ชีวิตไม่เคยเรียบง่าย

เมื่อตอนเรียนอยู่ปวช. ฉันมีเหตุการณ์ที่รู้เท่าไม่ถึงการ

                   สรุปคือเพื่อนของฉันนำรถจักรยานยนต์มาฝากไว้ที่ฉันเพราะเขายืมเงินฉันไป2500 แต่ไม่มีคืน

               เขามาฝากเพื่อแสดงว่าเขาไม่โกง แต่ฉันก็ไม่ได้ใช้งานอะไร และไม่รู้เรื่องรถอะไรด้วย ขับเป็นอย่างเดียว

                มีทะเบียนที่ถูกต้อง และไม่ขาด มีการต่อพรบ

  มีวันหนึ่งเพื่อนอีกคนยืมไปขี่ แล้วกลับมากับตำรวจแล้วมาถามว่ารถนี้เอามาจากใหนฉันบอกเพื่อนเอามาฝาก

ตำรวจเลยให้พาไปบ้านเพื่อนที่เป็นเจ้าของรถ ฉันต้องไปเพราะตำรวจบอกถ้าหนูไม่พาไปหนูจะมีคดีลักทรัพย์

ตอนนั้นฉันยังยิ้มได้อีกนึกว่าตำรวจพูดเล่น แต่พอตำรวจเริ่มจะเอาฉันไปห้องสอบสวนไม่ให้กลับบ้าน ฉันเลยพาไป

แต่แอบในรถตำรวจอีกคัน อีกคันคือรถที่ตำรวจไปตรวจและจับกุมขึ้นรถนั้น พอตำรวจเคาะประตูบ้านเพื่อนอยู้พอดี

ตำรวจเลยล็อคตัว เอาไปโรงพัก แล้วสอบสวน ฉันตามไปทีหลังกับรถตำรวจอีกคัน

                     แต่เพื่อนก็เห็นอยู่ดีและโกรธที่เอาตำรวจไปจับ พาโดนสอบสวน เลยสัดทอดว่าฉันร่วมด้วย

                 ฉันเหมือนจะเป็นลม สารวัตรที่เป็นร้อยเวรรับเรื่องวันนั้นก็หน้าเงินพอพี่ชายกับพ่อมาเขารู้รูปการว่าฉันไม่น่ารู้เรื่อง

              แต่ถ้าไม่ให้ส่งฟ้องก็ต้องให้เงินเขาหกหมื่น พ่อฉันเลยบอกว่ามันเยอะไปไหมในเมือลูกผมไม่ได้รู้เห็น

ถ้าไงเพื่อตัดขั้นตอน ไม่อยากยือเยื้อจะให้สามหมื่น แต่เขาไม่ยอม พี่ชายกับพ่อเลยให้ส่งฟ้อง

ก่อนส่งฟ้องพ่อไปคุยกับเพื่อนว่าทำไมทำกับฉันแบบนี้เท่ากับทำลายอนาคต ทำไมโยนความผิดมาด้วยทั้งๆที่รู้ว่าไม่ใช่

เขาบอกว่าโกรธมากตอนนั้นที่เห็นเราเอาตำรวจไปจับ แต่จะให้การในศาลว่าเป็นผู้กระทำเพียงคนเดียว
เพราะสงสารฉันที่เป็นเพื่อนที่ดีตลอดมา

         สารวัรตที่โรงพักปัดตานีก็ส่งฟ้องว่าฉันรับซื้อของโจร แล้วไม่ระบุว่าฉันมีอาชีพคือนักเรียน

   อัยการเห็นเลยส่งฟ้องและมาเห็นฉันในวันให้การหลังเรียนเสร็จลาไปอัยการเห็นถึงกับเข่าอ่อน

ว่าถ้ารู้ว้าเรียนจะไม่ส่งฟ้อง ทีนี้มันก็ยาว แต่สุดท้ายเพื่อนสารภาพรับผิดคนเดียวและศาลก็บอกว่าฉันรู้เท่าไม่ถึงการณ์เลยยกฟ้อง

เรื่องมันเลยจบมาประมาณ15ปีแล้ว ซึ่งครอบครัวและอัยการก็มั่นใจว่าไม่มีประวัติ พอฉันจบปริญญาตรี ฉันก็สาม

ธนาคารอาหารสงเคราะห์ได้อยู่สำนักงานใหญ่ ที่กทม ทำได้สองปีกว่า ไม่มีเส้นย้ายลงใต้เลยลาออก

