ต่อเนื่องจากกระทู้นี้นะครับ
http://pantip.com/topic/34413382
เจาะลึกฉากจบ Hellish abyss Ending
เรื่องราวของฉากจบ Helliish abyss Ending
ด้วยการโจมตีครั้งสุดท้าย ร่างของซาเอะค่อยๆถอยไป จนในที่สุด วิญญาณของซาเอะก็หลุดออกจากร่างของมายุและตกลงไปยังห้วงนรกในที่สุด แต่ร่างของมายุเองก็กำลังจะตกลงไปในห้วงนรกเช่นเดียวกัน
(มายุกำลังจะตกลงไปอีกแล้ว)
ภาพในวันนั้นย้อนกลับเข้ามาในหัวของมิโอะอีกครั้ง บนเส้นทางภูเขา มิโอะวิ่งนำหน้า มายุ ทิ้งมายุ และมายุตกลงไปจากผา บางที ในตอนนั้น ถ้าฉันจับมือของมายุได้ล่ะก็
มิโอะทิ้งกล้องและรีบวิ่งเข้าไปหามายุที่กำลังจะตกลงไปในห้วงนรก มิโอะจับมือของมายุได้ในขณะเดียวกับที่ซาเอะตกลงไปในห้วงนรก
"มิโอะ" มายุเรียกชื่อของมิโอะ ในขณะที่เธอจับมือของมิโอะ
มิโอะพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะช่วยพี่สาวของเธอ แต่อย่างไรก็ตาม ร่างของมิโอะที่อยู่ในสภาพที่เหนื่อยหล้า คงไม่มีแรงมากนัก
ทันใดนั้นเอง มิโอะก็ได้ยินเสียงของอิทสึกิ แว่วมาใกล้ข้างๆ หู
"ไม่ว่าจะทำอะไร อย่ามองลงไปข้างในเด็ดขาด" (ใช่แล้ว นี้คือสถานที่ที่ไม่ควรเห็น)
มือของมิโอะเริ่มลื่น และมิโอะลืมตาโดยที่ไม่ทันได้คิด
เวลาหยุดลง ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบสนิท สติของมิโอะ ร่วงหล่นไปสู่ห้วงนรก
"อย่า...มอง"
เหมือนที่มิโอะคิดไว้ สติของมิโอะค่อยๆจมลงไป ทันใดนั้น ภายในความมืดมิดของห้วงนรก มิโอะเห็น กลุ่มสีขาวจำนวนมาก ในตอนที่มิโอะได้สติอีกครั้งหนึ่ง ภาพนั้นก็พุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว
นี้คือ รูปร่างที่แท้จริงของห้วงนรก
ความไม่สิ้นสุด,เหล่าผู้คนจำนวนมาก,ปกปิดซึ่งกันและกัน,ดิ้นไปรอบๆ,ในโลกที่เวลาหยุดเดิน,ความมืดคือนิรันดร์,ความทุกข์ทรมาน,ความบ้าคลั้ง
เหล่าผู้คน ย้อนมาหามิโอะพร้อมกัน และเมื่อตอนที่มิโอะเห็นพวกเขา ห้วงนรกก็มอบความเจ็บปวด เข้าไปในดวงตาของมิโอะ
มิโอะ ชุ่มอยู่ในส่วนลึกของความว่างเปล่า ตาบอดสนิท มายุปืนขึ้นมาได้
เลือดค่อยๆไหลออกมากดวงตาของมิโอะทั้งสองข้าง
"มิโอะ มิโอะ"
มายุกอดมิโอะจากด้านหลัง
เธอไม่มีความทรงจำหลังจากนั้น
ณ ทะเลสาบแห่งหนึ่ง ภายใต้ทะเลสาบนั้น คือ หมู่บ้านมินาคามิ ที่จมอยู่ในทะลสาบไปแล้ว
ภายในแสงอันเบาบางของดวงอาทิตย์ในปลายฤดูร้อน ทั้งสองคน นั่งลงบนม้านั่ง มายุนั่งพิงไหล่ของมิโอะที่ตอนนี้ ดวงตาของเธอปิดไปด้วยผ้าพันแผล และมายุก็กอดมิโอะ
