ที่บ้าน(ทางพ่อและแม่)เป็นข้าราชการบำนาญค่ะ ท่านเกษียณมาเกือบสิบปีได้แล้วค่ะ เรากับพี่ชายตั้งแต่จบมาก็ได้ทำงานประจำกันค่ะ พี่ชายอายุ 36 เราห่างกับพี่ชายห่างกันสามปีค่ะ เรื่องราวดำเนินมากระทั่งวันที่ได้ยินคำพูดจากแม่ค่ะว่า ที่บ้านมีที่ดินสองผืนจะยกผืนใหญ่ให้พี่และผืนเล็กให้เรา ด้วยเหตุผลที่บอกเราว่า"เพราะเธอโสดเธอเอาผืนเล็กไป" ฟังดูก็เหมือนสามารถทำความเข้าใจได้ไม่ยากใช่ไหมคะ แต่สิ่งที่เกิดขึ้นคือ_£฿*&^$#$_€^"##$&;## ...มีแต่คำถามเต็มหัวไปหมดเลยค่ะ ว่าอะไรยังไง
หากย้อนไปวัยเด็กเราเติบโตมาในสังคมไทยที่ตระกูลจะมีความเอ็นดูผู้ชายเป็นพิเศษ ค่ะ พี่ชายติดเพื่อน ติดเล่น ทุกวันนี้ก็ยังพอมีบ้างค่ะ เกเรตามช่วงวัย(มั้งคะ) แต่พอโตขึ้นก็เขาก็เริ่มติดเพื่อนน้อยลง ส่วนเราก็ตั้งใจเรียนตั้งแต่เด็กและได้การงานที่ดีทำ กระทั่งเรียนจบปริญญาตรี เราได้ทำงานและเรียนต่อไปด้วย ขณะนั้นเราก็ส่งเงินให้ที่บ้านด้วยชนิดที่ว่าเทกระเป๋า ยังไงต้องให้พ่อแม่ ซึ่งก็เป็นเงินที่เยอะพอสมควร ชนิดที่ว่าต้องมีให้ทุกเดือนเพื่อให้ท่านเอาเงินส่วนนี้ไปตัดภาระหนี้สินต่างๆ จนหมด ส่วนพี่ชายก็ให้บ้างแต่ไม่เท่าไร เพราะติดเพื่อน ติดเที่ยวค่ะ จนวันที่หนี้ที่บ้านหมด แม่บอกว่าเงินที่พี่ชายให้แม่ตั้งแต่แรกแม่ตั้งใจเก็บไว้ให้เขานั่นล่ะ แต่ของเราไม่มีนะ ตอนนั้นคิดเพียงว่ารับรู้เฉยๆไม่ได้คิดอะไร เพราะตั้งใจให้หนี้ที่บ้านหมดไวๆ กระทั่งที่บ้านหนี้หมด ผ่อนรถหมด หายใจหายคอคล่องขึ้น เราก็นับว่าดีล่ะ อยากให้พ่อแม่สบายๆอยากทานอะไรก็ได้ทานค่ะ แต่พอหนี้หมดความสบายก็ยังไม่บังเกิดค่ะ ทั้งที่เงินข้าราชการบำนาญและเงินเราที่ช่วยทุกเดือน ท่านเอาไปส่งรถให้พี่ชายเดือนละเป็นหมื่นค่ะ มาถึงตรงนี้ก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่าความรักพ่อแม่ยิ่งใหญ่นะคะ ท่านยอม อด เพื่อให้ลูกสบาย ทุกวันนี้ท่านจะทานอะไรก็อยู่แบบประหยัดๆกัน พอสิ้นเดือนทีหนึ่งก็เอาเงินท่านกับเงินเรามาช่วยพี่ชาย ส่วนเงินที่พี่ให้ท่าน ท่านฝากธนาคารไว้ให้พี่ชายค่ะ พอสิ้นเดือนเราก็โอนให้ที่บ้านค่ะ ส่วนเราก็ผ่อนรถเองค่ะไม่ได้รบกวนอะไรท่าน เงินไม่ได้มีเก็บค่ะ ทำไปใช้ไปส่งให้ท่านแบบเทกระเป๋า ท่องไว้ว่าต้องอยู่ให้ได้ ... กระทั่งวันหนึ่งเดือนนั้นการเงินสะดุดเงินไม่ได้เงินตามเวลา ท่านถามว่า"เดือนนี้ยังไม่ให้เงินท่านเลย พี่ชายยังให้" ความรู้สึกตอยนั้นคงยากแก่การปฏิเสธใช่ไหมคะว่า จะรู้สึกเช่นไร ???? พอต่อมาพี่ชายแต่งงาน