ขอโทษนะครับมันอาจจะไร้สาระกับหลายๆคนที่บังเอิญมาเปิดอาจกระทู้นี้
อันดับแรกขอแนะนำตัวเองก่อนนะครับ ผมชื่อเอ อายุ17ปี เรียนอยู่ม.6 ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง ไปโรงเรียนก็เป็นธรรมดาของเด็กผู้ชายที่จะต้องมีกลุ่มเพื่อนผู้ชายด้วยกันเอง เรื่องราวของผมคือผมเป็นคนที่ไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยจนมาวันนึง ผมได้ชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ก็ชอบอ่ะแหระซึ่งเขาก็รู้ว่าผมชอบ แต่เขาไม่สนใจผมเลย ผมอาจแค่ชอบเฉยๆก็ได้ผมเลยรู้สึกอกหักเบาๆ55 ผมเป็นคนขี้เหงามากบวกกับความรู้สึกที่มันอกหักมันเลยทำให้ผมรู้ว่า ความเหงามันทำให้คนเราเลือกทางที่ผิดได้ ผมแค่อยากมีใครบางคน แค่ใครสักคนจริงๆ ผมยอมทุกอย่างผมเปิดใจกว้างมาก ชีวตของผมแหลกเหลวมาก ใครเข้ามาในชีวิตไม่นานก็จากไป เจ็บซ้ำแล้วซ้ำเหล่าจนด้านชาไปหมด ผมเคยคิดลองใช้ยา ผมอยากหลุดไปจากโลกนี้แค่เสี้ยวนาทีก็ยังดี แต่ผมทำไม่ได้ เพราะเป้าหมายของผมไม่ใช่คุกแน่ แต่เป็นรั่วมหาลัยที่มีชื่อเสียงต่างๆ ไม่อยากให้พ่อแม่น้อยหน้าใคร ผมจึงเริ่มมองตัวเองทุกวันว่าชีวิตกูที่กูต้องการจริงๆมีแค่นี้เหรอแค่ใครคนอื่นที่สักวันเราก็ต้องเดินคนละทางกันอยู่ดี ผมเริ่มถอยห่างจากสิ่งไม่ดีต่างๆ เหล่านั้น และเริ่มชิวิตใหม่ตอนเปิดเทอมม.6 ผมมองย้อนถึงเมื่อก่อนตลอด ผมไม่เคยโกรธผู้หญิงคนนั้นที่ไม่เอาเรา เพราะชีวิตที่ผ่านมาเราเลือกเองทั้งนั้น ผมอยากบอกกับทุกคนว่าอย่าเสียใจกับสิ่งที่เราตัดสินใจไปแล้ว ถึงแหม่ว่ามันจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดแต่อย่างน้อยมันก็จะได้เป็นบทเรียนต่อการตัดสินใจในครั้งต่อๆไป
ไว้มาต่อนะครับ ขอบคุณที่แวะมาอ่าน
My heart is broken
อันดับแรกขอแนะนำตัวเองก่อนนะครับ ผมชื่อเอ อายุ17ปี เรียนอยู่ม.6 ณ โรงเรียนแห่งหนึ่ง ไปโรงเรียนก็เป็นธรรมดาของเด็กผู้ชายที่จะต้องมีกลุ่มเพื่อนผู้ชายด้วยกันเอง เรื่องราวของผมคือผมเป็นคนที่ไม่เคยมีแฟนมาก่อนเลยจนมาวันนึง ผมได้ชอบผู้หญิงคนหนึ่ง ก็ชอบอ่ะแหระซึ่งเขาก็รู้ว่าผมชอบ แต่เขาไม่สนใจผมเลย ผมอาจแค่ชอบเฉยๆก็ได้ผมเลยรู้สึกอกหักเบาๆ55 ผมเป็นคนขี้เหงามากบวกกับความรู้สึกที่มันอกหักมันเลยทำให้ผมรู้ว่า ความเหงามันทำให้คนเราเลือกทางที่ผิดได้ ผมแค่อยากมีใครบางคน แค่ใครสักคนจริงๆ ผมยอมทุกอย่างผมเปิดใจกว้างมาก ชีวตของผมแหลกเหลวมาก ใครเข้ามาในชีวิตไม่นานก็จากไป เจ็บซ้ำแล้วซ้ำเหล่าจนด้านชาไปหมด ผมเคยคิดลองใช้ยา ผมอยากหลุดไปจากโลกนี้แค่เสี้ยวนาทีก็ยังดี แต่ผมทำไม่ได้ เพราะเป้าหมายของผมไม่ใช่คุกแน่ แต่เป็นรั่วมหาลัยที่มีชื่อเสียงต่างๆ ไม่อยากให้พ่อแม่น้อยหน้าใคร ผมจึงเริ่มมองตัวเองทุกวันว่าชีวิตกูที่กูต้องการจริงๆมีแค่นี้เหรอแค่ใครคนอื่นที่สักวันเราก็ต้องเดินคนละทางกันอยู่ดี ผมเริ่มถอยห่างจากสิ่งไม่ดีต่างๆ เหล่านั้น และเริ่มชิวิตใหม่ตอนเปิดเทอมม.6 ผมมองย้อนถึงเมื่อก่อนตลอด ผมไม่เคยโกรธผู้หญิงคนนั้นที่ไม่เอาเรา เพราะชีวิตที่ผ่านมาเราเลือกเองทั้งนั้น ผมอยากบอกกับทุกคนว่าอย่าเสียใจกับสิ่งที่เราตัดสินใจไปแล้ว ถึงแหม่ว่ามันจะเป็นการตัดสินใจที่ผิดแต่อย่างน้อยมันก็จะได้เป็นบทเรียนต่อการตัดสินใจในครั้งต่อๆไป
ไว้มาต่อนะครับ ขอบคุณที่แวะมาอ่าน