มิโอะสูญเสียแสงสว่างไป แต่เธอนั้นก็สามารถช่วยชีวิตมายุได้ เธอไม่มีความเสียใจอะไร
มิโอะ ยินดีที่จะยอมรับความมืดมิด ที่มันถอดหนามออกจากหัวใจทั้งสองดวง ตั้งแต่สมัยเด็ก
ในระหว่างเด็กหญิงทั้งสองคน พวกเขาสามารถคุยอะไรก็ได้ ยกเว้น ในวันนั้นที่เด็กหญิงที่สองไม่พูดถึงมัน
จนถึงตอนนี้ มิโอะที่ดูแลมายุที่มีอาการบาดเจ็บที่ขา และจากนี้ไป มายุจะดูแลมิโอะ ที่ตอนนี้สูญเสียดวงตาไป
มายุจับมือของมิโอะ ที่ตอนนี้ มิโอะ มอบความไว้ใจให้กับพี่สาว
มายุมองมิโอะผ่านดวงตาของเธอ และรอยยิ้มเล็กๆที่ปรากฎในริมฝีปากของมายุ
"จากนี้ไป พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ"
เสียงกระซิบที่อ่อนโยน คำสัญญาในวัยเด็กที่บริสุทธ์ ยังคงย้อนวนต่อไปเรื่อยๆ
บทอธิบายฉากจบ Hellish Abyss
บทบาทของฉากจบ
นี้คือฉากจบที่ Happy ending ตัวละครตัวหลักทั้งสองคนรอดชีวิต แต่พวกเราออกแบบฉากจบนี้ เป็น ฉากจบ "The Worst Happy Ending" มายุที่ตาบอด และมายุ ผู้มีปัญหาเรื่องการเดิน เริ่มต้นเดินไปด้วยกัน
ผมพบว่า มันคือ สถานการณ์ที่ทำให้ตรึงใจอย่างสมบูรณ์ ดังนั้น พวกเราสรุปด้วยการ ใส่ลงไปในฐานะของ ฉากจบ Happy Ending
ภายในเกม จะมีโอกาสหลายแบบ เมื่อคุณมองลงไป มองลงไปเห็นมายุที่ตกลงจากผาตั้งแต่เด็ก และยังเห็นเธอในสภาพที่กำลังเพ้อ เมื่อคุณแตะมายุในขณะที่เธอหลับอยู่ในต้นไม้เก่า คุณจะเห็นในสิ่งที่คุณไม่ควรที่จะมอง แต่สำหรับฉากจบนี้ จะจบลงอย่างสมบูรณ์ เมื่อการรับรู้ของคุณมาถึง เมื่อตอนที่คุณตามหาครั้งสุดท้าย
เกี่ยวกับบทพูดของอิทสึกิ
ในฉากที่มิโอะมองลงไปยังห้วงนรก ก็มีหลายคนบอกว่า มันเป็นความผิดของอิทสึกิที่ไปพูดว่า"อย่ามองลงไป" นั้นคือสิ่งที่มิโอะมอง เหมือนเรื่องราวเริ่มต้นจากตรงนั้น พวกเราตั้งใจว่าจะให้จบลงด้วยการให้มิโอะมอง เพราะ มิโอะกำลังจะปล่อยมือของมายุไป อิทสึกิไม่มีความประสงค์ร้ายใดๆ
เกี่ยวกับภายในห้วงนรก
อะไรคือสิ่งที่มิโอะเห็น ในหลุมของห้วงนรก ที่ซึ่งเป็นดินแดนแห่งความตาย สิ่งนั้นคือ เหล่าวิญญาณของผู้คนจำนวนมากที่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด นี้เป็นฉากที่เหล่าคนตายมองเข้ามาหามิโอะและทำให้มิโอะนั้นตาบอด ในตอนที่ผม(ชิบาตะ)ได้คุยกับสตาฟคนหนึ่งที่วาดห้วงนรกอันนี้ขึ้นมา พวกเราตัดสินว่า หนึ่งในคนที่ตายอยู่ในนั้นคือ พ่อของมิโอะและมายุ มิซาโอ อามาคุระ ตั้งแต่เบื้องหลังของเขานั้น เขาได้หายตัวไป มันน่าจะเข้ากันได้