พ่อแม่ก็ไปหากู้เงินมาค่ะเพื่อจะเป็นค่าสินสอดแล้วบอกว่าจะรับผิดชอบผ่อนเอง คำถามเราคือจะเป็นไรไหมหากเปิดโอกาสให้พี่ชายมีส่วนร่วมในเรื่องต่างๆที่เกี่ยวกับตัวเขาเอง หรือพี่ชายจะเสนอว่าขอมีส่วนร่วมหรือหากไม่พร้อมก็รอให้พร้อมมากกว่าการไปกู้เงินหรือสร้างหนี้เป็นแสนๆเพื่อมาขอแต่งงาน อย่างน้อยๆเราควรมีความพร้อมในหลายๆด้านก่อนเพราะถ้ารักกันก็ค่อยๆเรียนรู้กัน สร้างฐานะกันไปก่อน เพราะผู้หญิงก็รู้จักกันแค่1ปี รู้จักทางโลกออนไลน์ อายุน้อยกว่าพี่ชายเป็นสิบปี ซึ่งเรามารู้ทีหลังว่าผู้หญิงต่อรองให้รีบแต่งงานว่าถ้าอยากชวนไปเที่ยวต้องมาขอแต่งงานก่อน เราก็อึ้งพอสมควรตามท้องเรื่องทุกคนจัดแจงกู้เงินมาขอเลยค่ะ พ่อแม่เราเป็นคนซื่อๆใสๆค่ะตามนิสัยคนต่างจังหวัด จนกระทั่งแต่งงานมากระทั่งตอนนี้ก็ปีหนึ่งค่ะ ยังไม่มีลูก แม่ก็เอ่ยปากว่าเมื่อไหร่จะมีเดี๋ยวแม่ช่วยส่งค่าเรียน พอลูกสะใภ้ได้ยินยิ้มแก้มปริเลยค่ะ ซึ่งก็เป็นสิทธิ์ของท่านที่จะตัดสินใจทำอะไรไปใช่ไหมคะ แต่เท่าที่เรามองคือเงินเดือนท่านก็ไม่ได้มีมากมายค่ะ ส่วนทุกวันนี้ก็ยังส่งหนี้รถให้พี่ชาย เงินกู้สินสอด และเตรียมจะส่งหลานอีกค่ะ เราอยากให้ท่านเก็บไว้ใช้กิน ใช้รักษาช่วงบั้นปลายบ้างค่ะ ซึ่งพอเราบอกว่าพี่ชายโตแล้ว สบายแล้ว ให้พ่อแม่เก็บเงินไว้ใช้บ้างเผื่อเจ็บป่วยเพราะตอนนี้ท่านก็เกือบ70กันแล้ว ท่านบอกว่าท่านมีเก็บไว้แล้ว เก็บไว้บ้างนิดหน่อย ซึ่งเมื่อที่ผ่านมาท่านป่วย ทำให้เห็นเลยว่าท่านไม่ค่อยมีเงินค่ะ...อดคิดไม่ได้เลยค่ะว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไร เพราะทุกวันนี้พี่ชายแต่งงานออกไป นานๆก็กลับมาเยี่ยมพ่อแม่ปีละครั้งค่ะ บ้านพี่ชายกับบ้านท่านไม่ไกลกันค่ะจังหวัดติดกัน แต่สิ่งที่สังเกตได้คือแฟนพี่ชายไม่ค่อยเข้าหาผู้ใหญ่เท่าที่ควรค่ะ ของติดไม้ติดมือมาฝากพ่อแม่ไม่มีเลยค่ะ แต่พ่อแม่ก็ยังเป็นผู้ให้ที่ไม่สิ้นสุดจริงๆค่ะ สุดท้ายนี้คำถามก็ยังคงเกิดขึ้นในใจค่ะว่า ในวันที่แบ่งที่ดิน แม้ว่าพื้นที่จะเล็กจะใหญ่จะน้อยจะนิดก็ไม่ได้สำคัญไปกว่าคำพูดที่แม่พูดว่า ที่ดินผืนใหญ่จะยกให้พี่ ส่วนผืนเล็กจะยกให้น้อง เพราะเธอโสด (เราอายุ33ค่ะ คำถามคือถ้าเราไม่โสดล่ะเราจะได้สิทธิ์นั้นหรือ)คือจะเป็นไปได้ไหมที่พ่อแม่จะให้ความยุติธรรมกับลูกในกรณีนี้ แม้ความรู้สึกจะเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้ ซึ่งผลตอบแทนของการเป็นลูกที่ดีและกตัญญูคือสิ่งนี้ใช่หรือไม่ จะเป็นไรไหมหากเราสร้างความเท่าเทียมกันเพื่อสร้างสัมพันที่ดีๆให้พี่น้องยังคงช่วยเหลือกันในยามที่พ่อแม่ไม่อยู่ เขาจะได้พึ่งพากันได้ในยามที่ท่านไม่อยู่
