สวัสดีค่ะ เราสมัครล๊อคอินเพื่อใช้ตั้งกระทู้นี้โดยเฉพาะ
ทางหนึ่งก็คืออยากระบาย เรื่องราวที่เราไม่สามารถจะพูดกับคนใกล้ตัวได้เลย และอีกทางหนึ่ง ก็อยากขอคำแนะนำจากสมาชิกท่านอื่นด้วย
จะพยายามเขียนให้กระชับที่สุดนะคะ

ก่อนอื่นครอบครัวของเรามีกัน 4 คน พ่อ แม่ พี่สาว และตัวเรา เป็นคนไทยเชื้อสายจีน
คุณพ่อกับคุณแม่อายุห่างกันค่อนข้างมาก และเท่าที่เราทราบ ท่านแต่งงานกันจากการแนะนำของผู้ใหญ่(หรือก็คือคลุมถุงชน)
ถึงกระนั้น ทั้งสองก็เลี้ยงดูเรากับพี่มาอย่างดีจนตอนนี้อายุยี่สิบกว่าแล้ว เรียนจบมีหน้าที่การงานค่อนข้างมั่งคง

จะว่าไปเราก็ไม่ทราบว่าเรื่องนี้เกิดขึ้นเมื่อไหร่กันแน่นะ พูดให้ชัดก็คือ เราไม่รู้ว่าความรู้สึกของแม่เปลี่ยนไปเมื่อไหร่
รู้แต่ว่าทอมคนนั้น เข้ามาในชีวิตแม่และครอบครัวของเราราว 7 ปีที่แล้ว
แม่เรามีตำแหน่งการงานค่อนข้างสูงค่ะ ทอมคนนี้เข้ามาเป็นลูกน้องของแม่ที่บริษัท(ลักษณะของเขาบ่งว่าเป็นทอมแบบชัดเจนไร้ข้อสงสัย) เราขอเรียกเขาว่าเอละกันเนอะ อันที่จริงแม่เรามีลูกน้องเยอะ แต่ละคนก็ค่อนข้างทำงานด้วยนาน จึงไม่ใช่เรื่องแปลกที่เราเองรู้จักลูกน้องของแม่หลายคน บางคนรู้จักตั้งแต่จำความได้ด้วยซ้ำ

ตอนนั้นสิ่งที่ทำให้เราผิดสังเกตุก็คือ เอใส่ใจแม่เรามากกว่าลูกน้องปกติมาก มากจริงๆ
ชอบซื้อของมาแขวนไว้ที่รั้วบ้าน ตอนแม่เข้าโรงพยาบาลก็ไปเฝ้าแทบทุกวัน ดูแลไปจนถึงคุณย่า ซื้อยาบำรุงให้สารพัด เรียกได้ว่าแม่ออกปากอยากได้อะไรก็หามาให้ทั้งหมด หาเกินกว่าที่สั่งไปด้วยซ้ำ ซึ่งเดิมทีเราไม่ได้คิดอะไร เพราะเท่าที่แม่บอก เอมีความสัมพันธ์กับดี้อีกคนนึงมานาน ชื่อว่าบี

โมเมนตั้มมันมาเปลี่ยนตรงที่ อยู่ๆบีก็ไปแต่งงานกับผู้ชายคนนึงที่เพิ่งรู้จัก ยิ่งไปกว่านั้น ไม่นานบีก็มีลูกกับสามี ความสัมพันธ์เอบีจบลงอย่างเป็นทางการ หลังจากนั้นเอก็ยิ่งเข้าหาแม่เรามากขึ้น บอกตามตรงว่าเราเองก็ชอบเพศเดียวกันนะคะ เซนส์ของเรายืนยันมากว่าเอคิดเกินเลยกับแม่ แต่แน่หล่ะ เราไม่คิดว่าแม่จะตอบรับความสัมพันธ์นี้ เพราะแม่ค่อนข้างต่อต้านรักร่วมเพศมาตลอด แม้แต่เรื่องเราแม่ก็ไม่เคยยอมรับ