แต่สุดท้ายแล้วในเรื่องมันดันไม่มีอธิบายอะไรไว้เลยเกี่ยวกับพ่อของมิโอะและมายุ และมันคงจะเรื่องที่กะทันหันจนเกินไป ดังนั้นพวกเราเลยไม่ได้ใส่เรื่องนี้ในฉากจบ
รอยยิ้มปิดท้ายของมายุ
ในฉากจบ Hellish abyss จบลงด้วยรอยยิ้มของมายุ ซึ่งฉากนี้ใน Akai chou นั้น มันดูเหมือนรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความชั่วร้ายมากกว่าที่ผมวางแผนเอาไว้ และเมื่อเราได้กลับมาทำ Remake ใหม่ ผมตั้งใจจะเปลี่ยนไอ้ตรงจุดนี้นิดหน่อย ผู้คนอาจจะตีความในสิ่งที่ผมอยากทำให้ดูเหมือนว่า "มันคือรอยยิ้มอ่อนโยน ว่าจากนี้ไป จะดูแลมิโอะ รอยยิ้มที่แสดงถึงความสมหวังของมายุที่จะได้ครอบครองมิโอะ บางอย่างที่คลุมเคลือ ไปด้วยการตีความหลายแบบ"
เพื่อจะสื่อให้ถึง พวกเราจึงเปลี่ยนให้เห็นในแบบที่เหมือน"รอยยิ้มของแม่ที่กำลังนั่งดูลูกเล่นตรงสนามเด็กเล่น" ถ้ามันไม่ใช่ยิ้มใหญ่ล่ะก็ คุณอาจจะไม่ได้ความเปลี่ยนแปลงของรอยยิ้มในใบหน้าของมายุ ตั้งแต่ขีดจำกัดของความสามารถในตอนนี้มันดีกว่า มันน่าจะใกล้เคียงกับสิ่งที่ผมคิดเอาไว้
เกี่ยวกับฉากคัทซีนที่โดนตัดออกไป
ผมอยากจะให้มีฉากแบบปลายเปิดที่ทำให้คนนั้นสงสัยว่า มายุที่มิโอะช่วยนั้น คือ มายุจริงๆ หรือว่าเป็น ซาเอะ หรือไม่ ถ้าซาเอะและมายุยังคงอยู่ในร่างเดียวกันอยู่จะเป็นยังไงต่อไป แต่อย่างไรก็ตาม มันยากที่จะบอกว่า พวกเรา ตั้งใจจะทำด้วยความยุติธรรม ผมเสียดายนะ ผมตั้งใจว่าจะใส่ฉากนี้ลงไปด้วยหลังจบเครดิต แต่ซีนนี้มันไม่มีจุดหมายอะไรเลย ผมคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่แสดงถึงรอยยิ้มปิดท้ายของมายุ แต่อย่างไรก็ตาม ในที่สุด เป็นโอกาสที่จะได้เปิดเผยฉากที่โดนตัดออกไป
"สุดขอบห้วงนรก"
ฉากนี้จะเล่นหลังจากฉากที่มิโอะและมายุเดินทางออกไปแล้ว (ฉากนี้โดนตัดออกไป)
ณ บ้านของมิโอะและมายุ
มิโอะกับมายุกำลังหลับอยู่ในห้อง ที่มีแสง พวกเขาหลับยาวมาตลอดเป็นเวลานาน
อืมม... มิโอะ กรนในขณะที่ยังหลับ ภาพที่เธอได้เห็น คือ ภายในห้วงนรก เธอมีความหลังสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นมาก ,บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด และเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ
