สวัสดีเพื่อนๆชาวพันทิปทุกคนกระทู้นี้ เป็นการตั้งกระทู้ครั้งแรกของผม หลังจากที่เคยแต่ส่องกระทู้โน้นนี้มา ก็ไม่นึกว่าวันนึงเราจะมาตั้งกระทู้ซะเอง วันนี้ผมก็มีเรื่องความรักของผมที่เพิ่งจบมาหมาดๆ มาเล่าสู่กันฟัง ถ้าผิดดพลาดประการใดก็ขอโทษล่วงหน้าเลยนะครับ ผมจะพยายามเล่าให้ละเอียด และอ่านรู้เรื่องมากที่สุดเท่าที่ผมจำและเรียบเรียงได้
ท้าวความก่อน ผมเป็นนิสิตปี2 ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก ย้อนไปเมื่อเดือนก่อน ช่วงนั้นจะมีการสอบกลางภาค ช่วงนั้นยอมรับว่าเครียดกับการอ่านหนังสือพอสมควร ผมก็ไประบายอารมณ์ลงในเฟซบุค ซึ่งเมื่อโพสไปได้สักพัก ก็มี รุ่นพี่คนนึง ทักผมมา ว่า “สอบสู้ๆนะ” ผมจำผู้หญิงคนนี้ได้ เธอไม่ใช่ใคร แต่เป็นรุ่นพี่ที่ผมปลื้มมาตั้งแต่เข้าปี1 ซึ่งผมได้รู้จักเธอในช่วงรับน้อง ตอนนั้นผมรู้จักแค่ชื่อ ไม่ได้ทำความรู้จักกันมากนัก
ผมไม่ได้มีเฟซบุค หรือ ไลน์ แต่ผมก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าผมมีเธอเป็นเพื่อนในเฟซบุคเมื่อไหร่ ซึ่งตอนเธอทักมา ผมก็แปลกใจปนดีใจเล็กน้อย เห้ย ผู้หญิงคนนี้ เป็นคนที่เราปลื้มนี่หว่า ไม่ได้การละ แบบนี้ต้องชวนคุย ไม่ยอมปล่อยไปเฉยๆแน่ 555 เธอทักมาผมก็ขอบคุณไปตามมารยาท จากนั้นก็ลองชวนๆคุยดู ปรากฏว่า เห้ย เค้าก็คุยดีนี่หว่า เฟรนลี่ ใจดี คุยผ่านเฟซได้ประมาณ 2-3วัน ผมก็ขอไลน์เธอมา
ตอนนั้นยังไม่ผ่านช่วงสอบ ในตอนที่ผมอ่านหนังสืออยู่ เธอก็บอกผมว่า อ่านไป เดี๋ยวจะอยู่เป็นเพื่อน ผมนี่งงเหมือนกันว่าจะรอเราทำไม แล้วผมก็อ่านหนังสือดึกด้วย ซึ่งบางทีเธอก็รอจนผมอ่านเสร็จ บางทีเธอก็ไปนอนก่อน มันก็ทำให้เรารู้สึกดีนะ รู้สึกมีกำลังใจ ผ่านช่วงสอบไป ผมก็ได้มีเวลาที่จะกลับบ้านต่างจังหวัด ซึ่งวันที่ผมกลับบ้าน มันตรงกับวันเกิดผมพอดี
เธอก็เลยบอกว่า กลับมาเดี๋ยวพาไปเลี้ยง ผมนี่งงอีกรอบ ไรวะ ขนาดพี่เทคกูยังไม่มาสนใจกูเลย ผมก็ถามเค้าว่า นี่จริงจังป่ะเนี่ย เค้าก็บอกจิงจัง (หมายถึงเรื่องพาไปเลี้ยงนะครับ) จากที่ปลื้มอยู่แล้ว ตอนนี้
ปลื้มมากกว่าเดิมอีก พอกลับมาเค้าก็พาผมไปเลี้ยงจริงๆ และตอนนี้ก็เป็นช่วงที่ผมได้เบอร์เค้ามา ผมบอกเลย ตอนผมเห็นหน้าเค้าเนี่ย ใจผมมันสั่นไปหมด แบบ ดีใจมากที่ได้เจอพี่เค้าสักที จากนั้น ความสนิทที่ผมมีให้เค้าก็เริ่มมีมากขึ้น มีการบอกฝันดีกัน มีการปลุกผมตอนเช้า บางทีผมก็จะอัดเสียงร้องเพลงให้เค้าฟัง บอกตรง ตอนนั้น ฟินโคตรๆ ผู้หญิงอะไร น่ารักจริงๆ เค้าเข้ามาเติมเต็มผม ความรู้สึกของผมมันเริ่มจะเตลิดไปไกลแล้ว ผมเริ่มคิดที่จะจริงจังกับเค้าตั้งแต่วันนั้นเลย ทั้งๆที่ไม่รู้ตัวเลยว่า เค้านั้นไม่ได้คิดอะไรกับเราแม้แต่น้อย