ในช่วงเวลานั้นเองที่ครอบครัวเราเริ่มเกิดปัญหา
เดิมทีทุกครั้งที่เอมาบ้าน เขาจะเข้ามาตีสนิทกับเราเสมอ เข้ามากอด เล่นหัว ทำตัวอย่างกับเป็นพ่อเรา ซึ่งเราไม่พอใจ คือเราไม่คิดว่าจะมีลูกคนไหนชอบใจคนที่มาคิดเกินเลยกับแม่ของตัวเองได้นะ เราแสดงออกค่อนข้างชัด เราไม่ไหว้ ไม่ทัก มาจับหัวเราเราปัดมือออกเลย ซึ่งเราไม่เคยทำแบบนั้นกับลูกน้องแม่คนอื่น
ประเด็นคือ หลังจากเอรู้ว่าเข้าทางเราไม่ได้ เขาก็หันมาเป็นศัตรูกับเราแทน พูดง่าๆยว่า ทุกครั้งที่เราทะเลาะกับแม่ เอจะคอยใส่ไฟ บอกว่าเราไม่รักแม่ ครั้งหนึ่งเอเปรียบเรากับหมา ว่าหมายังรู้จักรักแม่มันเลย แต่เราไม่รัก ซึ่งทำให้พ่อเราโกรธมาก โกรธที่เขามาด่าลูกพ่อ
แต่แม่ก็ยังเก็บลูกน้องคนนี้ไว้ แม่บอกว่าเอทำงานได้ เอาไว้ใช้งานเฉยๆ

หลังจากนั้น แม่ก็เริ่มกันเอออกจากที่บ้าน เราไม่เห็นเขานานเป็นปีๆแล้ว รู้แค่เขายังวนเวียนทำงานให้แม่อยู่ แต่จากปากแม่ คือไม่ค่อยอยากใช้งานเอ เพราะเขาทะเลาะกับลูกน้องคนอื่นเป็นประจำ พอมาปีนี้ ก็ได้ข่าวว่าเอออกจากบริษัทไปแล้ว และก็ไม่ได้ติดต่อกันอีก แม่พูดเหมือนไม่พอใจเขามาก
ซึ่งเราก็ อ่อๆ โอเค จนกระทั่งสัปดาห์ที่แล้ว ...

ด้วยความบังเอิญ แม่ฝากมือถือไว้ที่เรา (จริงๆแม่ล๊อครหัส แต่เราดันรู้) ก็ไม่ได้คิดอะไรค่ะ เปิดนั่นนี่ไป
กดเข้าไปดู LINE ในแชทมีอันนึงสะดุดตา เพราะรูปไม่บ่งบอกว่าใคร (ปกติเรารู้จักเพื่อนแม่แทบทุกคน) ก็กดเข้าไปดู
ประโยคล่าสุดคือข้อความบอกรักแม่เรา บอกแบบโต้งๆ รักแม่เรามาก รักมาตลอด 7 ปี ไม่เคยเปลี่ยนเลย ไม่ว่าแม่จะให้ทำอะไรก็จะทำทุกอย่าง
ตอนนั้นเราก็รู้แล้วว่าใคร พอเลื่อนนิ้วขึ้นไปอ่านข้อความ จากที่ใจเราสั่นอยู่ เหมือนใจเราหยุดเต้นไปเลยอ่ะ

แม่นัดเจอกับเออย่างลับๆมาตลอด เจอกันบ่อยๆ มือเรากระตุกครั้งแรกตอนเจอประโยคว่า วันนี้ไปหาไม่ได้จริงๆ เพราะเราเกาะติดแม่ทั้งวันเลย พรุ่งนี้นะ พรุ่งนี้ไปหาแน่ๆ มือเรากระตุกอีกครั้งตอนรู้ว่า สถานที่ที่เจอกัน คือบ้านของเอ แม่บอกให้เอเก็บบ้านให้เรียบร้อย บ้านรกใครจะอยากไป เอก็เก็บจนสะอาด ถ่ายรูปเตียงนอน ห้องน้ำ มาให้ดู บอกว่าเก็บหมดแล้ว มาหาเถอะนะ แต่ที่ทำให้เราเจ็บช้ำที่สุด คือแม่ตั้งชื่อแอคเคาท์นี้ในไลน์ว่า 'กำลังใจ'
ตอนนั้นสมองเราเหมือนชาไปหมดเลย เราอ่านไม่ไหวแล้วเลยกดออกมา

