เอาสั้นๆนะครับ แต่ผมก็จะพยายามพิมพความรู้สึกทั้งหมด ผมไม่ไหวแล้วจริงๆ
แม้พนจะเรียนเช้า ผมก็จะพิมพจกว่าจะพิมพเสร็จ
คือ ผมเพิ่งรู้คะแนนเมื่อตอนเย็น หลังจากเพิ่งออก
ตอนนี้เพิ่งตื่น มันรู้สึกแย่มากๆ
ผมได้คะแนนมิดเทอม 8 เต็ม 45
คะแนนแย่ใช่ไหมครับ แต่ประเด็นหลักไม่ใช่คะแนน
ที่แย่กว่าคือ ผมอยู่ปี 3 แล้ว ตัวที่ว่านี่คือตัวต่อไปยันปี 4
ผมมีลางว่าจะจบ 5ปี อย่างแย่ก็ 6 ปี
เพราะว่า ผมอดทนเรียนคณะมาตลอด คิดมาเสมอว่าใกล้จบแล้ว ( ตอนแอดเข้ามาคะแนนผมก็ฉิวเฉียดเข้ามา )
ผมโดนที่บ้านล้างสมองมาตลอด ผมไม่เคยฟังเสียงของตัวเองเลย
ผมก็ไม่คิดว่ามันจะแย่เช่นนี้ ผมโดนกล่อมให้เข้าสายวิทยตั้งแต่มปลาย
แล้วก็โดนล่อมาเรียนคณะที่เป็นคำนวณแบบนี้อีก ทั้งๆที่ผมชอบภาษาอังกฤษ ผมมีความสุข
ผมทำมันได้ดีด้วย แต่ก็เท่านั้น ผมไมไ่ด้เรียนสิ่งที่ผมชอเลยสักนิด ผมกล้ำกลืนตลอดช่วงสอบ
ความสามารถผมโดยเปรียบเทียบกับเพื่อนในเซคก็แย่กว่าอยู่แล้ว
ผมมักต้องพยายามเป็นเท่าตัวกว่าคนในเซคเพื่อที่จะได้คะแนนเกือบๆเท่าพวกเค้า
มันเจ็บปวดมากที่ต้องเรียนอะไรที่ผมไม่เก่ง ไม่ชอบ ผมไม่มีความสุขเลย
คือผมไม่อยากจะพูดถึงว่าเป็นความผิดคนที่บ้านหรือใครๆ คือมันผิดที่ผมเอง
ที่ผมหัวอ่อน แต่มันก็มาถึงตรงนี้แล้ว ผมรู้สึกเจ็บปวด
ผมพลาด ผมพลาดขนาดนี้
ที่เรียนอยู่ ผมก็พยุงเกรดมาตลอด
เรียกได้ว่า วิชาสำคัญๆ ได้แค่ D ทำเอาผมยิ้มไปได้ทั้งวัน
คือความรูเสึกตอนนี้ผมแย่มาก มากๆ ผม
เหมือนอนาคตมันมืดไปหมด ผมต้องกลายเป็นคนที่ซิ่ว ?
เสียเวลาไปสามปี ? ทุกอย่างเริ่มใหม่หมด ?
โดนคนอื่นสมเพช
ผมต้อขอโทษที่ผมพิมพไม่ค่อยรู้เรื่องนะครับ
คือ
ผมแค่ไม่รู้จะทำอย่างไร ปกติผมไม่มีที่ปรึกษา
ผมอยู่คนเดียวมาตลอด ส่วนนึงก็เพราะไม่มีใครเข้าใจหรือสนใจจริงๆ
ผมต้องยอมรับมันใช่ไหมครับ
คือผมโง่เอง ทนมาทำไม
ตอนสอบไฟนอลตอนปีสอง ผมอยากฆ่าตัวตายมาก
วันๆผมอยู่กับหนังสือ มันร้องไห้ไม่ออกจริงๆ
หลายคนอาจจะมองว่าเรื่องเล็ก แค่เรื่องเรียน
แต่สำหรับผมทุกอย่างมันพัง มันแหลก
ผมต้องทำคะแนนอีก 42 คะแนน จาก 55 คะแนน
ซึ่งผมจะพยายาม แล้วผมจะพยายามมากแน่
แต่ถ้าไม่ผ่านขึ้นมา ผมต้องเรียนวิชานรกนี้ใหม่
เจ็บปวดอีก
5-6 ปีอีก
ผมไม่อยากไปเริ่มนับปี 1 ใหม่
มันยากที่จะทนสายตาเพื่อนฝูง แรงกดดันทางสังคม
ผมอยากตายนะบางที
ไม่มีใครสนใจอะไรผมทั้งนั้น
ทำไมถึงอยากให้ผมเข้ามดีๆ ดังๆ ?
