เคยได้ยินมาเยอะและอ่านมาเยอะนะ ว่าแอบชอบเพื่อน บอกรักเพื่อน คบกับเพื่อนสนิท สุดท้ายแล้วไปกันไม่รอดและมองหน้ากันไม่ติด ไม่คิดว่ามันจะเกิดกับเราและสุดท้ายมันก็เกิดขึ้นกับเราจริงๆ......
เริ่มเรื่องเลยนะ เราขึ้นปีหนึ่ง ได้มาเจอเพื่อนกลุ่มใหม่ อะไรใหม่ เราได้สนิทกับเพื่อนคนนี้ ไปไหนมาไหนด้วยกัน ไปทำนู่นนี่นั่น คุยเรื่องต่างๆ เราคอยดูแลและเทคแคร์เพื่อนคนนี้ตลอด เพราะเรานิสัยเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว เพราะเราก็ไม่มีแฟน มีแต่เพื่อนนี่แหละ หลังจากนั้นจากการดูแลในฐานะเพื่อน เราก็เริ่มคิดถึงมันบ่อยขึ้น จนเรารู้ตัวว่าเริ่มเกินเพื่อน เราเลยพยายามตัดใจ แต่เหมือนมันจะยิ่งทำให้ความรู้สึกชัดเจนขึ้น เรายิ่งอยากดูแลมันเป็นห่วงมัน มันเศร้าเราก็เศร้าตาม อาจจะเพราะเรารู้อะไรเกี่ยวกับตัวมันมากขึ้น มีช่วงหนึ่งเราได้อยู่ด้วยกันบ่อย ทำให้เรายิ่งรู้สึกมากขึ้น และมากขึ้นไปอีก TT พอหลังจากนั้น มันก็คุยกับคนอื่น มีคนเข้ามาหามันเรื่อยๆแหละ แต่เราก็ยังยิ้มและอยู่ข้างมันเรื่อยมา แต่พอเรารู้สึกมากขึ้น เราก็เริ่มเห็นแก่ตัว จากแต่ก่อนที่ขอแอบชอบ คอยดูแลอยู่ข้าง มันกลายเป็นอยากให้เค้าชอบเรากลับบ้าง อยากให้เค้าสนใจเราบ้าง ถ้าเราหายไปอยากให้เค้าทักมาหาเราบ้าง ถ้าเราเศร้าอยากให้เค้าถามถึงเราบ้าง และเราก็เริ่มรู้สึกแย่เรื่อยๆ เริ่มรู้สึกน้อยใจ หาเรื่องทะเลาะ งี่เง่า ต่างๆนาๆ เวลามันเศร้าอยากให้เห็นเราเป็นที่พึ่งขอมัน วันนั้นมันมีเรื่องเสียใจมาเรื่องนึงและมันก็ร้องไห้และคุยมือถือกับรุ่นพี่ที่มันคุยเพื่อระบาย เราที่อยู่ข้างๆก็ได้แต่เดินออกมาพร้อมน้ำตา เราคงไม่ใช่คนๆนั้นที่อยู่ข้างเธอได้ซินะ และแล้วฝันร้ายก็มาถึง "มันมีแฟน" ตอนนั้นเราซึมเศร้า ทำตัวงี่เง่าสารพัด แค่มันตอบไลน์ช้า ไม่เจอหน้า ก็หาเรื่องทะเลาะ เรารู้ตัวเองนะว่างี่เง่า แต่มันเป็นการกระทำของคนที่รับความจริงไม่ได้ ว่าเป็นแค่เพื่อน เรามีสิทธิ์แค่นี้ เราเริ่มพยายามบอกตัวเองมห้ตัดใจ ไม่ทักไป ไม่ห่วงมัน แต่มันมักจะมีเรื่องทะเลาะกัยแฟนและเศร้าตลอด ทำให้เราต้องกลับไปหามันอีกครั้ง พยายามทำให้มันมีความสุข ทักไปถามตลอดว่าเป็นไง โอเครไหม และเราก็กลับไปจุดเดิม จุดที่เรารู้สึกกับมันเกินเพื่อน ตอนนี้มันเลิกกับแฟนแล้ว และเราก็อยู่ข้างมันเหมือนเดิม คอยดูแล เทคแคร์ ทุกอย่าง และมันก็ยังเหมือนเดิม มีคนใหม่เข้ามาเรื่อยๆ มันเสียใจกับเรื่องที่คนที่มันชอบไม่ชอบมัน ตั้งเตเศร้าๆ ทำตัวเศร้าๆ ตอนนี้รู้เรารู้สึกแย่มากเพราะเราที่อยู่ข้างมันทำอะไรไม่ได้เลย เราเป็นคนนั้นของเธอไม่ได้ เราหวงเธอมากว่าเพื่อนไม่ได้ ตอนนี้เราปิดเฟส พยายามไม่ทัก ไม่สนใจ และคอยดูแลมันห่างๆ แต่ยังก็เพื่อนกลุ่มเดียวกัน เจอหน้ากันทุกวัน เพราะเรารู้ว่าการกลับไปจุดเดิมมันเจ็บแค่ไหน เรายังอยู่ข้างมันเสมอ แต่ตลอดเวลามันพยายามวิ่งไปหาคนอื่นตลอด สุดท้ายแล้ว เราก็ยังเป็นเพื่อนเธอเหมือนเดิม เวลาอาจจะช่วยให้เราเลิกคิดเกินเพื่อนได้.