อ๊าาาาาาาา
ยามสนธยาในฤดูร้อน บางทีมิโอะก็หลับลึก แต่ต้องตื่นด้วยความกลัว มายุที่อยู่ข้างๆเธอกอดเธอแน่นๆ มายุลุกขึ้นนั่ง และเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาจากแก้มของมิโอะ
"ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ ทุกอย่าง ตอนนี้พี่อยู่กับเธอแล้วนะ"
มิโอะผงกศรีษะ และกอดมายุ ราวกับพยายามจะจับลมหายใจของเธอ มายุ ค่อยๆปล่อยและยืนขึ้น และบอกว่า"เดี๋ยวไปเอาน้ำมาให้นะ "พูดเสร็จ มายุก็ไปห้องครัว
แสงจากดวงอาทิตย์ค่อยๆฉากแสงอันแรงกล้าเข้ามาหามิโอะในห้องมืดๆ มิโอะมองไม่เห็นดวงอาทิตย์ แต่รู้สึกอบอุ่นจากผิวหนังของเธอ
เมื่อตอนที่มายุกอดเธอ แต่มีบางสิ่งที่มิโอะรู้สึกแปลกๆ มันทำให้หัวใจของมิโอะเริ่มเย็นยะเยือก
ความแคลงคาใจเริ่มอยู่ในหัวของมิโอะ นี้คือมายุที่เราช่วยเอาไว้จริงๆ หรอ หรือว่าจะเป็นซาเอะ
ฉากที่มิโอะกลัวมากที่สุด เริ่มอยู่ในจิตใจของมิโอะ
มิโอะ มองลงไปยังห้วงนรก จับมือของเธอและพาซาเอะกลับมา ส่วนมายุตกลงไปยังห้วงนรก
ไม่หรอก มันเป็นไปไม่ได้ มายุก็อยู่ทีนี้แน่นอน ถึงแม้ว่ามิโอะจะมองไม่เห็นก็ตามที มิโอะมั่นใจ
แล้ว ความเย็นยะเยือกนั้น มันคืออะไรกัน?
ซาเอะที่สัญญากับยาเอะว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป รอคอยมานานแสนนาน ในสถานที่อันมืดมิด จนกระทั้ง พวกเขาเติมเต็มคำสัญญานั้น
มายุที่สัญญากับมิโอะว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป เมื่อตอนที่พวกเขายังเด็ก มายุกลัวที่ยอมรับความจริงว่า ซักวันหนึ่ง พวกเขาต้องแยกไปใช้ชีวิตของตัวเอง
บางที ความมืดในหัวใจของพวกเขา มันก็เชื่อมต่อกันแน่นมาก จนยากที่จะแยกออกจากกันได้ มายุและซาเอะยังคง อยู่ด้วยกัน
ภาพปรากฎอยู่ในหัวของมิโอะ
มายุหลับอยู่ข้างๆมิโอะในห้อง อย่างไรก็ตาม นั้นไม่ใช่มายุที่กอดเธอด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่เป็นซาเอะที่ชุ่มไปด้วยเลือดกำลังกอดเธอ และหัวเราะ
มิโอะรู้สึกได้ถึง ผิวหนังของเธอที่ถูกแสงแดดส่องเข้ามาบนใบหน้าของเธอ มิโอะค่อยๆมองขึ้นไป
มายุนยืนอยู่ และยืนนาน จนมิโอะไม่รู้ว่ายืนนานเท่าไหร่
และด้วยแสงอันแรงกล้าของดวงอาทิตย์ทำให้มองเห็นสีหน้าของมายุไม่ชัดมากนัก (ตรงนี้เราว่าน่าจะหมายถึง คนเล่นนั้นมองไม่เห็นหน้าของมายุ เพราะแสงแดดส่องหน้าเธออยู่ และมิโอะตาบอด)