ผมขอที่บ้านเรียนเอกชนคณะที่ผมชอบก็ตั้งแง่ ดูถูกผม
อ้างการทำงาน แล้วนึกถึงสิ่งที่ผมชอบบ้างไหม
( ใช่ไง สุดท้ายผมก็เลือกเอง แต่ผมมันโง่ หัวอ่อน )
ผมเพิ่งรู้คะแนนเย็นวันนี้ มันแย่มากครับ
ผมตั้งใจอ่านมากๆ แล้วมันก็เป็นอย่างที่เคยเป็น
คะแนนผมจะน้อยตลอด คือมันชัดเจนมากๆว่าผม
ไม่ถนัดด้านคณิตศาสตรจริงๆ
ผมทำไงดีครับ
มันไม่มีเรี่ยวแรงทำอะไรเลย
ทั้งๆที่ผมพยายามแล้ว ผมอ่านวิชานี้ก่อนสอบสองเดือน
มันไม่ใช่ว่าผมไม่ตั้งใจแล้ว ผมไม่เหมาะกับสิ่งนี้ เข้าใจไหมครับ
มันไม่เหมาะกับผม ผมไม่ควรอยู่ที่นี้
ชีวิตนี้มันผิดพลาด ผมว่าผมควรตาย
ไหนๆมันแหลกยับเยินไปแล้ว
มันคงกำหนดมาเป็นเช่นนี้
ไม่มีใครรู้หรอกครับ ว่าผมเป็นเช่นนี้ เพื่อน คนที่บ้าน
ผมพยายามจะพิมพสิ่งที่อยากพิมและระบายให้ได้มากที่สึด
ผมไม่มีที่พึ่งจริงๆ สุดท้ายต้องมาพึ่งใครก็ไม่รุ้ในโลกอินเตอรเนต
ผมรู้สึกแย่มากที่สุด ผมทนมามาก
ผมทนมาตลอดกับเรียนคณะนี้
ผมไม่เคยคิดว่าจะชีวิตจะเจอแบบนี้
ความฝันต่างๆนาๆ มันแทบจะสลาย
แล้วเรื่องอื่นๆมากมาย
เหมือนฟ้ามันแกล้ง
ผมต้องซิ่วจริงใช่ไหม
จริงๆมันก็เหลือแค่ปีเดียว ผมก็หลุดพ้นแล้ว
ผมจะได้เริ่มชีวิตใหม่แล้ว ทุกๆอย่างจะเริ่มใหม่ได้
ผมต้องเห้นเพื่อนรับปริญญา
ขณะที่ผมยังอ่านหนังสือมิดเทอมในปีนั้นสินะครับ
ความรู้สึกนี่มันแย่เหลือเกิน
ความรู้สึกมากมายที่ผมพิมพออกมาไม่ได้
ผมพิมพกระทู้นี้ตั้งแต่ 4 ทุ่ม
ลบแล้วพิมพอีก ลบใหม่ ก็พิมพใหม่
ผมสับสนเหลือเกิน
ยังไงก็ขอบคุณนะครับที่รับฟัง ที่กดเข้ามาอ่าน
ผมไม่รุ้สึกดีขึ้นเลย
ขอบคุณคึรับ
เครียดมากครับ ผมไม่ไหวแล้ว ผมไม่รู้จะปรึกษาใครจริงๆ
แม้พนจะเรียนเช้า ผมก็จะพิมพจกว่าจะพิมพเสร็จ
คือ ผมเพิ่งรู้คะแนนเมื่อตอนเย็น หลังจากเพิ่งออก
ตอนนี้เพิ่งตื่น มันรู้สึกแย่มากๆ
ผมได้คะแนนมิดเทอม 8 เต็ม 45
คะแนนแย่ใช่ไหมครับ แต่ประเด็นหลักไม่ใช่คะแนน
ที่แย่กว่าคือ ผมอยู่ปี 3 แล้ว ตัวที่ว่านี่คือตัวต่อไปยันปี 4