มาได้ธ.ไทยพาณิชย์ ที่ปัตตานี ทำได้สองปีกว่าเช่นกัน แต่ช่วงนั้นเหตุการณ์สามจังหวัดรุนแรงพ่อเป็นห่วงเลยทุกข์ใจมาก

                             แบงค์ก็ไม่ให้ย้ายฉันเลยลาออก

          แล้วเข้าไปสมัครบริษัทอิออนไทยแลนด์ จำกัด มหาชน ตำแหน่งผู้จัดการสาขา สาขาโลตัสปทุมธานี

  ได้สัก1ปีก็ลองสมัครกสิกรไทยไปด้วยและระบุภาคใต้ เพราะอยากทำใกล้พ่อ ใกล้ลูกชายที่เพิ่งสองขวบ

                       หัวอกคนเป็นแม่ทำไงก็ได้ให้อยู่ใกล้ลูก เรื่องแฟนฉันไม่ต้องพูดถึงเขาเป็นคนอื่นไปแล้วทิ้งฉัน

   เพราะฉันทำแต่งาน
          พอสอบกสิกรไทยได้ สัมภาษณ์ผ่าน ฝ่ายบุคคลบอกลงกับเขตในกทม.ก่อนเดี๋ยวค่อยย้าย ให้ไปอยู่เขตสุขุมวิท

     ในตำแหน่งผู้ช่วยผู้จัดการสาขา ฉันเริ่มงานวันที่23 กันยายน 2558 เพราะผ่านการตรวจสอบประวัติและบูโร

    พร้อมสุขภาพที่สมบูรณ์แข็งแรงก่อนเซ็นสัญญา ฉันไปเขาให้ทดลองงาน 6 เดือน เขตให้ฉันไปฝึกงานตามสาขา

       เริ่มจากสาขาอโศก สาขาสุขุมวิท15  สาขาประสานมิตร ฉันอยู่สาขาสุขุมวิท15 ฉันก็เริ้มสร้างผลงานให้เขตเห็น

     ตามในสัญญาที่ฉันต้องมียอดได้ตามเป้าหมายที่ทางองค์กรกำหนด พอฉันมียอดเริ่มเข้าเดือนที่สอง

                เป็นยอดที่ทำยากด้วย ผู้ช่วยสาขาอื่นตำแหน่งเดียวกับฉันยังไม่มี เพราะมันจะขึ้นในไลน์กลุ่ม ฉันคนแรกได้

                           พออาทิตย์ถัดมาวันจันทร์เลย วันแรกสัปดาห์

               เขตไลน์ต้องการพบด่วน แต่วันนั้นบังเอิญฉันติดพบคุณหมอฟัน เลยพบเขตเช้าอีกวัน พอไปหาเขต

              เขตให้เลขาเอาใบประวัติจากทะเบียนกรมตำรวจแห่งชาติมา  ว่าฉันเป็นอาชญากร

                             ฉันเลยนั่งช็อคว่ามันเป็นเรื่องเมื่อไหร่ ฉันทำตอนใหน

         แต่เขตให้เซ็นต์ใบลาออกอย่างเดียว  แล้วฉันถามเขตว่าถ้าฉันไปหาหลักฐานว่ามีการเข้าใจผิด

     ฉันมีโอกาสทำงานต่อไหม เขตบอกขึ้นอยู่กับฝ่ายบุคคล ฉันเลยเซ็นต์ และไปที่ต้นเรื่องฝ่ายทะเบียนอาชญากร

      ซึ่งทางทะเบียนเช็คไปสภอ.ปัตตานี และศาลปัตตานี เขาบอกไม่พบประวัติ แต่มีหลายคนในที่อยู่ในเหตุการณ์ที่เกิดขึ้นตอนนั้น

      น่าจะเป็นฝีมือร้อยเวณที่แค้นไม่ได้เงินจากพ่อฉัน แถมหลุดคดี แล้วส่งไปยังกองทะเบียนประวัติ

   จะติดต่อกับสารวัตรเจ้าของคดีเพื่อชี้แจงความบริสุทธของฉัน เขาก็ได้โดนเหตุการก่อการร้ายโดนระเบิดตายเมื่อสิบปีก่อน

     ฉันเลยกลายเป็นคนมีมณฑิณ  แล้วทางแบงค์ก็ไม่ขอเหตุผลชี้แจงเพื่อหามูลความจริงให้ฉันออกตอนนั้นเลย