ผมเพิ่งมารู้ทีหลังว่า พี่เค้านั้น เพิ่งเลิกกับแฟนได้ไม่นานผมก็ลองถามเค้านะว่า อยากกลับไปคบรึปล่าว ยังคิดถึงรึปล่าว ซึ่งเค้าก็บอกว่าไม่ เพราะแฟนเก่าพี่เค้า ทำพี่เค้าเจ็บมาก จากที่ฟังพี่เค้าเล่า ผมก็โอเคไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่ผมก็มีความคิดนะว่าพี่เค้าจะรู้สึกเฮิทอยู่มั้ย เพราะช่วงนั้น พี่เค้าเข้าร้านเหล้าบ่อยมาก แต่เราก็จะรอพี่เค้ากลับมาบ้านเกือบทุกครั้ง ผมจะบอกเค้าตลอดว่า ถ้าถึงบ้านแล้วให้บอกด้วย อันนี้ทำไปเพราะเป็นห่วงจริงๆ ซึ่งมีอยู่วันนึงที่พี่เค้ากลับดึก ประมาณ ตี3ได้
ซึ่งตอนนั้นผมก็รออยู่ พี่เค้าก็ถามผมว่า ทำไมไม่ไปนอน ทีหลังไม่ต้องรอนะ ผมก็บอกเค้าไปว่าเป็นห่วง จากนั้น เธอก็โทรมาหาผม เราก็เห้ย เจ้โทรมาหว่ะ (เราเรียกเค้าว่าเจ้ แทนตัวเองว่าน้อง) นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้คุยโทรศัพท์กัน ถามว่าผมรู้สึกยังไง เดาไม่ยากครับ โคตรดีใจ โคตรๆๆ 555 หลังจากนั้น ความสัมพันธ์ก็ดำเนินด้วยดีเรื่อยมา จุดนี้ เรียกว่าผมชอบเธอ ทั้งนิสัย ใจคอ จริงๆ สิ่งที่เธอทำกับผม ไม่ว่าจะเป็นการปลุกผม การบอกฝันดี แม้มันจะไม่มากแม่มันจะเป็นสิ่งเล็ก แค่ได้คุยมันก็ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขจริงๆ
เข้าสู้เดือนใหม่ ช่วงนี้พี่เค้ามีปัญหาเรื่องแฟนเก่า เรื่องที่แฟนเก่าพี่เค้าไปต่อยน้องคนนึงเข้าโรงพยาบาล เรื่องนี้ผมจำรายละเอียดที่แน่ชัดไม่ได้ จำได้แค่ว่า น้องคนนั้น เป็นคนมาบอกพี่เค้าว่า แฟนเก่าไปนอนกับคนอื่นซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เลิกกัน ซึ่งตอนนั้น เค้าไม่ได้บอกอะไรผมหรอก ผมเห็นเค้าตั้งสถานะในเฟซ ผมก็เลยโทรไปถามถึงได้รู้ มันคงเป็นปัญหาใหญ่ของพี่เค้ารึปล่าวอันนี้ผมไม่รู้จริงๆ ครั้งนี้เป็นปัญหาแรกที่เธอไม่ได้เป็นฝ่ายมาบอกก่อน เรื่องมันก็เริ่มแน่หลังจากจุดนี้
ผ่านมาได้สักอาทิตย์ มีวันนึง ผมซื้อเหล้ามากินกับเพื่อนที่ห้อง ยอมรับเลยว่าตอนนั้น ก็มีอาการเมาหน่อยๆ บวกกับปัญหาตอนนั้นของพี่เค้ายังไม่เคลีย เราก็เลยทักไปบอกเค้าว่าเราเป็นห่วงนะ มีไรก็บอกกัน ตอนนั้นผมก็ได้พล่ามอะไรออกไปพอสมควร อาจจะมีหลุดบอกความรู้สึกด้วยรึปล่าว ผมไม่แน่ใจ
