เรื่องมันก็ผ่านมาสักพักใหญ่แล้วล่ะ ประมาณเดือนพฤษภา เราอยู่หอ เราก็จะไปหาแฟนที่บ้านเขาปกติ กินข้าวกับม๊า ทำไรปกติ แต่วันที่เกิดเรื่องคือเราก็เพิ่งหายโกรธกัน เราก็ไปง้อที่บ้านแล้วเหมือนจะปกตินะ คุยกัน กินข้าว แล้วคืนนั้นเราก็เป็นคนเริ่มเข้าหาก่อน(18+นะ) เขาก็ปกติอะ ยิ้มๆ ละก็..........
พอวันรุ่งขึ้น เขาก็เริ่มเปลี่ยนไป ปกติเวลาเราอ้อน เอาหัวไปซุกๆก็จะยิ้ม จะเล่น แต่ครั้งนี้เขานิ่งเฉย เย็นชามาก คือเรารู้สึกได้ว่ามันไม่ปกติ เราก็พยายามอ้อนๆ ชวนหาอะไรทำด้วยกัน เขาก็ไม่สน ทำแบบเบื่อเรา รำคาญเรา เราชวนไปขับรถเล่น ไปเดินสวนก็ทำตัวไร้วิญญาณ เราก็ขอเขาถ่ายรูปคู่จะเอาลงเฟส เราพยายามทำตัวไม่ให้ขัดใจเขาที่สุดอ่ะ สุดๆ พยายามร่าเริง ไม่งี่เง่าเลยยยยยสักนิดเดียว ตอนนั้นเราก็แบบงงอ่ะ เขาเป็นอะไร พอถามก็บอกไม่ได้เป็นไร
ตั้งแต่นั้นเราก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรแล้วอ่ะ วันมะรืนนี้เรามีสอบ คืออ่านหนังแทบไม่เข้าหัวเลยอ่ะ งงตัวเท่าบ้านอ่ะ รุ่งขึ้นเราก็กลับหอ พอถึงหอเราก็ทักไป "ถึงละนะ ทำไร...."ก็คุยๆ ชวนเขาคุยปกติ เขาก็เย็นชานิ่งมาก จนเราอดทนต่อไปไม่ไหวจิงๆ (ปกติเราเป็นคนอารมณ์ร้อมมาก บอกตรงๆ แต่ไม่งี่เง่านะ)
เราเลยถามว่า"เป็นอะไร มีอะไรรึป่าว"
เขาก็ไม่มี เราเลยถามว่า"ยังรักกันอยู่มั้ย?"
เขาก็เงียบ..........แล้วบอกว่า "พี่ว่า พี่คงไม่ได้รักเราแล้วอ่ะ" เท่านั้นแหล่ะ สตั๊น!!! O_o"จุกมากกกกก(น้ำตาตก)
เขาก็พูดอีกว่า "พี่ลองคิดมาสักพักแล้ว.....พี่ยังไม่อยากบอกเราเพราะว่าเรามีสอบ พี่อยากให้เราสอบเสจก่อนแล้วค่อยบอก"
เราร้องไห้หนักมาก หนักเวอร์ ร้องแบบพูดไม่รู้เรื่องอ่ะ เราก็พยายามบอกเขาอ่ะว่าไม่เลิก เราขอร้อง ใช่คำว่าอ้อนวอนก็ไม่ผิดอ่ะ เราไม่พร้อมอ่ะ คือใครรจะพร้อมอ่ะ อยู่ๆก็โดนบอกเลิกแบบงงๆ งงมาก เราขอร้องเขา พยายามถามว่าทำไม ไม่ชอบเราตรงไหน เราจะเปลี่ยนให้เลย พอถามไปถามมาอยู่นานเขาก็บอกว่าเรื่องอะไรๆ แล้วแต่ละเรื่องคือเป็นเรื่องเล็กน้อยๆที่เขาไม่เคยบอก ไม่เคยพูด เราจะไปรู้ป่ะ ไม่ได้อ่านใจคนได้นะ แล้วก็เรื่องงานที่เราทำ(เราทำPrชงเหล้า)