ปล.มีใครเคยมีประสบการณ์ใกล้เคียงกันไหมคะ หรือใครมีคำแนะนำดีๆฝากไว้นะคะเพื่อเป็นกำลังใจ งดดราม่านะคะ ขอบคุณค่ะ
เพราะเธอน่ะโสด (คำถามคือฉันผิดอะไร???โปรดไขข้อข้องใจ)
หากย้อนไปวัยเด็กเราเติบโตมาในสังคมไทยที่ตระกูลจะมีความเอ็นดูผู้ชายเป็นพิเศษ ค่ะ พี่ชายติดเพื่อน ติดเล่น ทุกวันนี้ก็ยังพอมีบ้างค่ะ เกเรตามช่วงวัย(มั้งคะ) แต่พอโตขึ้นก็เขาก็เริ่มติดเพื่อนน้อยลง ส่วนเราก็ตั้งใจเรียนตั้งแต่เด็กและได้การงานที่ดีทำ กระทั่งเรียนจบปริญญาตรี เราได้ทำงานและเรียนต่อไปด้วย ขณะนั้นเราก็ส่งเงินให้ที่บ้านด้วยชนิดที่ว่าเทกระเป๋า ยังไงต้องให้พ่อแม่ ซึ่งก็เป็นเงินที่เยอะพอสมควร ชนิดที่ว่าต้องมีให้ทุกเดือนเพื่อให้ท่านเอาเงินส่วนนี้ไปตัดภาระหนี้สินต่างๆ จนหมด ส่วนพี่ชายก็ให้บ้างแต่ไม่เท่าไร เพราะติดเพื่อน ติดเที่ยวค่ะ จนวันที่หนี้ที่บ้านหมด แม่บอกว่าเงินที่พี่ชายให้แม่ตั้งแต่แรกแม่ตั้งใจเก็บไว้ให้เขานั่นล่ะ แต่ของเราไม่มีนะ ตอนนั้นคิดเพียงว่ารับรู้เฉยๆไม่ได้คิดอะไร เพราะตั้งใจให้หนี้ที่บ้านหมดไวๆ กระทั่งที่บ้านหนี้หมด ผ่อนรถหมด หายใจหายคอคล่องขึ้น เราก็นับว่าดีล่ะ อยากให้พ่อแม่สบายๆอยากทานอะไรก็ได้ทานค่ะ แต่พอหนี้หมดความสบายก็ยังไม่บังเกิดค่ะ ทั้งที่เงินข้าราชการบำนาญและเงินเราที่ช่วยทุกเดือน ท่านเอาไปส่งรถให้พี่ชายเดือนละเป็นหมื่นค่ะ มาถึงตรงนี้ก็ยิ่งทำให้รู้สึกว่าความรักพ่อแม่ยิ่งใหญ่นะคะ ท่านยอม อด เพื่อให้ลูกสบาย ทุกวันนี้ท่านจะทานอะไรก็อยู่แบบประหยัดๆกัน พอสิ้นเดือนทีหนึ่งก็เอาเงินท่านกับเงินเรามาช่วยพี่ชาย ส่วนเงินที่พี่ให้ท่าน ท่านฝากธนาคารไว้ให้พี่ชายค่ะ พอสิ้นเดือนเราก็โอนให้ที่บ้านค่ะ ส่วนเราก็ผ่อนรถเองค่ะไม่ได้รบกวนอะไรท่าน เงินไม่ได้มีเก็บค่ะ ทำไปใช้ไปส่งให้ท่านแบบเทกระเป๋า ท่องไว้ว่าต้องอยู่ให้ได้ ... กระทั่งวันหนึ่งเดือนนั้นการเงินสะดุดเงินไม่ได้เงินตามเวลา ท่านถามว่า"เดือนนี้ยังไม่ให้เงินท่านเลย พี่ชายยังให้" ความรู้สึกตอยนั้นคงยากแก่การปฏิเสธใช่ไหมคะว่า จะรู้สึกเช่นไร ???? พอต่อมาพี่ชายแต่งงาน พ่อแม่ก็ไปหากู้เงินมาค่ะเพื่อจะเป็นค่าสินสอดแล้วบอกว่าจะรับผิดชอบผ่อนเอง คำถามเราคือจะเป็นไรไหมหากเปิดโอกาสให้พี่ชายมีส่วนร่วมในเรื่องต่างๆที่เกี่ยวกับตัวเขาเอง