เช้าวันต่อมา ผมก็บอกขอโทษเค้า ซึ่งเค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่การเปลี่ยนแปลงมันเริ่มจากจุดนี้ ผมรู้สึกได้ ว่าเค้าเปลี่ยนไป จากที่เคยปลุก วันต่อมา ไม่มี ไม่มี แล้วก็ไม่มี ฝันดีก็บอกเป็นบางครั้ง ทักไปบางที่ก็ไม่ตอบ ผมรู้สึกนะว่า ถ้าผมทักไปประโยคเดียวเนี่ยเธอคงจะไม่ตอบผมทันทีหรอก(ก็คิดนะว่าเค้าคงไม่ได้ว่างทั้งวันเหมือนเรา เอาจริงๆเราก็ไม่ได้ว่างหรอก แต่เราให้ความสำคัญกับเค้าก็แค่นั้นเอง) ถึงแม้เธอจะเห็นข้อความก็ตาม แต่เวลาผมลองพิมแล้วตบท้ายด้วยสติกเกอ ปรากฏว่า เธอเข้ามาตอบไว ซึ่งนี่ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่ผมรับรู้ได้ และอยากรู้ด้วยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ผ่านมาอีกวัน สิ่งที่เคยทำทุกๆวัน มันไม่มีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการปลุก หรือเข้ามาทักก่อน ล้วนไม่มีให้เห็นหลังจากวันที่ผมดื่มเหล้า บอกตามตรงนะว่า ผมรู้สึกไม่ชินเลย กระวนกระวายใจมาก อยากรู้เค้ามีปัญหาอะไรรึปล่าว ทำไมไม่บอกเรา ก็เลยถามเค้าไป เค้าก็บอกกลับมาว่า เค้ามีปัญหาอยู่ แต่ผมก็ไม่ได้ถามนะว่ามีปัญหาอะไร คือผมไม่อยากเซ้าซี้มากไปกว่านี้ ก็เลยบอกเค้าแค่ว่า งั้นโอเคแล้วก็ทักมา
วันรุ่งขึ้น ผมก็รอว่าเค้าจะโอเครึยัง วันนั้นทั้งวัน ไม่ได้คุยเลย ยอมรับเลยว่า ผมเข้าสู่อาการเครียดและคิดมาก จนผมทนไม่ไหว ต้องเป็นฝ่ายทักไปก่อนวันนั้นผมใส่อารมมากกว่าที่ผ่านมา ผมบอกกับเค้าว่า ผมเครียด ขอโทรหาได้มั้ย สิ่งที่ผมต้องการตอนนั้นคือโทรหาเค้าจริงๆเรื่องอื่นผมไม่สน ผมก็แกล้งบอกเค้าไปว่าเครียดเรื่องคะแนนบ้าง เรื่องเรียนบ้าง แต่ปล่าวหรอก เรื่องที่เราเครียดจริงๆหน่ะ ก็เรื่องพี่เค้านั่นแหละ แต่คำถามที่ผมอยากให้เค้าตอบคือ ผมจะโทรหาเค้าได้มั้ย ซึ่งเค้าก้ไม่ตอบคำถามนั้นกับผมเลยเค้าบอกแค่ว่า ปัญหาเค้ายังเอาไม่รอดเลย ตอนนั้นผมยิ่งคิดมากเข้าใปอีก มันปัญหาไรกันแน่ ปัญหาคนอื่น รึปัญหาเรื่องผม ทำไม ทำไม ถึงไม่บอกผมให้รู้เรื่อง ทำไมวะ สุดท้ายก็จบเหมือนเดิม ผมก็บอกเค้าว่าถ้าโอเคเมื่อไหร่ก็ทักมา
วันต่อมา ผมรีบตื่นเช้ามาเช็คโทรศัพท์เหมือนเคยสิ่งที่พบเจอคือความว่างเปล่าเหมือนเดิม ไร้ซึ่งการแจ้งเตือน มันเป็นความรู้สึกที่แย่อีกวันนึงเลยวันนั้นผมนั่งดูโทรศัพท์เกือบทั้งวัน รอว่าเค้าจะทักมามั้ย สุดท้ายก็ว่างเปล่า เฮ้อ น้องละอยากจะเข้าใจเจ้จริงๆเล้ย ว่าเจ้คิดอะไรอยู่ อยากโทรหา อยากคุยด้วย เค้าจะรู้บ้างมั้ย การที่เราจมอยู่กับความคิดตัวเองเนี่ย มันทรมานจิตใจจริงๆ เราก็พยายามคิดอีกมุมนึงปลอบใจตัวเองนะว่า เห้ย พี่เค้ายังไม่โอเคหว่ะ เพราะฉะนั้น เราก็ให้เวลาเค้าละกัน การกระทำของเรามันทำไรได้ไม่มาก มันสุดแค่นี้ ซึ่งมันตรงข้ามกับใจเราสุดๆ สิ่งที่เราทำได้ในตอนนี้ก็แค่รอต่อไป