มายุมองลงไปที่มิโอะ และกำลังถือแก้วน้ำอยู่
มิโอะนั้น นิ่งสนิท
ดวงตาของมายุค่อยหรี่ลง
เสียงของจักจั่นภายในห้องมันกลายเป็น เสียงที่รุนแรงขึ้น นั้นคือความเจ็บปวด
ภาพมุมกล้องค่อยๆ ห่างออกไป
และทุกอย่าง ดับลง
เจาะลึก Fatal Frame 2 ฉากจบ Hellish Abyss
http://pantip.com/topic/34413382
เจาะลึกฉากจบ Hellish abyss Ending
เรื่องราวของฉากจบ Helliish abyss Ending
ด้วยการโจมตีครั้งสุดท้าย ร่างของซาเอะค่อยๆถอยไป จนในที่สุด วิญญาณของซาเอะก็หลุดออกจากร่างของมายุและตกลงไปยังห้วงนรกในที่สุด แต่ร่างของมายุเองก็กำลังจะตกลงไปในห้วงนรกเช่นเดียวกัน
(มายุกำลังจะตกลงไปอีกแล้ว)
ภาพในวันนั้นย้อนกลับเข้ามาในหัวของมิโอะอีกครั้ง บนเส้นทางภูเขา มิโอะวิ่งนำหน้า มายุ ทิ้งมายุ และมายุตกลงไปจากผา บางที ในตอนนั้น ถ้าฉันจับมือของมายุได้ล่ะก็
มิโอะทิ้งกล้องและรีบวิ่งเข้าไปหามายุที่กำลังจะตกลงไปในห้วงนรก มิโอะจับมือของมายุได้ในขณะเดียวกับที่ซาเอะตกลงไปในห้วงนรก
"มิโอะ" มายุเรียกชื่อของมิโอะ ในขณะที่เธอจับมือของมิโอะ
มิโอะพยายามอย่างสุดชีวิตที่จะช่วยพี่สาวของเธอ แต่อย่างไรก็ตาม ร่างของมิโอะที่อยู่ในสภาพที่เหนื่อยหล้า คงไม่มีแรงมากนัก
ทันใดนั้นเอง มิโอะก็ได้ยินเสียงของอิทสึกิ แว่วมาใกล้ข้างๆ หู
"ไม่ว่าจะทำอะไร อย่ามองลงไปข้างในเด็ดขาด" (ใช่แล้ว นี้คือสถานที่ที่ไม่ควรเห็น)
มือของมิโอะเริ่มลื่น และมิโอะลืมตาโดยที่ไม่ทันได้คิด
เวลาหยุดลง ทุกสิ่งทุกอย่างเงียบสนิท สติของมิโอะ ร่วงหล่นไปสู่ห้วงนรก
"อย่า...มอง"
เหมือนที่มิโอะคิดไว้ สติของมิโอะค่อยๆจมลงไป ทันใดนั้น ภายในความมืดมิดของห้วงนรก มิโอะเห็น กลุ่มสีขาวจำนวนมาก ในตอนที่มิโอะได้สติอีกครั้งหนึ่ง ภาพนั้นก็พุ่งเข้าไปหาอย่างรวดเร็ว
นี้คือ รูปร่างที่แท้จริงของห้วงนรก
ความไม่สิ้นสุด,เหล่าผู้คนจำนวนมาก,ปกปิดซึ่งกันและกัน,ดิ้นไปรอบๆ,ในโลกที่เวลาหยุดเดิน,ความมืดคือนิรันดร์,ความทุกข์ทรมาน,ความบ้าคลั้ง
เหล่าผู้คน ย้อนมาหามิโอะพร้อมกัน และเมื่อตอนที่มิโอะเห็นพวกเขา ห้วงนรกก็มอบความเจ็บปวด เข้าไปในดวงตาของมิโอะ
มิโอะ ชุ่มอยู่ในส่วนลึกของความว่างเปล่า ตาบอดสนิท มายุปืนขึ้นมาได้
เลือดค่อยๆไหลออกมากดวงตาของมิโอะทั้งสองข้าง
"มิโอะ มิโอะ"
มายุกอดมิโอะจากด้านหลัง
เธอไม่มีความทรงจำหลังจากนั้น