ผมมีลางว่าจะจบ 5ปี อย่างแย่ก็ 6 ปี
เพราะว่า ผมอดทนเรียนคณะมาตลอด คิดมาเสมอว่าใกล้จบแล้ว ( ตอนแอดเข้ามาคะแนนผมก็ฉิวเฉียดเข้ามา )
ผมโดนที่บ้านล้างสมองมาตลอด ผมไม่เคยฟังเสียงของตัวเองเลย
ผมก็ไม่คิดว่ามันจะแย่เช่นนี้ ผมโดนกล่อมให้เข้าสายวิทยตั้งแต่มปลาย
แล้วก็โดนล่อมาเรียนคณะที่เป็นคำนวณแบบนี้อีก ทั้งๆที่ผมชอบภาษาอังกฤษ ผมมีความสุข
ผมทำมันได้ดีด้วย แต่ก็เท่านั้น ผมไมไ่ด้เรียนสิ่งที่ผมชอเลยสักนิด ผมกล้ำกลืนตลอดช่วงสอบ
ความสามารถผมโดยเปรียบเทียบกับเพื่อนในเซคก็แย่กว่าอยู่แล้ว
ผมมักต้องพยายามเป็นเท่าตัวกว่าคนในเซคเพื่อที่จะได้คะแนนเกือบๆเท่าพวกเค้า
มันเจ็บปวดมากที่ต้องเรียนอะไรที่ผมไม่เก่ง ไม่ชอบ ผมไม่มีความสุขเลย
คือผมไม่อยากจะพูดถึงว่าเป็นความผิดคนที่บ้านหรือใครๆ คือมันผิดที่ผมเอง
ที่ผมหัวอ่อน แต่มันก็มาถึงตรงนี้แล้ว ผมรู้สึกเจ็บปวด
ผมพลาด ผมพลาดขนาดนี้
ที่เรียนอยู่ ผมก็พยุงเกรดมาตลอด
เรียกได้ว่า วิชาสำคัญๆ ได้แค่ D ทำเอาผมยิ้มไปได้ทั้งวัน
คือความรูเสึกตอนนี้ผมแย่มาก มากๆ ผม
เหมือนอนาคตมันมืดไปหมด ผมต้องกลายเป็นคนที่ซิ่ว ?
เสียเวลาไปสามปี ? ทุกอย่างเริ่มใหม่หมด ?
โดนคนอื่นสมเพช
ผมต้อขอโทษที่ผมพิมพไม่ค่อยรู้เรื่องนะครับ
คือ
ผมแค่ไม่รู้จะทำอย่างไร ปกติผมไม่มีที่ปรึกษา
ผมอยู่คนเดียวมาตลอด ส่วนนึงก็เพราะไม่มีใครเข้าใจหรือสนใจจริงๆ
ผมต้องยอมรับมันใช่ไหมครับ
คือผมโง่เอง ทนมาทำไม
ตอนสอบไฟนอลตอนปีสอง ผมอยากฆ่าตัวตายมาก
วันๆผมอยู่กับหนังสือ มันร้องไห้ไม่ออกจริงๆ
หลายคนอาจจะมองว่าเรื่องเล็ก แค่เรื่องเรียน
แต่สำหรับผมทุกอย่างมันพัง มันแหลก
ผมต้องทำคะแนนอีก 42 คะแนน จาก 55 คะแนน
ซึ่งผมจะพยายาม แล้วผมจะพยายามมากแน่
แต่ถ้าไม่ผ่านขึ้นมา ผมต้องเรียนวิชานรกนี้ใหม่
เจ็บปวดอีก
5-6 ปีอีก
ผมไม่อยากไปเริ่มนับปี 1 ใหม่
มันยากที่จะทนสายตาเพื่อนฝูง แรงกดดันทางสังคม
ผมอยากตายนะบางที
ไม่มีใครสนใจอะไรผมทั้งนั้น
ทำไมถึงอยากให้ผมเข้ามดีๆ ดังๆ ?