เราก็โอเค ยอมไม่ทำงานนั้น (ทั้งๆที่เรา ต้องหาเงินเรียนเอง แม่ช่วยแต่ค่าหอ ค่ากินค่าอยู่เราหาเอง ค่าเทอมก็ต้องหาเอง) เรายอมนะ เพราะเราไม่ไหวจิงๆถ้าจะต้องเลิกกันไปในตอนนั้น เดี๋ยวนั้นเลยอ่ะ เขาก็เป็นหนึ่งกำลังใจอ่ะเวลาทำงานเหนื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็โอเค ไม่เลิกกับเรา เราขอบคุณเขา แล้วก็ไปอ่านหนังสือต่อ แต่อ่านไม่ไหวจิงๆ ร้องไห้ยังไม่หยุดเลยอ่ะ ร้องจนไม่รู้ว่าหยุดตอนไหนเหมือนกัน ตื่นมาก็เตรียมตัวไปสอบ หัวโล่งมาก ไม่มีความรู้เลย 555555 เกือบทำไม่ทัน มัวแต่นั่งเหม่อถึงเรื่องเมื่อวาน
ตั้งแต่นั้นเราก็ระแวงมากอ่ะ คือไม่รู้ว่าเขาจะบอกเลิกเราวันไหนอีกอ่ะ เครียดมาก เรานอนไม่หลับเลย กลัวอ่ะ ไม่กล้าเรียกเขาว่าแฟนอย่างเต็มปาก เราไม่ค่อยกล้าทักเขา ไม่กล้าแม้แต่จะงอน พอนึกถึงวันนั้นก็ใจหายมาก
เราก็นึกถึงประโยคที่เขาบอกว่า "ไม่ได้รักเราแล้ว......คิดมากสักพักละ" แล้วคืนนั้นคืออไรอ่ะ ไม่รักแล้ว ก็ยังสามารถมีอะไรกับเราได้อีกงั้นเหรอ? เรื่องนี้ก็ทำให้เราระแวงมาตลอดว่าเขา สามารถมีอะไรกับใครหน้าไหนก็ได้อ่ะ ไม่ต้องใช้ความรู้สึกรักอะไรทั้งนั้น เรากลัวมากจิงๆ ถึงเขาจะไม่ทำหรือยังไงเราก็ไม่รู้หรอก เพราะเราไม่เช็คโทรศัพท์เขา ก็เชื่อใจเขานะ...แต่พอนึกถึงเรื่องนี้เราก็กลัว ร้องไห้ทุกครั้งอ่ะ T^T
คิดยังไงถ้ารู้ว่าแฟนเรามีอะไรกับเราโดยไม่ต้องมีความรู้สึกรักได้
พอวันรุ่งขึ้น เขาก็เริ่มเปลี่ยนไป ปกติเวลาเราอ้อน เอาหัวไปซุกๆก็จะยิ้ม จะเล่น แต่ครั้งนี้เขานิ่งเฉย เย็นชามาก คือเรารู้สึกได้ว่ามันไม่ปกติ เราก็พยายามอ้อนๆ ชวนหาอะไรทำด้วยกัน เขาก็ไม่สน ทำแบบเบื่อเรา รำคาญเรา เราชวนไปขับรถเล่น ไปเดินสวนก็ทำตัวไร้วิญญาณ เราก็ขอเขาถ่ายรูปคู่จะเอาลงเฟส เราพยายามทำตัวไม่ให้ขัดใจเขาที่สุดอ่ะ สุดๆ พยายามร่าเริง ไม่งี่เง่าเลยยยยยสักนิดเดียว ตอนนั้นเราก็แบบงงอ่ะ เขาเป็นอะไร พอถามก็บอกไม่ได้เป็นไร
ตั้งแต่นั้นเราก็ไม่มีกะจิตกะใจจะทำอะไรแล้วอ่ะ วันมะรืนนี้เรามีสอบ คืออ่านหนังแทบไม่เข้าหัวเลยอ่ะ งงตัวเท่าบ้านอ่ะ รุ่งขึ้นเราก็กลับหอ พอถึงหอเราก็ทักไป "ถึงละนะ ทำไร...."ก็คุยๆ ชวนเขาคุยปกติ เขาก็เย็นชานิ่งมาก จนเราอดทนต่อไปไม่ไหวจิงๆ (ปกติเราเป็นคนอารมณ์ร้อมมาก บอกตรงๆ แต่ไม่งี่เง่านะ)
เราเลยถามว่า"เป็นอะไร มีอะไรรึป่าว"
เขาก็ไม่มี เราเลยถามว่า"ยังรักกันอยู่มั้ย?"
