เหนื่อย เบื่อมาก ระบายในเฟสก็ไม่ได้ พูดออกไปก็ไม่ได้ แค่คิดน้ำตาก็จะไหล เรื่องเกิดขึ้นจากพี่ชายเรามีลูก ซึ่งที่แรกจะส่งมาให้แม่เลี้ยง แต่เราเรียนจบม.6 พอดี เราต้องการจะต่อมหาลัย แต่แม่ไม่มีเงินพอจะส่งเราเรียน และแม่ไม่ยอมให้เราไปไหน เพราะจะให้ช่วยเลี้ยงหลาน ให้เรียนต่อปวส.แถว ๆ บ้าน เราก็เออโอเคยอม แต่เปิดเทอมไปได้สักพัก เราก็ทะเลาะกับเพื่อน และเราก็เบื่อบ้าน คือความรู้สึกเราไม่อยากอยู่ตั้งแต่ที่แรกแล้วไง เราก็เลยคุยกับพี่ชายว่า จะมาเลี้ยงหลานให้ แต่ขอเรียนวันอาทิตย์วันเดียว ให้พี่ส่งเรียน ไม่ได้ทำงาน ไม่มีเงินใช้ ขอพี่อย่างเดียว แต่เราไม่ค่อยขอหรอก เราก็รู้ว่าพี่ไม่ค่อยมี
แต่ !!!!!! ทุกอย่างพังหมด .... เราไม่คิดว่ามันหนักขนาดนี้ เหนื่อยมาก อิสระในชีวิตเราหายไป ทุกอย่าง ๆ มันเหนื่อยไปหมด เราคิดว่าพอเลิกงานพี่ ๆ เขาจะรีบกลับมาหาลูก วันแรก ก็กลับไว้อยู่หรอก แต่พอนานไป ก็เริ่มช้า วันไหนอยากกลับเร็ว วันไหนอยากกลับช้า ตามสบายเลยค่ะ คือเหมือนเราเลี้ยงอยู่คนเดียวอะ ตั้งแต่เช้า ยันมันนอน เหมือนลูกเรามากกว่า
เราไม่ชอบเวลาที่พี่เราไปกินเหล้าแล้วก็มาทะเลาะกับแฟนเค้า เราอยากจะพูดเรื่องนี้เหมือนกัน กินเหล้าแล้วทำไมเปลี่ยนเป็นคนละคน มันดูวุ่นวาย เราอยู่ตรงกลางเราลำบากใจ ไม่รู้จะเป็นครอบครัวได้ถึงเมื่อไร วันไหนที่แฟนพี่เขาทนไม่ไหว คงหอบลูกหนีไป แต่แฟนพี่ เค้าก็ขี้บ่น เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บางครั้งกลับมาก็มาเล่นกับลูกเขา เล่นพ่อแม่ลูก ความรู้สึกเราเหมือนเป็นส่วนเกินอ่ะ คือแบบบางครั้งอยู่ด้วยกัน 3 คน เรา แฟนพี่ หลาน เขาก็ชอบพูดเหมือนอยู่กับลูกเขาแค่ 2 คน แล้วเราละ ไม่เห็นหัวกูหรอ ???? เสียใจนะเว๊ย แต่เออช่าง
เหอะ หลายครั้งที่รู้สึกเหมือนเป็นคนนอก หลายครั้งก็บอกตัวเอง อะคิดไปเอง เฮ่ออออ
เราแค่อยากระบาย มันมีหลายเรื่องกว่านี้ที่ทำให้เราลำบากใจ แต่เราก็อยากจะพูดเหมือนกัน ว่าอิสระในชีวิตเราหายไป เหมือนติดคุกอ่ะ อยู่แต่ในห้องไม่ได้ออกไปไหนเลยจริง ๆ ถ้าพี่เค้าไม่พาออกไป ไปเรียนวันอาทิตย์ เรียนเสร็จก็กลับบ้าน ไม่ได้ออกไปเที่ยว ออกบ้านตอนกลางคืนก็ไม่ได้ ทั้งที่เมื่อก่อนอยากทำอะไรก็ได้ทำ จะไปไหนก็ได้ตามสบาย
สิ่งที่เราลำบากใจก็คือ เราเข้ามาทำให้ชีวิตคู่ของพี่เขาวุ่นวายรึป่าว ถ้าเอาหลานไปเลี้ยงกับแม่ตั้งแต่แรก พี่เขาคงไม่มานั่งทะเลาะกันแบบนี้ คงใช้ชีวิตปกติของเขา เราเข้ามาเป็นส่วนเกินของครอบครัวเขารึป่าว สิ่งที่เราเลือกมันทำให้พี่เหนื่อยกว่าเดิมรึป่าวเราคิดถูกไหมที่เลือกแบบนี้ เดี๋ยวหลานโตทุก ๆ อย่างมันคงจะดีกว่านี้ใช่ไหม ทุกคำถามมันวนเวียนอยู่ในหัวทุกครั้งที่เห็นพี่เขาทะเลาะกัน
เครียดมาก เราทิ้งความฝันเรา เพื่อที่จะมาเลี้ยงหลาน หาความสบายใจ แต่ทำไม มันถึงไม่เป็นอย่างที่เราคิด !!
