สวัสดีเพื่อนๆพี่ๆน้องๆนะคะ เรามีเรื่องจะระบายแล้วก็อยากจะถามความรู้สึกของทุกคนที่อ่าน แล้วก็อยากจะรู้ว่าถ้าเป็นคุณ คุณจะทำยังไง ?
สำหรับเรา เสียความรู้สึกมาก แต่ไม่บอกใคร กลัวเพื่อนจะเสียหน้า ถามว่าเรารู้ได้ยังไง ว่าเพื่อนคนนี้ขโมยเงินเราไป เพราะตอนนั้นเงินเราเพิ่งกดมา แล้วเราหลับ มีแค่เรากับมันในห้อง เรามีพยานค่ะว่าเราอยู่กับเพื่อนคนนี้แค่ 2 คน พยานคือรุ่นน้องอีก 10 คน ที่มานั่งเล่นในห้องตอนพักเที่ยง แล้วก็ขอตัวไปเรียนตอนเราจะหลับ พอเราตื่นมาเงินเราหาย พอไปถามเพื่อนคนนั้น ก็บอกไม่รู้ ไม่เห็น แถมยังบอกเราว่า คิดซะว่าเป็นเวรกรรมของเราละกัน ตอนแรกไม่มั่นใจหรอกค่ะ ว่าเป็นเพื่อนคนนี้ เพราะไม่มีหลักฐาน เราให้แม่ไปดูหมอดูมา 2 ที่ บอกเหมือนกันทั้ง 2 ที่เลยว่า เป็นเพื่อนคนนี้ที่ขโมยเงินเราไป ที่ขโมยไปเพราะตอนนั้นกำลังลำบาก เราเลยคิดว่าถ้าลำบากก็น่าจะขอกันดีๆ จะมาขโมยกันให้เสียความรู้สึกทำไม แต่เราก็ไม่งมงายนะ แค่คำบอกเล่าจากหมอดู ไม่มีหลักฐานอยู่ดี แต่ทีนี้มีเพื่อนอีกคน มาเล่าให้ฟัง ว่าโดนเพื่อนคนนี้ขโมยเงินไปเหมือนกัน หลายบาทเลย แล้วตอนนั้นก็มีเพื่อนคนนี้อยู่เพียงคนเดียว ก็เลยมั่นใจว่า ต้องใช่เพื่อนคนนี้แน่ๆ ที่เอาไป เงินของเราที่โดนขโมยไป ขอไม่บอกนะคะว่าเท่าไหร่ แต่มากพอที่จะกินข้าวได้ตลอด 1 สัปดาห์สำหรับเด็กหออย่างเราอ่ะค่ะ
คิดมาตลอดว่าให้อภัย ไม่เป็นไร คงจำเป็น คงลำบากจริงๆ เลยต้องทำแบบนี้กับเรา แต่พอมารู้ว่าไม่ได้ทำแค่กับเรา แบบนี้มันไม่เรียกว่าจำเป็นแล้วล่ะค่ะ ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี
เห้อ ... ชีวิตเด็กมหาลัย ไว้ใจใครไม่ได้เลยจริงๆค่ะ ฝากไว้เป็นอุทาหรณ์
คิดยังไงกับคนขี้ขโมยคะ ยิ่งคนนั้นเป็นเพื่อนที่เราไว้ใจด้วยแล้ว ?
สำหรับเรา เสียความรู้สึกมาก แต่ไม่บอกใคร กลัวเพื่อนจะเสียหน้า ถามว่าเรารู้ได้ยังไง ว่าเพื่อนคนนี้ขโมยเงินเราไป เพราะตอนนั้นเงินเราเพิ่งกดมา แล้วเราหลับ มีแค่เรากับมันในห้อง เรามีพยานค่ะว่าเราอยู่กับเพื่อนคนนี้แค่ 2 คน พยานคือรุ่นน้องอีก 10 คน ที่มานั่งเล่นในห้องตอนพักเที่ยง แล้วก็ขอตัวไปเรียนตอนเราจะหลับ พอเราตื่นมาเงินเราหาย พอไปถามเพื่อนคนนั้น ก็บอกไม่รู้ ไม่เห็น แถมยังบอกเราว่า คิดซะว่าเป็นเวรกรรมของเราละกัน ตอนแรกไม่มั่นใจหรอกค่ะ ว่าเป็นเพื่อนคนนี้ เพราะไม่มีหลักฐาน เราให้แม่ไปดูหมอดูมา 2 ที่ บอกเหมือนกันทั้ง 2 ที่เลยว่า เป็นเพื่อนคนนี้ที่ขโมยเงินเราไป ที่ขโมยไปเพราะตอนนั้นกำลังลำบาก เราเลยคิดว่าถ้าลำบากก็น่าจะขอกันดีๆ จะมาขโมยกันให้เสียความรู้สึกทำไม แต่เราก็ไม่งมงายนะ แค่คำบอกเล่าจากหมอดู ไม่มีหลักฐานอยู่ดี แต่ทีนี้มีเพื่อนอีกคน มาเล่าให้ฟัง ว่าโดนเพื่อนคนนี้ขโมยเงินไปเหมือนกัน หลายบาทเลย แล้วตอนนั้นก็มีเพื่อนคนนี้อยู่เพียงคนเดียว ก็เลยมั่นใจว่า ต้องใช่เพื่อนคนนี้แน่ๆ ที่เอาไป เงินของเราที่โดนขโมยไป ขอไม่บอกนะคะว่าเท่าไหร่ แต่มากพอที่จะกินข้าวได้ตลอด 1 สัปดาห์สำหรับเด็กหออย่างเราอ่ะค่ะ
คิดมาตลอดว่าให้อภัย ไม่เป็นไร คงจำเป็น คงลำบากจริงๆ เลยต้องทำแบบนี้กับเรา แต่พอมารู้ว่าไม่ได้ทำแค่กับเรา แบบนี้มันไม่เรียกว่าจำเป็นแล้วล่ะค่ะ ไม่รู้จะเรียกว่าอะไรดี