ต่อมาจำได้ว่า ตื่นมาผมก็เหมือนเดิม เช็คโทรศัพท์ปกติ ซ่งก็เหมือนเดิม ไม่มีไรเกิดขึ้น เค้ายังไม่โอเคอีกหรอ มันก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ เห้ย แต่วันนี้เค้ามีเรียนนิ อาฮะ เป็นโอกาสที่เราจะได้เจอเค้าละ ผมไม่รอช้า พอไปถึงคณะก็รีบไปนั่งรอหน้าห้องเรียนเค้า ก็ทักไปถามเค้าว่า เรียนรึปล่าว เค้าก็บอกว่าเรียนแต่ยังมาไม่ถึง น่าเสียดายที่อาจารผมมาซะก่อน ผมเลยต้องรีบไปเรียน แล้วผมก็ได้มีโอกาสทักไปถามว่า เค้าโอเคขึ้นรึยัง คำตอบเหมือนเดิม “ยัง” อ่ะ เราก็ให้กำลังใจไป ตกเย็นวันนั้น ผมเห็นเค้าเช็กอินที่ ห้างแห่งหนึ่ง กับเพื่อนอีกคน ผมคิดว่า เอาหน่ะ เค้าก็คงไปคลายเครียดเค้าละมั้ง แต่ความคิดด้านลบมันแล่นมาอีกแล้วครับท่าน
ความคิดที่แวบเข้ามาคือ ตกลง คนที่เค้าไม่โอเคด้วยเนี่ย มันเรารึปล่าววะ ใจมันสั่นไปหมด แต่เราก็พยายามพูดกับเค้าให้ปกติมากที่สุดสถานการณ์มันชวนให้คิดว่ามันเข้าตัวเราจริงๆ อยากจะคุยให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยว่าเค้าต้องการอะไร อยากให้เราไปพ้นๆ อยากให้เลิกทักเลิกคุย เราทำตัวเยอะไรหรอ หรืออะไร คนที่ไม่ได้คิดอะไรไม่เข้าใจความรู้สึกเราหรอก ก็เข้าใจนะว่า เราคงไม่ได้สำคัญกับเค้าขนาดนั้น คุยกันมาแค่หนึ่งเดือน แล้วไง เริ่ม เราก็ไม่ได้เริ่มก่อน แล้วเราต้องเลิกก่อนหรอ T^T ไม่ได้ๆ เราก็บอกเค้าไปว่า ถึงบ้านแล้วทักมาด้วย แต่สุดท้ายเราก็เป็นฝ่ายทักไปก่อนอยู่ดีว่าถึงบ้านรึยัง พอเค้าบอกว่าถึงแล้ว เราก็โอเค ลองคุยปกติดู เห้ยย มันก็ปกตินี่หว่า แสดงว่าที่ผ่านมากูคิดฟุ้งซ่านไปเองหรอวะ ไม่ ไม่ใช่ มันปกติแค่ไม่กี่ประโยค วันนั้นผมเลยตัดสินใจถามเค้าไปเกี่ยวกับเรื่องที่ผมคาใจมาทั้งหมดรวมถึงบอกความรู้สึกของผมที่มีต่อพี่เค้า (ซึ่งผมถามไปยาวมากก ขอไม่พิมนะ ขี้เกียจจริงๆ) คำตอบที่ผมได้รับคือ
“เห้ย(ชื่อผม) .. พี่ขอโทดนะ”
“จิงๆ”
“พี่ไม่ได้คิดไรอ่ะ”
“พี่มองแกเป็นน้องอะ”
“จิงๆ ขอโทด”
น้ำตาไหล ... พัง พังหมด ปัญหาที่อยากรู้ก็ไม่ได้รู้ ความรู้สึกที่มี ความจิงใจที่ให้ไป ความหวังที่จะมีรักดีๆ แล้วกูต้องใช้เวลาลืมอีกนานเท่าไหร่ จากนี้
ตอนเช้าใครจะมาปลุกเรา กลางคืนใครจะมาบอกฝันดีเรา แล้วเพลงที่เราร้องละ ใครจะมาคอยฟัง คงไม่มีโอกาสแล้วซินะ ผมไม่ได้โกรธ หรือเกลียดอะไรเค้าเลย สิ่งที่เค้าเคยทำให้กับผม มันดีมากๆ และผมจะจำสิ่งดีๆเหล่านั้นไว้ ผมขอบคุณเค้าด้วยที่เข้ามาเติมเต็มผม จากนี้ ผมคงต้องหันหลังจากเค้าทั้งๆที่ผมไม่อยากทำ ตอนนี้ผมบอกได้เลยว่าผมรักเค้า ผมรักตัวตนจริงๆของเค้า รักนิสัยเค้า ถึงมันจะไม่นาน ถึงมันจะเป็นสิ่งที่ผมคิดอยู่ข้างเดียว ผมไม่รู้นะว่าคนอื่นจะรู้จักกันมานานแค่ไหนที่จะทำให้ความรักเกิดขึ้นมาได้ แต่สำหรับผม มันเป็น 1 เดือนที่มีค่ากับผมมาก