ปล.อาจจะอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องขออภัยด้วยนะคะ เรื่องการวรรคก็ขออภัยด้วยเราพิมพ์ในโทรศัพท์
เสียสละเพื่อความลำบากใจหรอ ?
แต่ !!!!!! ทุกอย่างพังหมด .... เราไม่คิดว่ามันหนักขนาดนี้ เหนื่อยมาก อิสระในชีวิตเราหายไป ทุกอย่าง ๆ มันเหนื่อยไปหมด เราคิดว่าพอเลิกงานพี่ ๆ เขาจะรีบกลับมาหาลูก วันแรก ก็กลับไว้อยู่หรอก แต่พอนานไป ก็เริ่มช้า วันไหนอยากกลับเร็ว วันไหนอยากกลับช้า ตามสบายเลยค่ะ คือเหมือนเราเลี้ยงอยู่คนเดียวอะ ตั้งแต่เช้า ยันมันนอน เหมือนลูกเรามากกว่า
เราไม่ชอบเวลาที่พี่เราไปกินเหล้าแล้วก็มาทะเลาะกับแฟนเค้า เราอยากจะพูดเรื่องนี้เหมือนกัน กินเหล้าแล้วทำไมเปลี่ยนเป็นคนละคน มันดูวุ่นวาย เราอยู่ตรงกลางเราลำบากใจ ไม่รู้จะเป็นครอบครัวได้ถึงเมื่อไร วันไหนที่แฟนพี่เขาทนไม่ไหว คงหอบลูกหนีไป แต่แฟนพี่ เค้าก็ขี้บ่น เดี๋ยวดีเดี๋ยวร้าย บางครั้งกลับมาก็มาเล่นกับลูกเขา เล่นพ่อแม่ลูก ความรู้สึกเราเหมือนเป็นส่วนเกินอ่ะ คือแบบบางครั้งอยู่ด้วยกัน 3 คน เรา แฟนพี่ หลาน เขาก็ชอบพูดเหมือนอยู่กับลูกเขาแค่ 2 คน แล้วเราละ ไม่เห็นหัวกูหรอ ???? เสียใจนะเว๊ย แต่เออช่าง
เราแค่อยากระบาย มันมีหลายเรื่องกว่านี้ที่ทำให้เราลำบากใจ แต่เราก็อยากจะพูดเหมือนกัน ว่าอิสระในชีวิตเราหายไป เหมือนติดคุกอ่ะ อยู่แต่ในห้องไม่ได้ออกไปไหนเลยจริง ๆ ถ้าพี่เค้าไม่พาออกไป ไปเรียนวันอาทิตย์ เรียนเสร็จก็กลับบ้าน ไม่ได้ออกไปเที่ยว ออกบ้านตอนกลางคืนก็ไม่ได้ ทั้งที่เมื่อก่อนอยากทำอะไรก็ได้ทำ จะไปไหนก็ได้ตามสบาย
สิ่งที่เราลำบากใจก็คือ เราเข้ามาทำให้ชีวิตคู่ของพี่เขาวุ่นวายรึป่าว ถ้าเอาหลานไปเลี้ยงกับแม่ตั้งแต่แรก พี่เขาคงไม่มานั่งทะเลาะกันแบบนี้ คงใช้ชีวิตปกติของเขา เราเข้ามาเป็นส่วนเกินของครอบครัวเขารึป่าว สิ่งที่เราเลือกมันทำให้พี่เหนื่อยกว่าเดิมรึป่าวเราคิดถูกไหมที่เลือกแบบนี้ เดี๋ยวหลานโตทุก ๆ อย่างมันคงจะดีกว่านี้ใช่ไหม ทุกคำถามมันวนเวียนอยู่ในหัวทุกครั้งที่เห็นพี่เขาทะเลาะกัน
ปล.อาจจะอ่านไม่ค่อยรู้เรื่องขออภัยด้วยนะคะ เรื่องการวรรคก็ขออภัยด้วยเราพิมพ์ในโทรศัพท์