อึดอัดจนต้องตั้งกระทู้พันทิป ครั้งแรกที่เล่น ผิดยังไงต้องขอโทษด้วย
คุณเคยมีแฟนเก่ามั้ย ถ้าคำตอบของคุณคือ "ใช่"
ขอให้คุณช่วยเราที เพราะเราคิดว่าพวกเราคงมีความรู้สึกตอนนี้คล้ายๆกัน
ชื่อกระทู้ถ้าอ่านเผินๆอาจงงได้ เอาเป็นว่าในเรื่องมีเรา แฟนเก่าเรา (เขา) และแฟนใหม่ของแฟนเก่าเรา (คนนั้น)
ย้อนไปเมื่อ 2 ปีที่แล้วเวลาที่เราและเขามียังรักกันจนถึงวันที่เลิกกันเราเป็นฝ่ายผิดเต็มๆ ยอมรับว่าเราแย่มากตอนนั้น ทะเลาะกันทำเขาเสียใจ ยังโมโหจนพูดคำว่าเลิกออกไป ตอนนั้นเราโกรธมากทั้งที่ตัวเองเป็นคนที่ผิดแท้ๆ เขาโทรมาหลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์แต่เราตัดขาดทุกอย่าง ช่วงนั้นเราขึ้นปี 1 ส่วนเขาอยู่ ม.6 ทำให้ยิ่งห่างไปเลย จนเวลาผ่านไปชีวิตมันรู้สึกขาดมากๆ แบบทำไรไม่ได้เลยพูดง่ายๆคือเพิ่งรู้สึกตัว จนมีความคิดอยากกลับไปมันฟังดูหน้าไม่อายแต่เราอยากแก้ไขทุกเรื่องที่ผิดจริงๆ แต่เขาบอกว่า ถ้ากลับมาเร็วกว่านี้อาจเป็นไปได้ ตอนนี้คงไม่ทัน เพราะเขามีคนใหม่ที่คุยกันอยู่และกำลังไปได้ดี
เราฟังแล้วแทบจะล้มทั้งยืน น้ำตามันพร้อมจะออกมาแต่โชคดีที่ยังมีสติ ยิ้มไปทั้งที่จริงๆไม่โอเคเลย กลับมาเฮิร์ทอย่างหนักจนพยายามบอกตัวเองว่าดีแล้ว ให้รีบลืม ให้รีบทำใจ เพราะเราเรียนคณะที่เรียนค่อนข้างหนักมากๆ กลัวว่าจะพัง กระทบเรื่องเรียน จนโอเคขึ้นในระดับหนึ่ง คิดถึงน้อยลง ส่วนไลน์ เฟส อย่าพูดถึงบล๊อคไปนานแล้ว มีบางครั้งเวลาไปดื่มก็จะเพ้อและโทรไปหาเขาแต่เขาก็คุยกับเราดีมากๆ ต้องขอบคุณด้วยซ้ำที่เขาไม่เกลียดเรายังเป็นพี่น้องกันได้ แต่จริงๆเราทำไม่ได้หรอกแต่พยายาม เรื่องมันก็ผ่านมาปีกว่าๆ เราก็ใช้ชีวิตของเรา เขาก็อยู่กับคนนั้นของเขา เรารับรู้ทุกอย่างผ่านทางเพื่อนบ้าง ในเฟสของคนนั้นบ้าง แต่ไม่เคยเจอกันจริงๆเลย มันก็ดีนะเวลาที่ไม่โอก้ปิดแล้วนอน ตื่นขึ้นมาก้ลืมๆไป แต่จนเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เราไปเจๆกรีนกับเพื่อนทั้งที่ปกติเราไม่ค่อยไปเดินหรอก รู้ไหมโลกมันกลมมาก มากๆ เราเจอเขาที่นั้น มองเขาสักสามวิตอนนั้นทุกอย่างมันหยุด ตัวเราเริ่มชา น้ำตาแทบทะลักออกมา พูดง่ายๆยิ่งกว่าในหนังอีก ไม่คิดว่าชีวิตจริงมันเป็นได้ขนาดนี้ เราพอได้สติรีบจับมือเพื่อนแล้วเดินหนีไปแบบถ้าอยู่ตรงนั้นต่อไปสภาพคงดูไม่ได้แน่ๆ มานั่งพักสักพักทุกอย่างที่เคยคิดว่าทำใจได้แล้ว คิดว่าลืมได้แล้วกลับมาทั้งหมด กลับมาทุกอย่าง ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมต้องเป็นแบบนี้ หลังจากที่เจอกันในรอบปีกว่าๆตอนนั้น