เพราะความรัก มันไม่เลือกเวลาเกิด
สำหรับผม มันคงจะเป็นความทรงจำที่ดีและไม่ดีในเวลาเดียวกัน
จากนี้ ผมก็แค่กลับไปใช้ชีวิตที่น่าเบื่อเดิมๆเหมือนที่เคยผ่านมา รอเวลาให้มันรักษาแผลในใจผม
ขอบคุณสำหรับคนที่อ่านจนจบนะครับ ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาเข้าใจผม ผมแค่ต้องการพื้นที่ระบายความรู้สึกก็แค่นั้นเอง อาจจะงงบ้าง ผมขออภัยด้วยนะครับ ขอบคุณมากๆ
รักข้างเดียว มันเป็นแบบนี้เองหรือ
ท้าวความก่อน ผมเป็นนิสิตปี2 ในมหาวิทยาลัยแห่งหนึ่งในภาคตะวันออก ย้อนไปเมื่อเดือนก่อน ช่วงนั้นจะมีการสอบกลางภาค ช่วงนั้นยอมรับว่าเครียดกับการอ่านหนังสือพอสมควร ผมก็ไประบายอารมณ์ลงในเฟซบุค ซึ่งเมื่อโพสไปได้สักพัก ก็มี รุ่นพี่คนนึง ทักผมมา ว่า “สอบสู้ๆนะ” ผมจำผู้หญิงคนนี้ได้ เธอไม่ใช่ใคร แต่เป็นรุ่นพี่ที่ผมปลื้มมาตั้งแต่เข้าปี1 ซึ่งผมได้รู้จักเธอในช่วงรับน้อง ตอนนั้นผมรู้จักแค่ชื่อ ไม่ได้ทำความรู้จักกันมากนัก
ผมไม่ได้มีเฟซบุค หรือ ไลน์ แต่ผมก็ไม่รู้ตัวเหมือนกันว่าผมมีเธอเป็นเพื่อนในเฟซบุคเมื่อไหร่ ซึ่งตอนเธอทักมา ผมก็แปลกใจปนดีใจเล็กน้อย เห้ย ผู้หญิงคนนี้ เป็นคนที่เราปลื้มนี่หว่า ไม่ได้การละ แบบนี้ต้องชวนคุย ไม่ยอมปล่อยไปเฉยๆแน่ 555 เธอทักมาผมก็ขอบคุณไปตามมารยาท จากนั้นก็ลองชวนๆคุยดู ปรากฏว่า เห้ย เค้าก็คุยดีนี่หว่า เฟรนลี่ ใจดี คุยผ่านเฟซได้ประมาณ 2-3วัน ผมก็ขอไลน์เธอมา
ตอนนั้นยังไม่ผ่านช่วงสอบ ในตอนที่ผมอ่านหนังสืออยู่ เธอก็บอกผมว่า อ่านไป เดี๋ยวจะอยู่เป็นเพื่อน ผมนี่งงเหมือนกันว่าจะรอเราทำไม แล้วผมก็อ่านหนังสือดึกด้วย ซึ่งบางทีเธอก็รอจนผมอ่านเสร็จ บางทีเธอก็ไปนอนก่อน มันก็ทำให้เรารู้สึกดีนะ รู้สึกมีกำลังใจ ผ่านช่วงสอบไป ผมก็ได้มีเวลาที่จะกลับบ้านต่างจังหวัด ซึ่งวันที่ผมกลับบ้าน มันตรงกับวันเกิดผมพอดี
เธอก็เลยบอกว่า กลับมาเดี๋ยวพาไปเลี้ยง ผมนี่งงอีกรอบ ไรวะ ขนาดพี่เทคกูยังไม่มาสนใจกูเลย ผมก็ถามเค้าว่า นี่จริงจังป่ะเนี่ย เค้าก็บอกจิงจัง (หมายถึงเรื่องพาไปเลี้ยงนะครับ) จากที่ปลื้มอยู่แล้ว ตอนนี้
