เมื่อรุ่นพี

ก่อนอื่นต้องบอกก่อนว่า เรื่องนี้เป็นเรื่องจริงที่เกิดกับเรานะ เราอยู่ม.3 ชื่อบ๋วย(สมมุติ)เราเป็นคนที่ชอบเล่นกีฬาทุกอย่าง ยกเว้นวอลเล่ย์ แต่วันนั้นเพื่อนเราชวน เราเล่นแล้วเราก็เล่นพอได้ เลยไปทุกวัน วันนั้นมีพี่คนนึงเค้ามาขอครึ่งสนามเรา เราเลยให้พี่เค้าไป พี่เค้าหล่อแต่ไม่ใช่เปคเรา พี่เค้าสูงมากๆอยู่ม.6 พอสักพักมันงงว่าลูกไหนเป็นของใคร เลยเล่นด้วยกัน ฝั่งนู่นเสริ์ฟมาหาเราแต่เราเตี้ยมาก พี่เค้าตะโกนมาว่าปล่อยๆแต่ไม่ทันแล้ว เราเลยล้ม
แต่พี่เค้ารับตัวเรา แล้วเอาหัวโหม่งวอลเลย์ พี่เค้าชื่อบ้า(สมมุติ)
พี่บ้า: เป็นไงบอกให้ปล่อยก็ไม่เชื่อ เตี้ยแล้วยังว๊อนอีกนะ
เรา: เอ้า ก็นึกว่าจะรับได้อ่ะ ขอโทษที่เตี้ยเกินไปไม่ได้สูงเหมือนใครบ้างคน(แลบลิ้นใส่)
พี่บ้า: รู้งี้ไม่รับดีกว่า ปล่อยให้หัวฟาดพื้นไปเลยนะ (แลบลิ้นใส่)
หลังจากนั้นเราก็เล่นวอลเลย์ทุกวันๆ วันนั้นเราก็เล่นอยู่ดีๆ
พี่บ้า:ไอเตี้ยบ๋วยมานี่ดิ๊
เพื่อนพี่เค้าก็ฮิ้ววววว "ไอ้บ้าเมิงคิดไรป่ะเนี่ย นับวันยิ่งสนิทกันเนี่ย"เราเลยแบบ ตอนนั้นคือมือเย็น อยู่ดีๆก็ตื้นเต้นแบบบอกไม่ถูกเลย เราเลยมั่นใจล่ะว่าเราชอบพี่เค้าเต็มๆแล้ว
เรา:อ่ะ มีไรว่ามาเรียกทำไม
พี่บ้า: (เอามือตัวเองวางไว้ที่หัว แล้วใช้มือตบมือตัวเองบนหัวเรา รึกภาพเอานะ55555) ไม ไม่รับแอดเฟสพี่
เราเลยแบบ คือไร๊เรียกมาแค่นี้
เรา: ห้ะ ไม่เห็นโทดนะ
เรายืนคุยข้างสนามสักพัก มีเพื่อนตบลูกวอลเล่ย์มาแรงๆแบบตั้งใจให้โดน เราเงยหน้าพอดี พี่บ้เอามือปัดวอลเล่ย์ออกไป อล้วพี่เค้าก็ไม่แสดงว่าเจ็บเลยสักนิด เราเลยขอบคุณพี่เค้า แล้วก็กำลังจะบอกลา พี่เค้าก็ดึงกระเป๋าเราไว้แล้วถามว่า
พี่บ้า:กลับบ้านกี่โมง
เรา:เนี่ย รถจะออกล่ะ
พี่บ้า:กลับสายไหน
เรา:ก็ซอยโรงบาลอ่ะ
พี่บ้า:เอ้าเห่ยยยย กลับด้วย
เราคือตอนนั้นทำไรไม่รู้ พยักหน้าอย่างเขินๆอย่างเดียว แล้วสักพักก็ยื่นแขนออกมาให้เราดู
เรา: อะไร?
พี่บ้า: ดูสิดู มันช้ำเนี่ยเคล็ดด้วย
เรา:อะไร แล้วบอกทำไม
พี่บ้า:แล้วถ้าพี่ไม่บังวอลเลย์ให้ก็ไม่เป็นหรอก
เรา:แล้วบังเพื่อ?
พี่บ้า:เอา นี่โง่หรือโง่ ก็ถ้าไม่บังเดี๋ยวแว่นก็แตกหรอก
เรา: ค่ะะ ขอบคุณค่ะ
พี่บ้า:เปลี่ยนคำขอบคุณเป็นเลี้ยงเค้กหน้าหมู่บ้านดีกว่า
เราเลยแบบเห่ย อะไรอ่ะคือสนิทกันแล้ว กลับบ้านด้วยกันทุกวัน อยู่ซอยเดียวกัน หมู่บ้านเดี๋ยวกันอี๊กกกก คือเขินมากเว่ยยย
ถ้ามีคนให้ต่อก็จะต่อน้าาา><