หรือพี่ชายจะเสนอว่าขอมีส่วนร่วมหรือหากไม่พร้อมก็รอให้พร้อมมากกว่าการไปกู้เงินหรือสร้างหนี้เป็นแสนๆเพื่อมาขอแต่งงาน อย่างน้อยๆเราควรมีความพร้อมในหลายๆด้านก่อนเพราะถ้ารักกันก็ค่อยๆเรียนรู้กัน สร้างฐานะกันไปก่อน เพราะผู้หญิงก็รู้จักกันแค่1ปี รู้จักทางโลกออนไลน์ อายุน้อยกว่าพี่ชายเป็นสิบปี ซึ่งเรามารู้ทีหลังว่าผู้หญิงต่อรองให้รีบแต่งงานว่าถ้าอยากชวนไปเที่ยวต้องมาขอแต่งงานก่อน เราก็อึ้งพอสมควรตามท้องเรื่องทุกคนจัดแจงกู้เงินมาขอเลยค่ะ พ่อแม่เราเป็นคนซื่อๆใสๆค่ะตามนิสัยคนต่างจังหวัด จนกระทั่งแต่งงานมากระทั่งตอนนี้ก็ปีหนึ่งค่ะ ยังไม่มีลูก แม่ก็เอ่ยปากว่าเมื่อไหร่จะมีเดี๋ยวแม่ช่วยส่งค่าเรียน พอลูกสะใภ้ได้ยินยิ้มแก้มปริเลยค่ะ ซึ่งก็เป็นสิทธิ์ของท่านที่จะตัดสินใจทำอะไรไปใช่ไหมคะ แต่เท่าที่เรามองคือเงินเดือนท่านก็ไม่ได้มีมากมายค่ะ ส่วนทุกวันนี้ก็ยังส่งหนี้รถให้พี่ชาย เงินกู้สินสอด และเตรียมจะส่งหลานอีกค่ะ เราอยากให้ท่านเก็บไว้ใช้กิน ใช้รักษาช่วงบั้นปลายบ้างค่ะ ซึ่งพอเราบอกว่าพี่ชายโตแล้ว สบายแล้ว ให้พ่อแม่เก็บเงินไว้ใช้บ้างเผื่อเจ็บป่วยเพราะตอนนี้ท่านก็เกือบ70กันแล้ว ท่านบอกว่าท่านมีเก็บไว้แล้ว เก็บไว้บ้างนิดหน่อย ซึ่งเมื่อที่ผ่านมาท่านป่วย ทำให้เห็นเลยว่าท่านไม่ค่อยมีเงินค่ะ...อดคิดไม่ได้เลยค่ะว่าเรื่องราวจะเป็นอย่างไร เพราะทุกวันนี้พี่ชายแต่งงานออกไป นานๆก็กลับมาเยี่ยมพ่อแม่ปีละครั้งค่ะ บ้านพี่ชายกับบ้านท่านไม่ไกลกันค่ะจังหวัดติดกัน แต่สิ่งที่สังเกตได้คือแฟนพี่ชายไม่ค่อยเข้าหาผู้ใหญ่เท่าที่ควรค่ะ ของติดไม้ติดมือมาฝากพ่อแม่ไม่มีเลยค่ะ แต่พ่อแม่ก็ยังเป็นผู้ให้ที่ไม่สิ้นสุดจริงๆค่ะ สุดท้ายนี้คำถามก็ยังคงเกิดขึ้นในใจค่ะว่า ในวันที่แบ่งที่ดิน แม้ว่าพื้นที่จะเล็กจะใหญ่จะน้อยจะนิดก็ไม่ได้สำคัญไปกว่าคำพูดที่แม่พูดว่า ที่ดินผืนใหญ่จะยกให้พี่ ส่วนผืนเล็กจะยกให้น้อง เพราะเธอโสด (เราอายุ33ค่ะ คำถามคือถ้าเราไม่โสดล่ะเราจะได้สิทธิ์นั้นหรือ)คือจะเป็นไปได้ไหมที่พ่อแม่จะให้ความยุติธรรมกับลูกในกรณีนี้ แม้ความรู้สึกจะเป็นสิ่งที่ห้ามไม่ได้ ซึ่งผลตอบแทนของการเป็นลูกที่ดีและกตัญญูคือสิ่งนี้ใช่หรือไม่ จะเป็นไรไหมหากเราสร้างความเท่าเทียมกันเพื่อสร้างสัมพันที่ดีๆให้พี่น้องยังคงช่วยเหลือกันในยามที่พ่อแม่ไม่อยู่ เขาจะได้พึ่งพากันได้ในยามที่ท่านไม่อยู่
ปล.มีใครเคยมีประสบการณ์ใกล้เคียงกันไหมคะ หรือใครมีคำแนะนำดีๆฝากไว้นะคะเพื่อเป็นกำลังใจ งดดราม่านะคะ ขอบคุณค่ะ