ผมเพิ่งมารู้ทีหลังว่า พี่เค้านั้น เพิ่งเลิกกับแฟนได้ไม่นานผมก็ลองถามเค้านะว่า อยากกลับไปคบรึปล่าว ยังคิดถึงรึปล่าว ซึ่งเค้าก็บอกว่าไม่ เพราะแฟนเก่าพี่เค้า ทำพี่เค้าเจ็บมาก จากที่ฟังพี่เค้าเล่า ผมก็โอเคไม่ได้ถามอะไรต่อ แต่ผมก็มีความคิดนะว่าพี่เค้าจะรู้สึกเฮิทอยู่มั้ย เพราะช่วงนั้น พี่เค้าเข้าร้านเหล้าบ่อยมาก แต่เราก็จะรอพี่เค้ากลับมาบ้านเกือบทุกครั้ง ผมจะบอกเค้าตลอดว่า ถ้าถึงบ้านแล้วให้บอกด้วย อันนี้ทำไปเพราะเป็นห่วงจริงๆ ซึ่งมีอยู่วันนึงที่พี่เค้ากลับดึก ประมาณ ตี3ได้
ซึ่งตอนนั้นผมก็รออยู่ พี่เค้าก็ถามผมว่า ทำไมไม่ไปนอน ทีหลังไม่ต้องรอนะ ผมก็บอกเค้าไปว่าเป็นห่วง จากนั้น เธอก็โทรมาหาผม เราก็เห้ย เจ้โทรมาหว่ะ (เราเรียกเค้าว่าเจ้ แทนตัวเองว่าน้อง) นั่นเป็นครั้งแรกที่เราได้คุยโทรศัพท์กัน ถามว่าผมรู้สึกยังไง เดาไม่ยากครับ โคตรดีใจ โคตรๆๆ 555 หลังจากนั้น ความสัมพันธ์ก็ดำเนินด้วยดีเรื่อยมา จุดนี้ เรียกว่าผมชอบเธอ ทั้งนิสัย ใจคอ จริงๆ สิ่งที่เธอทำกับผม ไม่ว่าจะเป็นการปลุกผม การบอกฝันดี แม้มันจะไม่มากแม่มันจะเป็นสิ่งเล็ก แค่ได้คุยมันก็ทำให้ผมรู้สึกมีความสุขจริงๆ
เข้าสู้เดือนใหม่ ช่วงนี้พี่เค้ามีปัญหาเรื่องแฟนเก่า เรื่องที่แฟนเก่าพี่เค้าไปต่อยน้องคนนึงเข้าโรงพยาบาล เรื่องนี้ผมจำรายละเอียดที่แน่ชัดไม่ได้ จำได้แค่ว่า น้องคนนั้น เป็นคนมาบอกพี่เค้าว่า แฟนเก่าไปนอนกับคนอื่นซึ่งเป็นเหตุผลที่ทำให้เลิกกัน ซึ่งตอนนั้น เค้าไม่ได้บอกอะไรผมหรอก ผมเห็นเค้าตั้งสถานะในเฟซ ผมก็เลยโทรไปถามถึงได้รู้ มันคงเป็นปัญหาใหญ่ของพี่เค้ารึปล่าวอันนี้ผมไม่รู้จริงๆ ครั้งนี้เป็นปัญหาแรกที่เธอไม่ได้เป็นฝ่ายมาบอกก่อน เรื่องมันก็เริ่มแน่หลังจากจุดนี้
ผ่านมาได้สักอาทิตย์ มีวันนึง ผมซื้อเหล้ามากินกับเพื่อนที่ห้อง ยอมรับเลยว่าตอนนั้น ก็มีอาการเมาหน่อยๆ บวกกับปัญหาตอนนั้นของพี่เค้ายังไม่เคลีย เราก็เลยทักไปบอกเค้าว่าเราเป็นห่วงนะ มีไรก็บอกกัน ตอนนั้นผมก็ได้พล่ามอะไรออกไปพอสมควร อาจจะมีหลุดบอกความรู้สึกด้วยรึปล่าว ผมไม่แน่ใจ
เช้าวันต่อมา ผมก็บอกขอโทษเค้า ซึ่งเค้าก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่การเปลี่ยนแปลงมันเริ่มจากจุดนี้ ผมรู้สึกได้ ว่าเค้าเปลี่ยนไป จากที่เคยปลุก วันต่อมา ไม่มี ไม่มี แล้วก็ไม่มี ฝันดีก็บอกเป็นบางครั้ง ทักไปบางที่ก็ไม่ตอบ ผมรู้สึกนะว่า ถ้าผมทักไปประโยคเดียวเนี่ยเธอคงจะไม่ตอบผมทันทีหรอก(ก็คิดนะว่าเค้าคงไม่ได้ว่างทั้งวันเหมือนเรา เอาจริงๆเราก็ไม่ได้ว่างหรอก แต่เราให้ความสำคัญกับเค้าก็แค่นั้นเอง) ถึงแม้เธอจะเห็นข้อความก็ตาม แต่เวลาผมลองพิมแล้วตบท้ายด้วยสติกเกอ ปรากฏว่า เธอเข้ามาตอบไว ซึ่งนี่ก็เป็นอีกจุดหนึ่งที่ผมรับรู้ได้ และอยากรู้ด้วยว่ามันเกิดอะไรขึ้น