เขาก็เงียบ..........แล้วบอกว่า "พี่ว่า พี่คงไม่ได้รักเราแล้วอ่ะ" เท่านั้นแหล่ะ สตั๊น!!! O_o"จุกมากกกกก(น้ำตาตก)
เขาก็พูดอีกว่า "พี่ลองคิดมาสักพักแล้ว.....พี่ยังไม่อยากบอกเราเพราะว่าเรามีสอบ พี่อยากให้เราสอบเสจก่อนแล้วค่อยบอก"
เราร้องไห้หนักมาก หนักเวอร์ ร้องแบบพูดไม่รู้เรื่องอ่ะ เราก็พยายามบอกเขาอ่ะว่าไม่เลิก เราขอร้อง ใช่คำว่าอ้อนวอนก็ไม่ผิดอ่ะ เราไม่พร้อมอ่ะ คือใครรจะพร้อมอ่ะ อยู่ๆก็โดนบอกเลิกแบบงงๆ งงมาก เราขอร้องเขา พยายามถามว่าทำไม ไม่ชอบเราตรงไหน เราจะเปลี่ยนให้เลย พอถามไปถามมาอยู่นานเขาก็บอกว่าเรื่องอะไรๆ แล้วแต่ละเรื่องคือเป็นเรื่องเล็กน้อยๆที่เขาไม่เคยบอก ไม่เคยพูด เราจะไปรู้ป่ะ ไม่ได้อ่านใจคนได้นะ แล้วก็เรื่องงานที่เราทำ(เราทำPrชงเหล้า)
เราก็โอเค ยอมไม่ทำงานนั้น (ทั้งๆที่เรา ต้องหาเงินเรียนเอง แม่ช่วยแต่ค่าหอ ค่ากินค่าอยู่เราหาเอง ค่าเทอมก็ต้องหาเอง) เรายอมนะ เพราะเราไม่ไหวจิงๆถ้าจะต้องเลิกกันไปในตอนนั้น เดี๋ยวนั้นเลยอ่ะ เขาก็เป็นหนึ่งกำลังใจอ่ะเวลาทำงานเหนื่อยๆ จนในที่สุดเขาก็โอเค ไม่เลิกกับเรา เราขอบคุณเขา แล้วก็ไปอ่านหนังสือต่อ แต่อ่านไม่ไหวจิงๆ ร้องไห้ยังไม่หยุดเลยอ่ะ ร้องจนไม่รู้ว่าหยุดตอนไหนเหมือนกัน ตื่นมาก็เตรียมตัวไปสอบ หัวโล่งมาก ไม่มีความรู้เลย 555555 เกือบทำไม่ทัน มัวแต่นั่งเหม่อถึงเรื่องเมื่อวาน
ตั้งแต่นั้นเราก็ระแวงมากอ่ะ คือไม่รู้ว่าเขาจะบอกเลิกเราวันไหนอีกอ่ะ เครียดมาก เรานอนไม่หลับเลย กลัวอ่ะ ไม่กล้าเรียกเขาว่าแฟนอย่างเต็มปาก เราไม่ค่อยกล้าทักเขา ไม่กล้าแม้แต่จะงอน พอนึกถึงวันนั้นก็ใจหายมาก
เราก็นึกถึงประโยคที่เขาบอกว่า "ไม่ได้รักเราแล้ว......คิดมากสักพักละ" แล้วคืนนั้นคืออไรอ่ะ ไม่รักแล้ว ก็ยังสามารถมีอะไรกับเราได้อีกงั้นเหรอ? เรื่องนี้ก็ทำให้เราระแวงมาตลอดว่าเขา สามารถมีอะไรกับใครหน้าไหนก็ได้อ่ะ ไม่ต้องใช้ความรู้สึกรักอะไรทั้งนั้น เรากลัวมากจิงๆ ถึงเขาจะไม่ทำหรือยังไงเราก็ไม่รู้หรอก เพราะเราไม่เช็คโทรศัพท์เขา ก็เชื่อใจเขานะ...แต่พอนึกถึงเรื่องนี้เราก็กลัว ร้องไห้ทุกครั้งอ่ะ T^T