คือเราก็ไม่รุ้นะว่าแบบนี้มันเรื่องใหญ่รึเปล่า หรือคนอื่นจะเจ็บปวดแบบเราไหม ไม่รู้ว่าแม่มีความสัมพันธ์กับเอถึงขั้นใด แค่พูดคุยแบบคนหวังดี หรือจับมือ  กอด หอมแก้ม หรือถึงขั้นนอนด้วยกัน
จากวันนั้นเราหยุดคิดเรื่องนี้ไม่ได้เลย
เราเคยคิดว่าแม่อยากให้เราไปไหนมาไหนด้วยเวลาที่เราว่าง กลับเป็นว่าการมีอยู่ของเราทำให้แม่ไม่ได้ไปหามัน
เราเคยคิดว่าทุกครั้งแม่กลับบ้านดึกดื่นเพราะทำงานอย่างเหน็ดเหนื่อย กลายเป็นดึกเพราะไปใช้เวลาที่บ้านอีกหลัง
เราเคยคิดว่าเวลาเราเรียนจบได้เกียรตินิยม แม่จะภูมิใจ แต่ดูเหมือนแม่จะได้ 'กำลังใจ' จากคนอื่นมาหล่อเลี้ยงแล้ว
ตอนนี้เราไม่มั่นใจอะไรสักอย่าง เราไม่ไว้ใจแม่ เราไม่รู้ว่าแม่คิดอะไรอยู่ แม่หลอกใช้มัน แม่หลอกพ่อว่าไม่มีอะไร หรือแม่หลอกความรู้สึกตัวเอง เหมือนแม่เสียความศรัทธาที่เรามองว่าเป็นแบบอย่างในการใช้ชีวิตไป

อาจจะสงสัยนะคะว่าตลอด 7 ปีที่ผ่านมา พ่อเราไม่ทำอะไรบ้างเลยหรอ
ต้องบอกว่าพ่อเป็นคนที่ค่อนข้างหัวโบราณ พ่อไม่เคยคิดว่าการรักเพศเดียวกันมันเป็นไปได้ เพราะมันไม่ใช่ธรรมชาติของมนุษย์
เราเคยบอกพ่อนานมาแล้วว่าเราสงสัยความรู้สึกของเอที่มีต่อแม่ พ่อบอกแต่ว่าไม่หรอก เขาก็แค่เคารพศรัทธาแม่ที่เป็นนายเท่านั้น
ไม่กี่วันก่อนเราพาพ่อไปกินข้าว ก็มีคุยกันถึงเรื่องนี้ เราถามพ่อว่าหลังๆแม่ยังติดต่อเออยู่ไม๊ พ่อก็บอกไม่มีแล้ว ยังบอกว่าเอคงกลับมาหาแม่ยาก เพราะครั้งหลังสุดได้ยินแม่บอกไม่พอใจเอมากๆ ตอนนั้นเราน้ำตาแทบไหล เรารู้สึกว่าพ่อถูกหลอก รู้สึกว่าพ่อเป็นคนไม่รู้อะไรเลยที่ไว้ใจแม่เสมอมา