ผ่านมาอีกวัน สิ่งที่เคยทำทุกๆวัน มันไม่มีแล้ว ไม่ว่าจะเป็นการปลุก หรือเข้ามาทักก่อน ล้วนไม่มีให้เห็นหลังจากวันที่ผมดื่มเหล้า บอกตามตรงนะว่า ผมรู้สึกไม่ชินเลย กระวนกระวายใจมาก อยากรู้เค้ามีปัญหาอะไรรึปล่าว ทำไมไม่บอกเรา ก็เลยถามเค้าไป เค้าก็บอกกลับมาว่า เค้ามีปัญหาอยู่ แต่ผมก็ไม่ได้ถามนะว่ามีปัญหาอะไร คือผมไม่อยากเซ้าซี้มากไปกว่านี้ ก็เลยบอกเค้าแค่ว่า งั้นโอเคแล้วก็ทักมา
วันรุ่งขึ้น ผมก็รอว่าเค้าจะโอเครึยัง วันนั้นทั้งวัน ไม่ได้คุยเลย ยอมรับเลยว่า ผมเข้าสู่อาการเครียดและคิดมาก จนผมทนไม่ไหว ต้องเป็นฝ่ายทักไปก่อนวันนั้นผมใส่อารมมากกว่าที่ผ่านมา ผมบอกกับเค้าว่า ผมเครียด ขอโทรหาได้มั้ย สิ่งที่ผมต้องการตอนนั้นคือโทรหาเค้าจริงๆเรื่องอื่นผมไม่สน ผมก็แกล้งบอกเค้าไปว่าเครียดเรื่องคะแนนบ้าง เรื่องเรียนบ้าง แต่ปล่าวหรอก เรื่องที่เราเครียดจริงๆหน่ะ ก็เรื่องพี่เค้านั่นแหละ แต่คำถามที่ผมอยากให้เค้าตอบคือ ผมจะโทรหาเค้าได้มั้ย ซึ่งเค้าก้ไม่ตอบคำถามนั้นกับผมเลยเค้าบอกแค่ว่า ปัญหาเค้ายังเอาไม่รอดเลย ตอนนั้นผมยิ่งคิดมากเข้าใปอีก มันปัญหาไรกันแน่ ปัญหาคนอื่น รึปัญหาเรื่องผม ทำไม ทำไม ถึงไม่บอกผมให้รู้เรื่อง ทำไมวะ สุดท้ายก็จบเหมือนเดิม ผมก็บอกเค้าว่าถ้าโอเคเมื่อไหร่ก็ทักมา
วันต่อมา ผมรีบตื่นเช้ามาเช็คโทรศัพท์เหมือนเคยสิ่งที่พบเจอคือความว่างเปล่าเหมือนเดิม ไร้ซึ่งการแจ้งเตือน มันเป็นความรู้สึกที่แย่อีกวันนึงเลยวันนั้นผมนั่งดูโทรศัพท์เกือบทั้งวัน รอว่าเค้าจะทักมามั้ย สุดท้ายก็ว่างเปล่า เฮ้อ น้องละอยากจะเข้าใจเจ้จริงๆเล้ย ว่าเจ้คิดอะไรอยู่ อยากโทรหา อยากคุยด้วย เค้าจะรู้บ้างมั้ย การที่เราจมอยู่กับความคิดตัวเองเนี่ย มันทรมานจิตใจจริงๆ เราก็พยายามคิดอีกมุมนึงปลอบใจตัวเองนะว่า เห้ย พี่เค้ายังไม่โอเคหว่ะ เพราะฉะนั้น เราก็ให้เวลาเค้าละกัน การกระทำของเรามันทำไรได้ไม่มาก มันสุดแค่นี้ ซึ่งมันตรงข้ามกับใจเราสุดๆ สิ่งที่เราทำได้ในตอนนี้ก็แค่รอต่อไป
ต่อมาจำได้ว่า ตื่นมาผมก็เหมือนเดิม เช็คโทรศัพท์ปกติ ซ่งก็เหมือนเดิม ไม่มีไรเกิดขึ้น เค้ายังไม่โอเคอีกหรอ มันก็ผ่านมาเป็นอาทิตย์แล้วนะ เห้ย แต่วันนี้เค้ามีเรียนนิ อาฮะ เป็นโอกาสที่เราจะได้เจอเค้าละ ผมไม่รอช้า พอไปถึงคณะก็รีบไปนั่งรอหน้าห้องเรียนเค้า ก็ทักไปถามเค้าว่า เรียนรึปล่าว เค้าก็บอกว่าเรียนแต่ยังมาไม่ถึง น่าเสียดายที่อาจารผมมาซะก่อน ผมเลยต้องรีบไปเรียน แล้วผมก็ได้มีโอกาสทักไปถามว่า เค้าโอเคขึ้นรึยัง คำตอบเหมือนเดิม “ยัง” อ่ะ เราก็ให้กำลังใจไป ตกเย็นวันนั้น ผมเห็นเค้าเช็กอินที่ ห้างแห่งหนึ่ง กับเพื่อนอีกคน ผมคิดว่า เอาหน่ะ เค้าก็คงไปคลายเครียดเค้าละมั้ง แต่ความคิดด้านลบมันแล่นมาอีกแล้วครับท่าน
