ใครเกลียดอิสลามลองอ่านดูครับ

เรารู้ว่าเสียงของเราคงเบามากแต่เราคิดว่าเราคงต้องพูดอยู่ดี(และคงจะยาวที่สุดตั้งแต่เล่นเฟสบุ๊คมา ถ้ารักกันก็คงจะอ่านให้จบและร่วมแชร์ความเห็นกับสิ่งที่รบกวนจิตใจเราขณะนี้) สเตตัสนี้เกิดจากการโดนกระทบทางจิตใจอย่างรุนแรงจากเหตุการณ์ที่ปารีส และคอมเม้นมากมายบนพื้นที่ของสังคมออนไลน์ รวมทั้งฟังค์ชั่นบางอย่างบนพื้นที่สาธารณะแห่งนี้ที่แสดงให้เห็นถึงความไม่เท่าเทียมในการนำเสนอ หรือการให้พื้นที่กับมนุษย์แต่ละกลุ่มบนโลก โพสนี้เกิดจาก “ความไม่รู้”และความ “ละอายใจต่อความไม่รู้" ส่วนตัว "ของเราเอง"

          ... เป็นความละอายใจที่เพิกเฉยมาตลอดกับประวัติศาสตร์และเหตุการณ์ในตะวันออกกลาง จุดประสงค์ของโพสนี้มีอยู่สองประการ คือ
              (1) เพื่อแสดงจุดยืนว่าไม่อยากเห็นใครก็ตามเปลี่ยน "ความเสียใจต่อความรุนแรง" "ในบางพื้นที่”ให้กลายไปเป็น “ความรุนแรง” สเกลใหญ่ต่อกลุ่มคนบริสุทธิ์บางกลุ่ม...และ
              (2) เพื่อแสดงให้เห็นว่า "เรา" รู้น้อยแค่ไหน และเราตกเป็นเหยื่อของ grand narratives มากมายบนโลกมากเพียงใด

               อย่างแรก ในฐานะมนุษย์คนหนึ่ง เรารู้ว่าทุกคนร่วมเสียใจ เราทุกคนเป็นเดือดเป็นร้อนและเจ็บแค้นกับความรุนแรงที่เกิดขึ้นที่ปารีส เราถึงขั้นไม่อยากจะเข้ามา Social media เลย เพราะ หนึ่ง มันเกิดขึ้นที่ปารีส เมืองที่เรารัก สอง เรารู้สึกว่านี่คือ เหตุการณ์ 911 ครั้งที่สอง..นี่คือเหตุการณ์ประจักษ์พยานที่บอกเล่าว่าเราทุกคนอยู่ในสงครามโลกที่คล้ายและต่างจากเดิม...เราอยู่ในสงครามโลกที่กองกำลังทหารไม่ได้มุ่งเป้าหมายเพื่อทำลายกองกำลังทหารด้วยกัน แต่เป็นสงครามโลกที่จับมนุษย์ทั่วโลกเป็นตัวประกัน จัดวางฝักฝ่ายและทำให้มนุษย์ด้วยกันแตกแยกกันเองด้วยเครื่องมือประหัดประหารชนิดใหม่ ..นั่นคือการสร้างความกลัว ความเกลียดชัง ความหวาดระแวงระหว่างชาติพันธุ์และศาสนา ... ทำให้พลเรือนกลายเป็นทั้งเหยื่อและ agent of violence ในเวลาเดียวกัน

         พูดง่ายๆ สิ่งที่เกิดขึ้น ไม่ต่างอะไรจากการที่ฮิตเลอร์และพรรคนาซีทำกับชาวเยอรมันในช่วงสงครามโลกครั้ง    ที่สอง: สร้างกลุ่มที่ต้องรับผิดชอบ คือชาวยิว ...ต่างกันแค่ตอนนี้ กลุ่มย่อยของชาติพันธุ์ที่โดนผลักให้ต้องรับผิดชอบ ได้สร้างเหตุการณ์รุนแรงโต้กลับหลายต่อหลายครั้งเหลือเกินในช่วงหลายปีที่ผ่านมามันไม่ผิดเลยที่จะเปลี่ยนรูปโปรไฟล์พิคเป็นสีธงชาติ ไม่ผิดที่จะแสดงความเสียใจ...แค่บางที เราอาจต้องแสดงความเสียใจ และ pray ให้มากขึ้นกว่าเดิมอีกกับเรื่องอื่นด้วย เพราะเรื่องที่เกิดขึ้นไม่ได้มีแค่ผู้เสียหายในฝรั่งเศส มีคนเป็นล้านๆคนต้องทนทุกข์ทรมานมานานหลายสิบๆปีแล้ว ตั้งแต่ที่ชาติตะวันตกเข้าแทรกแซงรัฐและศาสนาในตะวันออกกลาง