ผมขอที่บ้านเรียนเอกชนคณะที่ผมชอบก็ตั้งแง่ ดูถูกผม
อ้างการทำงาน แล้วนึกถึงสิ่งที่ผมชอบบ้างไหม
( ใช่ไง สุดท้ายผมก็เลือกเอง แต่ผมมันโง่ หัวอ่อน )
ผมเพิ่งรู้คะแนนเย็นวันนี้ มันแย่มากครับ
ผมตั้งใจอ่านมากๆ แล้วมันก็เป็นอย่างที่เคยเป็น
คะแนนผมจะน้อยตลอด คือมันชัดเจนมากๆว่าผม
ไม่ถนัดด้านคณิตศาสตรจริงๆ
ผมทำไงดีครับ
มันไม่มีเรี่ยวแรงทำอะไรเลย
ทั้งๆที่ผมพยายามแล้ว ผมอ่านวิชานี้ก่อนสอบสองเดือน
มันไม่ใช่ว่าผมไม่ตั้งใจแล้ว ผมไม่เหมาะกับสิ่งนี้ เข้าใจไหมครับ
มันไม่เหมาะกับผม ผมไม่ควรอยู่ที่นี้
ชีวิตนี้มันผิดพลาด ผมว่าผมควรตาย
ไหนๆมันแหลกยับเยินไปแล้ว
มันคงกำหนดมาเป็นเช่นนี้
ไม่มีใครรู้หรอกครับ ว่าผมเป็นเช่นนี้ เพื่อน คนที่บ้าน
ผมพยายามจะพิมพสิ่งที่อยากพิมและระบายให้ได้มากที่สึด
ผมไม่มีที่พึ่งจริงๆ สุดท้ายต้องมาพึ่งใครก็ไม่รุ้ในโลกอินเตอรเนต
ผมรู้สึกแย่มากที่สุด ผมทนมามาก
ผมทนมาตลอดกับเรียนคณะนี้
ผมไม่เคยคิดว่าจะชีวิตจะเจอแบบนี้
ความฝันต่างๆนาๆ มันแทบจะสลาย
แล้วเรื่องอื่นๆมากมาย
เหมือนฟ้ามันแกล้ง
ผมต้องซิ่วจริงใช่ไหม
จริงๆมันก็เหลือแค่ปีเดียว ผมก็หลุดพ้นแล้ว
ผมจะได้เริ่มชีวิตใหม่แล้ว ทุกๆอย่างจะเริ่มใหม่ได้
ผมต้องเห้นเพื่อนรับปริญญา
ขณะที่ผมยังอ่านหนังสือมิดเทอมในปีนั้นสินะครับ
ความรู้สึกนี่มันแย่เหลือเกิน
ความรู้สึกมากมายที่ผมพิมพออกมาไม่ได้
ผมพิมพกระทู้นี้ตั้งแต่ 4 ทุ่ม
ลบแล้วพิมพอีก ลบใหม่ ก็พิมพใหม่
ผมสับสนเหลือเกิน
ยังไงก็ขอบคุณนะครับที่รับฟัง ที่กดเข้ามาอ่าน
ผมไม่รุ้สึกดีขึ้นเลย
ขอบคุณคึรับ