ผ่านไปเดือนสองเดือนเราอยากกลับไปจึงพยายามติดต่อเขา แต่คุยในแบบพี่น้องแต่บางครั้งเราคุยสนิทจนทำให้เขาต้องลำบากใจ เมื่อวานเขาถามทางไปงานวิชาการที่จุฬา ด้วยความที่เราอยากเจอบังเอิญเรามีธุระแถวสยามเลยอาสาพาไป เราพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดก็พาเขาไปงานคุยเรื่อยเปื่อย แต่ก็พยายามคุยให้เขารู้ว่าเรายังรักเขาอยู่ เขาทักเราด้วยว่าเสียงเปลี่ยนไปนะ จริงๆเราก็อยากจะบอกไปว่าเสียงแกไม่เปลี่ยนเลยแต่ได้แต่ยิ้ม แกล้งคุยเฮฮากลบเกลื่อนไปงั้น ทั้งที่ความจริงอยากกลับไปมาก ลืมบอกไปว่าระหว่างนั้นก็มีคนเข้ามานะ แต่เราความรู้สึกเราไม่ได้เหมือนกับตอนเจอเขาคนนั้นเลย
ยอมรับนะว่าเราผิดจริงๆ เพราะเขากับคนนั้นก็เป็นแฟนกัน แต่อยากรู้ว่าเราควรทำยังไง ยิ่งตอนนี้ความรู้สึกมันเพิ่มขึ้นมากๆ
ปล.แฟนใหม่ของเขา คือน้องอีกคนที่เราก็รุ้จักกัน
ตอนนี้รู้แล้วว่ามันยากนะกับการจะอยู่กับใครแล้วสบายใจ โอเคทั้งคู่ เราเปลี่ยนไปแล้วสัญญาว่าจะไม่ทำผิดแบบเดิมอีกแล้ว คิดได้แล้ว
ขอแค่โอกาสกลับไป ถ้าเธออ่านกระทู้ของเราแล้วจงรู้ไว้ด้วย แล้วเรารักใครไม่ได้อีกแล้ว เราจะรอนะ ถึงมันจะดูเห็นแก่ตัว ดูร้ายที่เหมือนอยากให้เขาเลิกกัน แต่เราก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันทำไมต้องคิดแบบนี้ แย่เนอะ
ถ้าเป็นคุณคุณจะทำยังไง ??? อย่าแนะนำให้ตัดใจนะ เพราะเราคงทำไม่ได้
แฟนใหม่ของเขา...แฟนเก่าของเรา
คุณเคยมีแฟนเก่ามั้ย ถ้าคำตอบของคุณคือ "ใช่"
ขอให้คุณช่วยเราที เพราะเราคิดว่าพวกเราคงมีความรู้สึกตอนนี้คล้ายๆกัน
ชื่อกระทู้ถ้าอ่านเผินๆอาจงงได้ เอาเป็นว่าในเรื่องมีเรา แฟนเก่าเรา (เขา) และแฟนใหม่ของแฟนเก่าเรา (คนนั้น)
ย้อนไปเมื่อ 2 ปีที่แล้วเวลาที่เราและเขามียังรักกันจนถึงวันที่เลิกกันเราเป็นฝ่ายผิดเต็มๆ ยอมรับว่าเราแย่มากตอนนั้น ทะเลาะกันทำเขาเสียใจ ยังโมโหจนพูดคำว่าเลิกออกไป ตอนนั้นเราโกรธมากทั้งที่ตัวเองเป็นคนที่ผิดแท้ๆ เขาโทรมาหลังจากนั้นหนึ่งอาทิตย์แต่เราตัดขาดทุกอย่าง ช่วงนั้นเราขึ้นปี 1 ส่วนเขาอยู่ ม.6 ทำให้ยิ่งห่างไปเลย จนเวลาผ่านไปชีวิตมันรู้สึกขาดมากๆ แบบทำไรไม่ได้เลยพูดง่ายๆคือเพิ่งรู้สึกตัว จนมีความคิดอยากกลับไปมันฟังดูหน้าไม่อายแต่เราอยากแก้ไขทุกเรื่องที่ผิดจริงๆ แต่เขาบอกว่า ถ้ากลับมาเร็วกว่านี้อาจเป็นไปได้ ตอนนี้คงไม่ทัน เพราะเขามีคนใหม่ที่คุยกันอยู่และกำลังไปได้ดี