ณ ทะเลสาบแห่งหนึ่ง ภายใต้ทะเลสาบนั้น คือ หมู่บ้านมินาคามิ ที่จมอยู่ในทะลสาบไปแล้ว
ภายในแสงอันเบาบางของดวงอาทิตย์ในปลายฤดูร้อน ทั้งสองคน นั่งลงบนม้านั่ง มายุนั่งพิงไหล่ของมิโอะที่ตอนนี้ ดวงตาของเธอปิดไปด้วยผ้าพันแผล และมายุก็กอดมิโอะ
มิโอะสูญเสียแสงสว่างไป แต่เธอนั้นก็สามารถช่วยชีวิตมายุได้ เธอไม่มีความเสียใจอะไร
มิโอะ ยินดีที่จะยอมรับความมืดมิด ที่มันถอดหนามออกจากหัวใจทั้งสองดวง ตั้งแต่สมัยเด็ก
ในระหว่างเด็กหญิงทั้งสองคน พวกเขาสามารถคุยอะไรก็ได้ ยกเว้น ในวันนั้นที่เด็กหญิงที่สองไม่พูดถึงมัน
จนถึงตอนนี้ มิโอะที่ดูแลมายุที่มีอาการบาดเจ็บที่ขา และจากนี้ไป มายุจะดูแลมิโอะ ที่ตอนนี้สูญเสียดวงตาไป
มายุจับมือของมิโอะ ที่ตอนนี้ มิโอะ มอบความไว้ใจให้กับพี่สาว
มายุมองมิโอะผ่านดวงตาของเธอ และรอยยิ้มเล็กๆที่ปรากฎในริมฝีปากของมายุ
"จากนี้ไป พวกเราจะอยู่ด้วยกันตลอดไปนะ"
เสียงกระซิบที่อ่อนโยน คำสัญญาในวัยเด็กที่บริสุทธ์ ยังคงย้อนวนต่อไปเรื่อยๆ
บทอธิบายฉากจบ Hellish Abyss
บทบาทของฉากจบ
นี้คือฉากจบที่ Happy ending ตัวละครตัวหลักทั้งสองคนรอดชีวิต แต่พวกเราออกแบบฉากจบนี้ เป็น ฉากจบ "The Worst Happy Ending" มายุที่ตาบอด และมายุ ผู้มีปัญหาเรื่องการเดิน เริ่มต้นเดินไปด้วยกัน
ผมพบว่า มันคือ สถานการณ์ที่ทำให้ตรึงใจอย่างสมบูรณ์ ดังนั้น พวกเราสรุปด้วยการ ใส่ลงไปในฐานะของ ฉากจบ Happy Ending
ภายในเกม จะมีโอกาสหลายแบบ เมื่อคุณมองลงไป มองลงไปเห็นมายุที่ตกลงจากผาตั้งแต่เด็ก และยังเห็นเธอในสภาพที่กำลังเพ้อ เมื่อคุณแตะมายุในขณะที่เธอหลับอยู่ในต้นไม้เก่า คุณจะเห็นในสิ่งที่คุณไม่ควรที่จะมอง แต่สำหรับฉากจบนี้ จะจบลงอย่างสมบูรณ์ เมื่อการรับรู้ของคุณมาถึง เมื่อตอนที่คุณตามหาครั้งสุดท้าย
เกี่ยวกับบทพูดของอิทสึกิ
ในฉากที่มิโอะมองลงไปยังห้วงนรก ก็มีหลายคนบอกว่า มันเป็นความผิดของอิทสึกิที่ไปพูดว่า"อย่ามองลงไป" นั้นคือสิ่งที่มิโอะมอง เหมือนเรื่องราวเริ่มต้นจากตรงนั้น พวกเราตั้งใจว่าจะให้จบลงด้วยการให้มิโอะมอง เพราะ มิโอะกำลังจะปล่อยมือของมายุไป อิทสึกิไม่มีความประสงค์ร้ายใดๆ
เกี่ยวกับภายในห้วงนรก