        คำถามคือ แล้วเราเข้าใจเหตุผลตั้งแต่แรกเริ่มของความรุนแรง หรือการเกิดขึ้นของ Extremist Muslims (มุสลิมหัวรุนแรง) (หรือตอนนี้ควรเรียกว่า Militant Muslims) มากแค่ไหน เราได้ลองมองเรื่องเล่าอื่นนอกจากฟากตะวันตกบ้างหรือเปล่า เราตั้งคำถามหรือเปล่า ว่าช่วงหนึ่งร้อยปีที่ผ่านมา เกิดอะไรขึ้นบ้างกับการแทรกแซงของชาติตะวันตกระหว่างการจัดตั้งรัฐอิสราเอลและกีดกันชาวปาเลสไตน์ออกจากพื้นที่ เกิดอะไรขึ้นบ้างระหว่างการเข้าไปล้มการเลือกตั้งของอิหร่านแล้วเลือกผู้ปกครองแบบมุสลิมเผด็จการ ทำให้ประเทศที่เป็น Secularและไม่มีความเกี่ยวข้องกับศาสนาอิสลาม ต้องโดนถอดรากถอดโคนกลายไปเป็น รัฐมุสลิมเบ็ดเสร็จ และยังไม่รวมการซัพพอร์ทมุสลิมบางนิกายในประเทศหนึ่ง(อิหร่าน)แล้วส่งเสริมผู้นำอีกนิกายในอีกประเทศ(อิรัก) เพื่อให้ทำสงครามกันเองอีก ฯลฯ

       ...เรารู้ถึงความเจ็บปวดของพลเรือนที่ต้องใช้ชีวิตในแถบนั้นบ้างหรือเปล่า เรารู้หรือเปล่าว่าทำไมชาวซีเรียจำนวนมากถึงยอมเสี่ยงตายเดินทางออกจากพื้นที่เหล่านั้น
         
         **คำถามไม่ได้อยู่ที่ว่าเราทำอะไรได้...คำถามอยู่ที่ว่า ในฐานะมนุษย์ที่เป็นทั้งพลเรือนของประเทศไทยและ   เป็นส่วนหนึ่งของความเป็นมนุษย์ในระดับโลก....เราเสพอะไรเข้าไปให้มันหล่อเลี้ยงความคิดเรา...เรารู้มากแค่ไหน และเราแบ่งแยกความเสียใจอย่างมีเหตุผล มีสติในการทำความเข้าใจปัญหาโลกมากแค่ไหนต่างหาก ....
           แทบทุกคน รวมทั้งตัวเราเองประณามผู้ที่อยู่เบื้องหลัง (ในตอนนี้กลุ่มที่ออกมาเคลมความรับผิดชอบก็คือ ISIS (Islamic State of Irag and the Levant) ข้อดีที่สุดในพื้นฐานความรู้สึกมนุษย์ คือความสามารถในการเข้าอกเข้าใจ (Empathy not Sympathy) แต่ในทางกลับกันคนที่มีแต่ Sympathy โดยขาด Empathy ก็เสี่ยงเหลือเกินที่จะบ่มเพาะเมล็ดพันธุ์ของความเกลียดชังต่อฝ่ายตรงข้าม ด้วยข้ออ้างของความสงสารที่ขาดเหตุผล
          
         อย่าเข้าใจผิดว่านี่คือโพสต่อต้านว่าเราไม่ควรเสียใจกับเหตุการณ์ในปารีส...เชื่อเถอะ เราโดนกระทบมากทางจิตใจ เราถึงเขียนออกมาได้ยาวขนาดนี้...สิ่งที่เราต้องการจะพูดในโพสนี้คือคือความไม่รู้ของเราทุกคน การให้น้ำหนักต่อเรื่องเล่าที่ไม่เท่ากันและแนวโน้มที่เราจะเข้าร่วมกับความเกลียดชังบางจำพวก หรือการต่อต้านชาวมุสลิมที่บริสุทธิ์ ต่างหาก...