ถ้าแกได้มาอ่าน ขอโทษนะเว้ยที่ชอบงอลงี่เง่า หาเรื่องทะเลาะ แต่มันคือความรู้สึกของเราที่มันอึดอัดและเราอยากระบาย ขอเวลาซักพักแล้วเราจะกลับไปเป็นเพื่อนที่ดีของแกเหมือนเดิม เราสัญญา ^^
คำว่า "เพื่อน" ทำให้รักไม่ได้
เริ่มเรื่องเลยนะ เราขึ้นปีหนึ่ง ได้มาเจอเพื่อนกลุ่มใหม่ อะไรใหม่ เราได้สนิทกับเพื่อนคนนี้ ไปไหนมาไหนด้วยกัน ไปทำนู่นนี่นั่น คุยเรื่องต่างๆ เราคอยดูแลและเทคแคร์เพื่อนคนนี้ตลอด เพราะเรานิสัยเป็นอย่างนี้อยู่แล้ว เพราะเราก็ไม่มีแฟน มีแต่เพื่อนนี่แหละ หลังจากนั้นจากการดูแลในฐานะเพื่อน เราก็เริ่มคิดถึงมันบ่อยขึ้น จนเรารู้ตัวว่าเริ่มเกินเพื่อน เราเลยพยายามตัดใจ แต่เหมือนมันจะยิ่งทำให้ความรู้สึกชัดเจนขึ้น เรายิ่งอยากดูแลมันเป็นห่วงมัน มันเศร้าเราก็เศร้าตาม อาจจะเพราะเรารู้อะไรเกี่ยวกับตัวมันมากขึ้น มีช่วงหนึ่งเราได้อยู่ด้วยกันบ่อย ทำให้เรายิ่งรู้สึกมากขึ้น และมากขึ้นไปอีก TT พอหลังจากนั้น มันก็คุยกับคนอื่น มีคนเข้ามาหามันเรื่อยๆแหละ แต่เราก็ยังยิ้มและอยู่ข้างมันเรื่อยมา แต่พอเรารู้สึกมากขึ้น เราก็เริ่มเห็นแก่ตัว จากแต่ก่อนที่ขอแอบชอบ คอยดูแลอยู่ข้าง มันกลายเป็นอยากให้เค้าชอบเรากลับบ้าง อยากให้เค้าสนใจเราบ้าง ถ้าเราหายไปอยากให้เค้าทักมาหาเราบ้าง ถ้าเราเศร้าอยากให้เค้าถามถึงเราบ้าง และเราก็เริ่มรู้สึกแย่เรื่อยๆ เริ่มรู้สึกน้อยใจ หาเรื่องทะเลาะ งี่เง่า ต่างๆนาๆ เวลามันเศร้าอยากให้เห็นเราเป็นที่พึ่งขอมัน วันนั้นมันมีเรื่องเสียใจมาเรื่องนึงและมันก็ร้องไห้และคุยมือถือกับรุ่นพี่ที่มันคุยเพื่อระบาย เราที่อยู่ข้างๆก็ได้แต่เดินออกมาพร้อมน้ำตา เราคงไม่ใช่คนๆนั้นที่อยู่ข้างเธอได้ซินะ และแล้วฝันร้ายก็มาถึง "มันมีแฟน" ตอนนั้นเราซึมเศร้า ทำตัวงี่เง่าสารพัด แค่มันตอบไลน์ช้า ไม่เจอหน้า ก็หาเรื่องทะเลาะ เรารู้ตัวเองนะว่างี่เง่า แต่มันเป็นการกระทำของคนที่รับความจริงไม่ได้ ว่าเป็นแค่เพื่อน เรามีสิทธิ์แค่นี้ เราเริ่มพยายามบอกตัวเองมห้ตัดใจ ไม่ทักไป ไม่ห่วงมัน แต่มันมักจะมีเรื่องทะเลาะกัยแฟนและเศร้าตลอด ทำให้เราต้องกลับไปหามันอีกครั้ง พยายามทำให้มันมีความสุข ทักไปถามตลอดว่าเป็นไง โอเครไหม และเราก็กลับไปจุดเดิม จุดที่เรารู้สึกกับมันเกินเพื่อน ตอนนี้มันเลิกกับแฟนแล้ว และเราก็อยู่ข้างมันเหมือนเดิม คอยดูแล เทคแคร์ ทุกอย่าง และมันก็ยังเหมือนเดิม มีคนใหม่เข้ามาเรื่อยๆ มันเสียใจกับเรื่องที่คนที่มันชอบไม่ชอบมัน ตั้งเตเศร้าๆ ทำตัวเศร้าๆ ตอนนี้รู้เรารู้สึกแย่มากเพราะเราที่อยู่ข้างมันทำอะไรไม่ได้เลย เราเป็นคนนั้นของเธอไม่ได้ เราหวงเธอมากว่าเพื่อนไม่ได้ ตอนนี้เราปิดเฟส พยายามไม่ทัก ไม่สนใจ และคอยดูแลมันห่างๆ แต่ยังก็เพื่อนกลุ่มเดียวกัน เจอหน้ากันทุกวัน เพราะเรารู้ว่าการกลับไปจุดเดิมมันเจ็บแค่ไหน เรายังอยู่ข้างมันเสมอ แต่ตลอดเวลามันพยายามวิ่งไปหาคนอื่นตลอด สุดท้ายแล้ว เราก็ยังเป็นเพื่อนเธอเหมือนเดิม เวลาอาจจะช่วยให้เราเลิกคิดเกินเพื่อนได้.
ถ้าแกได้มาอ่าน ขอโทษนะเว้ยที่ชอบงอลงี่เง่า หาเรื่องทะเลาะ แต่มันคือความรู้สึกของเราที่มันอึดอัดและเราอยากระบาย ขอเวลาซักพักแล้วเราจะกลับไปเป็นเพื่อนที่ดีของแกเหมือนเดิม เราสัญญา ^^