ครอบครัวเรามีแม่เป็นใหญ่ค่ะ การตัดสินใจที่สำคัญทุกครั้งแม่จะฟันธงเสมอ โดยเฉพาะระยะหลังที่พ่ออายุมากขึ้น เกษียณแล้ว แม่ก็จัดการทุกเรื่อง ออกจะหงุดหงิดที่พ่อไม่ค่อยช่วยอะไรด้วยซ้ำ(พ่อกับแม่นอนแยกห้องกันหลายปีมากแล้ว) อันนี้เราก็ยอมรับนะ แม่เป็นผู้หญิงเก่ง ขณะที่พ่อเหมือนช้างเท้าหลังที่ไม่ได้เป็นผู้นำครอบครัวอย่างบ้านอื่นๆ แต่กระนั้น ทุกวันพ่อก็จะนั่งรอแม่อยู่หน้าบ้าน ไม่ว่าดึกดื่นขนาดไหน พ่อก็รอเปิดประตูให้เสมอ ที่สำคัญพ่อเป็นผู้ชายที่เราเชื่อว่าจะไม่มีทางนอกใจแม่ พ่อมีคอนเซปความคิดผิดชอบชั่วดีที่ยึดถือ โทรศัพท์พ่อมีเบอร์แค่ 3 คน คือเรา พี่ และแม่ พ่อไม่เล่น social network ใดๆ
เราไม่รู้ว่าพ่อกับแม่ยังรักกันไม๊ หรือเคยรักกันรึเปล่าด้วยซ้ำ แต่ยี่สิบกว่าปีมานี้ มันก็ควรจะมีความผูกพันกันอยู่บ้าง ไม่ใช่หรอคะ

จริงๆแล้วเราเป็นคนเปิดมากนะเรื่องความรัก โดยเนื้อแท้แล้วเราเชื่อว่าตัวตนของมันสวยงามบริสุทธิ์เสมอ
ระหว่างแม่กับเออาจจะเป็นรักแท้ รักที่ผู้หญิงคนนึงควรจะได้รับสักครั้งในชีวิต หากให้ความเป็นธรรม ตลอด 20 กว่าปีมานี้ แม่ดูแลครอบครัวอย่างดีเสมอ เลี้ยงเราและพี่เท่าที่แม่คนนึงจะทำให้ได้ แม่ควรได้รางวัลตอบแทนความเหนื่อยยากนี้ไม๊?  หรือถ้าเอเป็นคนตั้งกระทู้นี้ ก็คงสื่อเรื่องราวความพยายาม ที่เฝ้าคอยดูแลผู้หญิงคนนึงมา 7 ปีเต็มๆ จนในที่สุดเธอก็ยอมใจอ่อน ปัญหามันติดอยู่แค่ว่า บทบาทของเราในเรื่องราวอันน่าประทับใจนี้ คือลูกของผู้หญิงที่ใจอ่อนคนนั้น

จนถึงวันนี้เราก็ยังไม่ได้เปิดปากพูดเรื่องนี้กับใครค่ะ แม้แต่พี่ เราไม่รู้ว่าจะทนให้เรื่องราวมันดำเนินต่อไปแบบนี้ได้นานแค่ไหน
บางทีเราก็แค้นนะ รู้สึกว่าแบบ พ่อกูยังไม่ตาย ไม่เห็นหรอ ถ้าพ่อกูตายแล้ว จะไปอยู่กันที่ไหนก็ไป แล้วอย่าได้กลับมาอีก จะถือซะว่าแม่ตายไปแล้วเหมือนกัน
แต่ส่วนใหญ่เลยคือเรากลัว
เรากลัวว่าวันนึงแม้จะทิ้งเราไป เราอยากบอกว่าเรารักแม่มาก เรารักแม่และจะดูแลแม่เอง อยากถามแม่ว่าแม่ตัด 'กำลังใจ' จากมันออกไปได้ไม๊ ให้ครอบครัวเรามีอยู่ 4 คนเหมือนเดิมไม่ได้หรอ

สำหรับเรามันดูเป็นปัญหาที่ตัดไม่ขาด ไม่จบสิ้น มันแทบจะกัดกินจิตใจเราทุกครั้งที่เห็นหน้าแม่ด้วยซ้ำ ...

ขอบคุณที่มอบพื้นที่ในการระบายเรื่องนี้ออกไปจากหัวเราบ้างนะคะ
ขอบคุณค่ะ