อะไรคือสิ่งที่มิโอะเห็น ในหลุมของห้วงนรก ที่ซึ่งเป็นดินแดนแห่งความตาย สิ่งนั้นคือ เหล่าวิญญาณของผู้คนจำนวนมากที่บิดเบี้ยวไปด้วยความเจ็บปวด นี้เป็นฉากที่เหล่าคนตายมองเข้ามาหามิโอะและทำให้มิโอะนั้นตาบอด ในตอนที่ผม(ชิบาตะ)ได้คุยกับสตาฟคนหนึ่งที่วาดห้วงนรกอันนี้ขึ้นมา พวกเราตัดสินว่า หนึ่งในคนที่ตายอยู่ในนั้นคือ พ่อของมิโอะและมายุ มิซาโอ อามาคุระ ตั้งแต่เบื้องหลังของเขานั้น เขาได้หายตัวไป มันน่าจะเข้ากันได้
แต่สุดท้ายแล้วในเรื่องมันดันไม่มีอธิบายอะไรไว้เลยเกี่ยวกับพ่อของมิโอะและมายุ และมันคงจะเรื่องที่กะทันหันจนเกินไป ดังนั้นพวกเราเลยไม่ได้ใส่เรื่องนี้ในฉากจบ
รอยยิ้มปิดท้ายของมายุ
ในฉากจบ Hellish abyss จบลงด้วยรอยยิ้มของมายุ ซึ่งฉากนี้ใน Akai chou นั้น มันดูเหมือนรอยยิ้มที่แฝงไปด้วยความชั่วร้ายมากกว่าที่ผมวางแผนเอาไว้ และเมื่อเราได้กลับมาทำ Remake ใหม่ ผมตั้งใจจะเปลี่ยนไอ้ตรงจุดนี้นิดหน่อย ผู้คนอาจจะตีความในสิ่งที่ผมอยากทำให้ดูเหมือนว่า "มันคือรอยยิ้มอ่อนโยน ว่าจากนี้ไป จะดูแลมิโอะ รอยยิ้มที่แสดงถึงความสมหวังของมายุที่จะได้ครอบครองมิโอะ บางอย่างที่คลุมเคลือ ไปด้วยการตีความหลายแบบ"
เพื่อจะสื่อให้ถึง พวกเราจึงเปลี่ยนให้เห็นในแบบที่เหมือน"รอยยิ้มของแม่ที่กำลังนั่งดูลูกเล่นตรงสนามเด็กเล่น" ถ้ามันไม่ใช่ยิ้มใหญ่ล่ะก็ คุณอาจจะไม่ได้ความเปลี่ยนแปลงของรอยยิ้มในใบหน้าของมายุ ตั้งแต่ขีดจำกัดของความสามารถในตอนนี้มันดีกว่า มันน่าจะใกล้เคียงกับสิ่งที่ผมคิดเอาไว้
เกี่ยวกับฉากคัทซีนที่โดนตัดออกไป
ผมอยากจะให้มีฉากแบบปลายเปิดที่ทำให้คนนั้นสงสัยว่า มายุที่มิโอะช่วยนั้น คือ มายุจริงๆ หรือว่าเป็น ซาเอะ หรือไม่ ถ้าซาเอะและมายุยังคงอยู่ในร่างเดียวกันอยู่จะเป็นยังไงต่อไป แต่อย่างไรก็ตาม มันยากที่จะบอกว่า พวกเรา ตั้งใจจะทำด้วยความยุติธรรม ผมเสียดายนะ ผมตั้งใจว่าจะใส่ฉากนี้ลงไปด้วยหลังจบเครดิต แต่ซีนนี้มันไม่มีจุดหมายอะไรเลย ผมคิดว่ามันเป็นสิ่งที่ดีที่สุดที่แสดงถึงรอยยิ้มปิดท้ายของมายุ แต่อย่างไรก็ตาม ในที่สุด เป็นโอกาสที่จะได้เปิดเผยฉากที่โดนตัดออกไป
"สุดขอบห้วงนรก"
ฉากนี้จะเล่นหลังจากฉากที่มิโอะและมายุเดินทางออกไปแล้ว (ฉากนี้โดนตัดออกไป)
ณ บ้านของมิโอะและมายุ
มิโอะกับมายุกำลังหลับอยู่ในห้อง ที่มีแสง พวกเขาหลับยาวมาตลอดเป็นเวลานาน
อืมม... มิโอะ กรนในขณะที่ยังหลับ ภาพที่เธอได้เห็น คือ ภายในห้วงนรก เธอมีความหลังสิ่งที่เกิดขึ้นในตอนนั้นมาก ,บิดเบี้ยวด้วยความเจ็บปวด และเต็มไปด้วยหยาดเหงื่อ
อ๊าาาาาาาา