             ก่อนที่ความเกลียดของปุถุชนแต่ละคนทั่วโลกบวกกับความไม่ยุติธรรมในการนำเสนอข่าวของชาติตะวันตกจะกลายไปเป็นชนวนสงครามระดับโลก แบบเดียวกับที่ชาติตะวันตกเคยเกลียดชาวยิว ...จะดีมั้ย ถ้าเราเริ่มอ่านข่าวเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นที่ Beirut และ Bagdad ไม่ถึงหนึ่งวันก่อนหน้าเหตุการณ์ที่ปารีสด้วย...จะดีกว่ามั้ย ถ้าเรา google แล้วลองอ่านแม้จะแค่ wikipedia ว่าด้วยเรื่องเหตุการณ์ผู้อพยพในซีเรีย ความหวาดกลัวของชาวมุสลิมที่บริสุทธิ์เป็นล้านๆคนต่อ ISIS ที่ก็นับถือศาสนาเดียวกับเค้า มันจะดีมั้ยถ้าเราลองใช้เวลาว่างๆอ่านประวัติศาสตร์ของประเทศแถบตะวันออกกลางอย่างอิรัก ที่กลายเป็นตัวร้ายเสียเหลือเกินใน สื่อกระแสหลักของชาติตะวันตก โดยเฉพาะอเมริกา....ก่อนที่เราจะเชิดชูโอบามาที่ประณามว่า เหตุการณ์ที่ปารีสเป็นการทำร้าย Humanity ทั้งหมด...เราควรลองถามตัวเองหรือเปล่า ว่ามีอะไรบ้างที่ผิดไปในการพูดครั้งนี้...เช่น ทำไมการที่กองกำลังทหารของตะวันตกอยู่ใน อิรักและอัฟกานิสถานมาเป็นเวลาหลายปี ถึงไม่ใช่ การทำร้าย Humanity ทั้งหมดบ้าง หรือ มีแค่การทำร้าย White/Western People คือการทำร้าย Humanity ทั้งหมดอย่างนั้นหรือ? มีอะไรบ้างที่ไม่ยุติธรรม และมีอะไรบ้างที่เรายังคงเสพและกระจายมันออกไปในวงกว้างโดยไม่คิด
           ลองคิดดูดีๆ ถ้าจะเคลมว่าเราเป็น part of humanity ... เราลืมใครไปบ้าง เราลบใครไปบ้าง เราเองเหมารวมให้ใครเป็นผู้ร้ายบ้าง
           อย่าให้การ manipulate ความรุนแรงจากสื่อและผลประโยชน์ของชาติตะวันตก ทำให้เรากลายไปเป็นผู้สมรู้ร่วมคิดในการสร้าง anti-islamism เหมือนที่เคยเกิด anti-semitism ตั้งแต่ปลายศตวรรษที่ 19 จนถึงสงครามโลกครั้งที่สอง


              เราเสียใจมากกับเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นในปารีสเมื่อคืนนี้ แต่เราก็ขอใช้พื้นที่เล็กๆและเสียงเบาๆของเราตรงนี้แสดงความเสียใจให้ต่อผู้บริสุทธิ์เป็นล้านๆชีวิตที่ต้องทรมานจากความรุนแรงที่เกิดขึ้นในสงครามระหว่างชาติตะวันตกกับชาติตะวันออกกลาง ในอัฟกานิสถาน อิรัก เลบานอน ซีเรีย ตุรกี จอร์แดน ปาเลสไตน์ ฯลฯ เช่นกัน
          
             สเตตัสยาวๆนี้ จริงๆแล้วก็เป็นแค่ความพยายามส่วนตัวที่จะมี Self-Awareness ให้ได้มากที่สุดในฐานะคนที่อ้างมาโดยตลอดว่าตัวเองเป็นนักมนุษยศาสตร์...เราไม่อยากเป็นคนที่เรียกตัวเองว่านักมนุษยศาสตร์แล้วมองเห็นแค่มนุษย์บางกลุ่มที่สำคัญ...
และสุดท้ายคำถามไม่ได้อยู่ที่ว่าทางออกอยู่ตรงไหน คำถามคือเราสามารถ imagine a better world ได้ยังไง...แม้มันจะอยู่แค่ในหัวของเราเองก็ตาม


ขอบคุณที่เข้าใจกัน
กิฟ

Cr.facebook