ณ วันที่ 10 พ.ย. 58
เรามีเรียนวิชาภาษาอังกฤษประกอบวิชาชีพ 17.00-18.30 น. ณ ตึกคณะวิศวะ(มมส) วันนั้นเป็นวันสุดท้ายของการเรียนวิชานี้ ตอนเรียนเสร็จจะกลับหอ มีเพื่อนกลุ่มหนึ่งอยู่ข้างหน้าแล้วข้างๆมีพี่ใส่เสื้อกาวสีขาว(ไม่รู้คณะไหน?)เดินไปด้วยระหว่างทางเกิดไฟดับทั้งตึกซึ่งมืดมาก เพื่อนกลุ่มข้างหน้าร้องกรี๊ด!!!ดังมาก แต่เราร้องแค่ อุ๊ย!!! พี่ข้างๆรีบจับมือถือมาเปิดไฟฉายเราก็กำลังหาโทรศัพท์ในกระเป๋าแต่ไม่เจอ แต่ตอนพี่เขาเปิดไฟฉายคือเรา 2 คนยืนใกล้กันกว่าเดิมคงเป็นเพราะเราสะดุ้งตอนไฟดับ แล้วพี่เขาก็มองหน้าเราประมาณว่าไม่มีโทรศัพท์เปิดไฟฉายหรือไงมั้ง แล้วเราก็เจอโทรศัพท์พยายามหาโหมดเปิดไฟฉายก็ไม่เจอ แล้วพี่เขาก็มองมาเลยรอบเหมือนพยายามส่องไฟฉายมาทางเราด้วย ในใจคิดว่าเราควร "ขอบคุณพี่เขา" แต่ใจไม่กล้าพอที่จะพูดไป ด้วยเพราะความสูงประมาณเท่าใกล้เคียงกันแล้วตอนพี่เขาเปิดไฟฉายต่างคนต่างมองหน้ากัน เราก็เลยอายแล้วยังหาโทรศัพท์ไม่แถมเจอแล้วหาไฟฉายไม่เจออีก เราก็รีบไปอาศัยแสงสว่างจากเพื่อนกลุ่มข้างหน้า พอมาเจอพี่เขาตอนกำลังจะถึงรถ ก่อนถึงรถเรามีความรู้สึกว่าเหมือมีใครเดินตามเลยมองหันกลับไปปรากฏว่าเป็นพี่เขาจริงๆ ซึ่งถึงรถแล้วพี่เขายืนห่างเราประมาณ 3 ก้าวได้ เราทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยิ้มแต่ไม่รู้ว่าพี่เขาเห็นไหมนะเพราะตรงนั้นไม่ค่อยมีแสงสว่างเท่าไหร่ แต่ยังไงก็ขอบคุณพี่เสื้อกาวสีขาวนะค่ะที่ให้อาศัยแสงสว่างจากโทรศัพท์ ^^ จขกท เขียนครั้งแรกผิดพลาดขออภัยด้วยนะค่ะ
ชายเสื้อกาวสีขาว ณ ตึกวิศวะ มหาวิทยาลัยมหาสารคาม
เรามีเรียนวิชาภาษาอังกฤษประกอบวิชาชีพ 17.00-18.30 น. ณ ตึกคณะวิศวะ(มมส) วันนั้นเป็นวันสุดท้ายของการเรียนวิชานี้ ตอนเรียนเสร็จจะกลับหอ มีเพื่อนกลุ่มหนึ่งอยู่ข้างหน้าแล้วข้างๆมีพี่ใส่เสื้อกาวสีขาว(ไม่รู้คณะไหน?)เดินไปด้วยระหว่างทางเกิดไฟดับทั้งตึกซึ่งมืดมาก เพื่อนกลุ่มข้างหน้าร้องกรี๊ด!!!ดังมาก แต่เราร้องแค่ อุ๊ย!!! พี่ข้างๆรีบจับมือถือมาเปิดไฟฉายเราก็กำลังหาโทรศัพท์ในกระเป๋าแต่ไม่เจอ แต่ตอนพี่เขาเปิดไฟฉายคือเรา 2 คนยืนใกล้กันกว่าเดิมคงเป็นเพราะเราสะดุ้งตอนไฟดับ แล้วพี่เขาก็มองหน้าเราประมาณว่าไม่มีโทรศัพท์เปิดไฟฉายหรือไงมั้ง แล้วเราก็เจอโทรศัพท์พยายามหาโหมดเปิดไฟฉายก็ไม่เจอ แล้วพี่เขาก็มองมาเลยรอบเหมือนพยายามส่องไฟฉายมาทางเราด้วย ในใจคิดว่าเราควร "ขอบคุณพี่เขา" แต่ใจไม่กล้าพอที่จะพูดไป ด้วยเพราะความสูงประมาณเท่าใกล้เคียงกันแล้วตอนพี่เขาเปิดไฟฉายต่างคนต่างมองหน้ากัน เราก็เลยอายแล้วยังหาโทรศัพท์ไม่แถมเจอแล้วหาไฟฉายไม่เจออีก เราก็รีบไปอาศัยแสงสว่างจากเพื่อนกลุ่มข้างหน้า พอมาเจอพี่เขาตอนกำลังจะถึงรถ ก่อนถึงรถเรามีความรู้สึกว่าเหมือมีใครเดินตามเลยมองหันกลับไปปรากฏว่าเป็นพี่เขาจริงๆ ซึ่งถึงรถแล้วพี่เขายืนห่างเราประมาณ 3 ก้าวได้ เราทำอะไรไม่ถูกได้แต่ยิ้มแต่ไม่รู้ว่าพี่เขาเห็นไหมนะเพราะตรงนั้นไม่ค่อยมีแสงสว่างเท่าไหร่ แต่ยังไงก็ขอบคุณพี่เสื้อกาวสีขาวนะค่ะที่ให้อาศัยแสงสว่างจากโทรศัพท์ ^^ จขกท เขียนครั้งแรกผิดพลาดขออภัยด้วยนะค่ะ