ยามสนธยาในฤดูร้อน บางทีมิโอะก็หลับลึก แต่ต้องตื่นด้วยความกลัว มายุที่อยู่ข้างๆเธอกอดเธอแน่นๆ มายุลุกขึ้นนั่ง และเช็ดเหงื่อที่ไหลออกมาจากแก้มของมิโอะ
"ลืมเรื่องนั้นไปเถอะ ทุกอย่าง ตอนนี้พี่อยู่กับเธอแล้วนะ"
มิโอะผงกศรีษะ และกอดมายุ ราวกับพยายามจะจับลมหายใจของเธอ มายุ ค่อยๆปล่อยและยืนขึ้น และบอกว่า"เดี๋ยวไปเอาน้ำมาให้นะ "พูดเสร็จ มายุก็ไปห้องครัว
แสงจากดวงอาทิตย์ค่อยๆฉากแสงอันแรงกล้าเข้ามาหามิโอะในห้องมืดๆ มิโอะมองไม่เห็นดวงอาทิตย์ แต่รู้สึกอบอุ่นจากผิวหนังของเธอ
เมื่อตอนที่มายุกอดเธอ แต่มีบางสิ่งที่มิโอะรู้สึกแปลกๆ มันทำให้หัวใจของมิโอะเริ่มเย็นยะเยือก
ความแคลงคาใจเริ่มอยู่ในหัวของมิโอะ นี้คือมายุที่เราช่วยเอาไว้จริงๆ หรอ หรือว่าจะเป็นซาเอะ
ฉากที่มิโอะกลัวมากที่สุด เริ่มอยู่ในจิตใจของมิโอะ
มิโอะ มองลงไปยังห้วงนรก จับมือของเธอและพาซาเอะกลับมา ส่วนมายุตกลงไปยังห้วงนรก
ไม่หรอก มันเป็นไปไม่ได้ มายุก็อยู่ทีนี้แน่นอน ถึงแม้ว่ามิโอะจะมองไม่เห็นก็ตามที มิโอะมั่นใจ
แล้ว ความเย็นยะเยือกนั้น มันคืออะไรกัน?
ซาเอะที่สัญญากับยาเอะว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป รอคอยมานานแสนนาน ในสถานที่อันมืดมิด จนกระทั้ง พวกเขาเติมเต็มคำสัญญานั้น
มายุที่สัญญากับมิโอะว่าจะอยู่ด้วยกันตลอดไป เมื่อตอนที่พวกเขายังเด็ก มายุกลัวที่ยอมรับความจริงว่า ซักวันหนึ่ง พวกเขาต้องแยกไปใช้ชีวิตของตัวเอง
บางที ความมืดในหัวใจของพวกเขา มันก็เชื่อมต่อกันแน่นมาก จนยากที่จะแยกออกจากกันได้ มายุและซาเอะยังคง อยู่ด้วยกัน
ภาพปรากฎอยู่ในหัวของมิโอะ
มายุหลับอยู่ข้างๆมิโอะในห้อง อย่างไรก็ตาม นั้นไม่ใช่มายุที่กอดเธอด้วยรอยยิ้มที่อ่อนโยน แต่เป็นซาเอะที่ชุ่มไปด้วยเลือดกำลังกอดเธอ และหัวเราะ
มิโอะรู้สึกได้ถึง ผิวหนังของเธอที่ถูกแสงแดดส่องเข้ามาบนใบหน้าของเธอ มิโอะค่อยๆมองขึ้นไป
มายุนยืนอยู่ และยืนนาน จนมิโอะไม่รู้ว่ายืนนานเท่าไหร่
และด้วยแสงอันแรงกล้าของดวงอาทิตย์ทำให้มองเห็นสีหน้าของมายุไม่ชัดมากนัก (ตรงนี้เราว่าน่าจะหมายถึง คนเล่นนั้นมองไม่เห็นหน้าของมายุ เพราะแสงแดดส่องหน้าเธออยู่ และมิโอะตาบอด)
มายุมองลงไปที่มิโอะ และกำลังถือแก้วน้ำอยู่
มิโอะนั้น นิ่งสนิท
ดวงตาของมายุค่อยหรี่ลง
เสียงของจักจั่นภายในห้องมันกลายเป็น เสียงที่รุนแรงขึ้น นั้นคือความเจ็บปวด
ภาพมุมกล้องค่อยๆ ห่างออกไป
และทุกอย่าง ดับลง