เราฟังแล้วแทบจะล้มทั้งยืน น้ำตามันพร้อมจะออกมาแต่โชคดีที่ยังมีสติ ยิ้มไปทั้งที่จริงๆไม่โอเคเลย กลับมาเฮิร์ทอย่างหนักจนพยายามบอกตัวเองว่าดีแล้ว ให้รีบลืม ให้รีบทำใจ เพราะเราเรียนคณะที่เรียนค่อนข้างหนักมากๆ กลัวว่าจะพัง กระทบเรื่องเรียน จนโอเคขึ้นในระดับหนึ่ง คิดถึงน้อยลง ส่วนไลน์ เฟส อย่าพูดถึงบล๊อคไปนานแล้ว มีบางครั้งเวลาไปดื่มก็จะเพ้อและโทรไปหาเขาแต่เขาก็คุยกับเราดีมากๆ ต้องขอบคุณด้วยซ้ำที่เขาไม่เกลียดเรายังเป็นพี่น้องกันได้ แต่จริงๆเราทำไม่ได้หรอกแต่พยายาม เรื่องมันก็ผ่านมาปีกว่าๆ เราก็ใช้ชีวิตของเรา เขาก็อยู่กับคนนั้นของเขา เรารับรู้ทุกอย่างผ่านทางเพื่อนบ้าง ในเฟสของคนนั้นบ้าง แต่ไม่เคยเจอกันจริงๆเลย มันก็ดีนะเวลาที่ไม่โอก้ปิดแล้วนอน ตื่นขึ้นมาก้ลืมๆไป แต่จนเมื่อไม่กี่เดือนก่อน เราไปเจๆกรีนกับเพื่อนทั้งที่ปกติเราไม่ค่อยไปเดินหรอก รู้ไหมโลกมันกลมมาก มากๆ เราเจอเขาที่นั้น มองเขาสักสามวิตอนนั้นทุกอย่างมันหยุด ตัวเราเริ่มชา น้ำตาแทบทะลักออกมา พูดง่ายๆยิ่งกว่าในหนังอีก ไม่คิดว่าชีวิตจริงมันเป็นได้ขนาดนี้ เราพอได้สติรีบจับมือเพื่อนแล้วเดินหนีไปแบบถ้าอยู่ตรงนั้นต่อไปสภาพคงดูไม่ได้แน่ๆ มานั่งพักสักพักทุกอย่างที่เคยคิดว่าทำใจได้แล้ว คิดว่าลืมได้แล้วกลับมาทั้งหมด กลับมาทุกอย่าง ไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันทำไมต้องเป็นแบบนี้ หลังจากที่เจอกันในรอบปีกว่าๆตอนนั้น ผ่านไปเดือนสองเดือนเราอยากกลับไปจึงพยายามติดต่อเขา แต่คุยในแบบพี่น้องแต่บางครั้งเราคุยสนิทจนทำให้เขาต้องลำบากใจ เมื่อวานเขาถามทางไปงานวิชาการที่จุฬา ด้วยความที่เราอยากเจอบังเอิญเรามีธุระแถวสยามเลยอาสาพาไป เราพยายามทำตัวให้ปกติที่สุดก็พาเขาไปงานคุยเรื่อยเปื่อย แต่ก็พยายามคุยให้เขารู้ว่าเรายังรักเขาอยู่ เขาทักเราด้วยว่าเสียงเปลี่ยนไปนะ จริงๆเราก็อยากจะบอกไปว่าเสียงแกไม่เปลี่ยนเลยแต่ได้แต่ยิ้ม แกล้งคุยเฮฮากลบเกลื่อนไปงั้น ทั้งที่ความจริงอยากกลับไปมาก ลืมบอกไปว่าระหว่างนั้นก็มีคนเข้ามานะ แต่เราความรู้สึกเราไม่ได้เหมือนกับตอนเจอเขาคนนั้นเลย
ยอมรับนะว่าเราผิดจริงๆ เพราะเขากับคนนั้นก็เป็นแฟนกัน แต่อยากรู้ว่าเราควรทำยังไง ยิ่งตอนนี้ความรู้สึกมันเพิ่มขึ้นมากๆ
ปล.แฟนใหม่ของเขา คือน้องอีกคนที่เราก็รุ้จักกัน
ตอนนี้รู้แล้วว่ามันยากนะกับการจะอยู่กับใครแล้วสบายใจ โอเคทั้งคู่ เราเปลี่ยนไปแล้วสัญญาว่าจะไม่ทำผิดแบบเดิมอีกแล้ว คิดได้แล้ว
ขอแค่โอกาสกลับไป ถ้าเธออ่านกระทู้ของเราแล้วจงรู้ไว้ด้วย แล้วเรารักใครไม่ได้อีกแล้ว เราจะรอนะ ถึงมันจะดูเห็นแก่ตัว ดูร้ายที่เหมือนอยากให้เขาเลิกกัน แต่เราก็ไม่รู้ตัวเองเหมือนกันทำไมต้องคิดแบบนี้ แย่เนอะ
ถ้าเป็นคุณคุณจะทำยังไง ??? อย่าแนะนำให้ตัดใจนะ เพราะเราคงทำไม่ได้