ความคิดที่แวบเข้ามาคือ ตกลง คนที่เค้าไม่โอเคด้วยเนี่ย มันเรารึปล่าววะ ใจมันสั่นไปหมด แต่เราก็พยายามพูดกับเค้าให้ปกติมากที่สุดสถานการณ์มันชวนให้คิดว่ามันเข้าตัวเราจริงๆ อยากจะคุยให้รู้แล้วรู้รอดไปเลยว่าเค้าต้องการอะไร อยากให้เราไปพ้นๆ อยากให้เลิกทักเลิกคุย เราทำตัวเยอะไรหรอ หรืออะไร คนที่ไม่ได้คิดอะไรไม่เข้าใจความรู้สึกเราหรอก ก็เข้าใจนะว่า เราคงไม่ได้สำคัญกับเค้าขนาดนั้น คุยกันมาแค่หนึ่งเดือน แล้วไง เริ่ม เราก็ไม่ได้เริ่มก่อน แล้วเราต้องเลิกก่อนหรอ T^T ไม่ได้ๆ เราก็บอกเค้าไปว่า ถึงบ้านแล้วทักมาด้วย แต่สุดท้ายเราก็เป็นฝ่ายทักไปก่อนอยู่ดีว่าถึงบ้านรึยัง พอเค้าบอกว่าถึงแล้ว เราก็โอเค ลองคุยปกติดู เห้ยย มันก็ปกตินี่หว่า แสดงว่าที่ผ่านมากูคิดฟุ้งซ่านไปเองหรอวะ ไม่ ไม่ใช่ มันปกติแค่ไม่กี่ประโยค วันนั้นผมเลยตัดสินใจถามเค้าไปเกี่ยวกับเรื่องที่ผมคาใจมาทั้งหมดรวมถึงบอกความรู้สึกของผมที่มีต่อพี่เค้า (ซึ่งผมถามไปยาวมากก ขอไม่พิมนะ ขี้เกียจจริงๆ) คำตอบที่ผมได้รับคือ
“เห้ย(ชื่อผม) .. พี่ขอโทดนะ”
“จิงๆ”
“พี่ไม่ได้คิดไรอ่ะ”
“พี่มองแกเป็นน้องอะ”
“จิงๆ ขอโทด”
น้ำตาไหล ... พัง พังหมด ปัญหาที่อยากรู้ก็ไม่ได้รู้ ความรู้สึกที่มี ความจิงใจที่ให้ไป ความหวังที่จะมีรักดีๆ แล้วกูต้องใช้เวลาลืมอีกนานเท่าไหร่ จากนี้
ตอนเช้าใครจะมาปลุกเรา กลางคืนใครจะมาบอกฝันดีเรา แล้วเพลงที่เราร้องละ ใครจะมาคอยฟัง คงไม่มีโอกาสแล้วซินะ ผมไม่ได้โกรธ หรือเกลียดอะไรเค้าเลย สิ่งที่เค้าเคยทำให้กับผม มันดีมากๆ และผมจะจำสิ่งดีๆเหล่านั้นไว้ ผมขอบคุณเค้าด้วยที่เข้ามาเติมเต็มผม จากนี้ ผมคงต้องหันหลังจากเค้าทั้งๆที่ผมไม่อยากทำ ตอนนี้ผมบอกได้เลยว่าผมรักเค้า ผมรักตัวตนจริงๆของเค้า รักนิสัยเค้า ถึงมันจะไม่นาน ถึงมันจะเป็นสิ่งที่ผมคิดอยู่ข้างเดียว ผมไม่รู้นะว่าคนอื่นจะรู้จักกันมานานแค่ไหนที่จะทำให้ความรักเกิดขึ้นมาได้ แต่สำหรับผม มันเป็น 1 เดือนที่มีค่ากับผมมาก
เพราะความรัก มันไม่เลือกเวลาเกิด
สำหรับผม มันคงจะเป็นความทรงจำที่ดีและไม่ดีในเวลาเดียวกัน
จากนี้ ผมก็แค่กลับไปใช้ชีวิตที่น่าเบื่อเดิมๆเหมือนที่เคยผ่านมา รอเวลาให้มันรักษาแผลในใจผม
ขอบคุณสำหรับคนที่อ่านจนจบนะครับ ผมไม่ได้ต้องการให้ใครมาเข้าใจผม ผมแค่ต้องการพื้นที่ระบายความรู้สึกก็แค่นั้นเอง อาจจะงงบ้าง ผมขออภัยด้วยนะครับ ขอบคุณมากๆ