     ฉันเลยเครียดและทุกข์ใจไม่กินอะไรเลย ยิ่งคนเป็นพ่อก็ช็อคเช่นกัน

          ที่สาขาน้องๆหลายคนที่สนิทกันก็โทรถามว่าฉันอบรมกับเขตยังไม่เสร็จเหรอ ไม่เห็นเข้าสาขา ฉันพูดไม่ออก

                        ตอนนั้นเก็บตัวตั้งสติในห้องคนเดียว จนมีน้องที่อบรมพร้อมกันโทรมาตอนฉันออกได้ครึ่งเดือน

                     แล้วถามว่าทำไมในไลน์กลุ่มอบรมวันก่อนฉันเงียบและทุกคนก็ถามไปใหน ฉันเลยเล่าเหตุการณ์ทั้งหมดให้ฟัง

                                   ในกลุ่มพร้อมทั้งอาจารย์ที่เป็นวิทยากรในการสอน

                            เขาบอกว่าตามจริงไม่น่าเป็นประเด็น และเรื่องนานแล้ว และคนที่ทำก็ติดคุกออกมาแล้ว

                             ที่สำคัญที่มันฝังใจฉันคือการช่วยเพื่อนครั้งนั้นมันทำให้ฉันเสียอนาคต

                                          แต่สงสัยอย่างนึงว่าทำไมฉันทำที่อื่นที่เป็นในส่วนองค์กรการเงิน

                และเขาก็ตรวจประวัติฉันทำไมฉันถึงไม่มีปัญหา ฉันไม่คิดมาก่อนเลยว่าฉันจะมีประวัตินี้อยู่อีก

                แถมขึ้นกองทะเบียนตำรวจว่าเป็นอาชญากรคดีลักทรัพย์  ทุกคนที่เข้ามาอ่าน บอกฉันหน่อยว่าโลกนี้มีความยุติธรรมกับฉันไหม

                    ซึ่งตัวเองรู้ตัวตลอดว่าไม่เคยลักขโมยของใคร ฉันไม่เคยเบียดเบียนใคร ถ้าฉันทำฉันจะไม่เสียใจเลย

              แล้วทำไมเขาไม่ตรวจตั้งแต่เริ่มแรกก่อนเซ็นต์สัญญา แต่ฝ่ายบุคคลบอกว่าตรวจแล้วไม่มีปัญหา

                        แล้วอยู่ๆมามีได้ไง ที่ฉันลงในเว็บพันทิพ เป็นคำแนะนำของอาจารย์ เพื่อนๆที่อยู่กสิกรไทย

                       รวมถึงผู้การสาขาให้ลงเพื่อได้บอกกล่าวความจริงได้รับรู้ และมีส่วนองค์กรใหนที่จะช่วยเรียกร้องสิทธได้บ้าง

                 เพราะตรงนี้มันขึ้นอยู้กับเขตที่ดูแลฉันด้วยทำไมไม่ให้โอกาสฉันได้อธิบายหรือหาข้อมูลที่ถูกต้องมาประกอบ

                    ทำไมใจร้ายให้เซ็นต์เลย ถ้าฉันเป็นลูกคนใหญ่โตซึ่งทำงานอยู่ในหน่วยงานนั้น ฉันคงไม่ต้องตกในสภาพนี้ใช่ไหม

                              แต่นี่ฉันเป็นลูกตาสีตาสาธรรมดา ที่ทำงานสุจริตแต่ไม่มียศอะไร  ฉันจะหาความยุติธรรมได้จากใหน

                               พ่อที่ป่วยเป็นโรคหัวใจอยู่แล้วอาการก็ยิ่งแย่ มาทุกข์ใจเรื่องนี้ด้วย ใครมีอะไรแนะนำฉันบ้าง

                             เรื่องทั้งหมดที่ฉันเล่ามาไม่มีแต่งขึ้นแต่เป็นเรื่องจริงทุกอย่างแต่อยากให้สังคมรับรู้และเป็นอุทาหร

                                                ให้กับน้องๆที่กำลังเรียนอยู่ว่าเราไม่ควรประมาทเรื่องพวกนี้ มันเกิดได้เสมอ

                        เพื่อนๆชาวพันทิพมีใครบ้างที่จะแนะนำให้ฉันได้รับความยุติธรรม จิตใจฉันแย่มากตอนนี้ งานก็ไม่มี พ่อก็ป่วย

            ใหนจะลูกที่ต้องเข้าโรงเรียนปีหน้าอีก

                             ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาอ่าน อย่างน้อยฉันก็อยากให้สังคมรับรู้ความจริงไม่รู้จะบอกใคร