ชั้น 3 แล้วใครจะมาดูแลเรา
เราล้มเป็นอะไรขึ้นมาเขาจะรับผิดชอบไหม มีอะไรไม่เคยบอกเหมือนเราเป็นส่วนเกินของแผนก ความก้าวหน้าไม่มีเลย
เรามีความคิดที่จะลาออกทุกวันค่ะ ติดตรงที่แม่ไม่สนับสนุนเลย คุยกับแม่เรื่องนี้ตอนแรก แม่ให้ออกเพราะไม่อยากให้ลูกเป็นแบบนี้
แต่พอคุยกันอีกที่กลับโดนด่า ทะเลาะกันทุกที เราเครียดมาก ไม่รู้จะทำยังไง
ถ้าเราลาออกเราก็เรียนต่อและช่วยธุรกิจส่วนตัวของแม่ด้วยเราไม่ได้อยู่บ้านเฉยๆ
เราไม่ไหวแล้วจริงๆ เราทนมาจะเข้าปีที่ 3 แล้ว ความจริงเราจะออกตั้งแต่ปีแรกแล้วด้วยซ้ำ TT
มีเพื่อนๆคนไหนพอมีคำแนะนำบ้างไหมจ้า หรือมีคนเป็นเหมือนเราบ้างไหม