ชีวิตที่ไม่มีความสุขเลย

ก่อนอื่นเลยเราอยากจะเล่าคราวๆว่าชีวิตของเรามันไม่ค่อยโอเครซักเท่าไหร่เลย  พ่อกับแม่เราเลิกกันตั้งแต่เราจำความได้  เราโดนอบรมด้วยการตีมาตั้งแต่เด็กๆ เรามีน้องสาว1คน ญาติๆผู้ใหญ่ จะรักน้องสาวมากกว่าเรา ตอนเด็กเราเปนคนเงียบๆ จะทำอะไรก็ต้องหลบๆซ้อน แอบทำ ไม่กล้าที่จะบอกหรือพูดตรงๆ ไม่ว่าเรื่องนั้นจะดีไม่ดี เราจะไม่บอกผู้ใหญ่เลย พอโดนจับได้เราก็จะโดนตีเป็นประจำ พอขึ้นชั้นม.ต้น เราไปไหนกับเพื่อนไม่ได้เลย แม่จะไปรับส่งตลอด กลับบ้านมาเค้าก็จะล๊อคประตูหน้าบ้านไม่ให้ออกไปไหน เพราะช่วงกลางคืนแม่เราทำงาน ต้องไปดูแลลูกน้องที่ร้าน กว่าจะกลับก็ตี3-4 เราอยู่บ้านกับน้องสาวเรา2คนตลอด จนเราจบม.ต้น เราได้เข้ารร . มอปลายในตัวเมืองซึ่งมันไกลบ้านเรามากๆ เราเลยได้กลับบ้านเอง เราเลยหนีไปเที่ยวกับเพื่อน บางทีก็ไปบ้านเพื่อน จนเรามีแฟน  แม่จับได้เราก็โดนตีละก็โดนขังอยู่ในบ้านเหมือนตอนม.ต้นอีกครั้ง ตอนนั้นเราเก็บกดมาก แม่เราไม่เคยคุยกับเราดีเลย มีแต่ดุด่า ตะคอก ละตบเราเวลาเราทำผิด เราไม่ชอบเลยนะ มันเปนแบบนี้มาตลอดเลย จนเราจบ ม.ปลาย ตอนนี้เราไม่ได้เรียนแล้ว เราทำงาน ละเราก็มีแฟนอยู่คนนึงเค้านิสัยโอเครมาก ครบกันมานานไม่เคยมีใครเพราะเราจะมาหาเค้าทุก จ-พฤ  ส่วนวันที่เหลือเราต้องกลับบ้านไปทำความสะอาดบ้าน เราขายของตามตลาดวันนึงก้อได้ 1000-2000 แล้วแต่วัน  ทุกอย่างตอนนี้โอเครมาก แต่ทำไมเรารู้สึกไม่มีความสุขเลย เหมือนขาดอะไรไป เหมือนขาดความอบอุ่น ไม่มีคนรัก ร้องไห้เสียใจตลอด นิสนึงเราก็รู้สึกน้อยใจไปสะหมด อยู่กับแม่เรายังรู้สึกไม่มีความสุขเลย  เราอิจฉาคนอื่นที่เค้ามีครอบครัวโอเคร ครอบครัวแฟนเราต่างกับบ้านเราเรย พ่อแม่เค้าดูแลเป็นอย่างดี ผิดกับเราเลยต้องช่วยตัวเองต้องปลอบใจตัวเองตลอดบ้านเรามีแต่ซ่ำเติมเราเราโคตรเสียความรู้สึกเลยนะ เราแทบไม่อยากจะกลับบ้านเลยจริงงๆ มันมีแต่ความมัวหมอง มีแต่คำด่า  แม่เราพูดตลอดว่า เกลียดวะไปไหนก้อไปป่ะ บทดีๆเค้าก็ไมีแหละแต่ไม่นานหรอก แม่เรามีแฟนใหม่  แต่พ่อเลี้ยงเค้าเคยตีเราครั้งนึงนะ ตีจนเราลงไปนอนเลย เราโมโหมากเราจึงบอกว่าเราไม่ชอบเค้าหลังจากนั้นพ่อเลี้ยงก้อไม่คุยกับเราอีกเลย นับตั้งแต่วันนั้นจนวันนี้ก็ปาไป 8ปีแล้วที่เค้าไม่คุยกับเรา เราลืมเล่าเรื่องพ่อเลี้ยงไป ขอโทดทีนะคะ ละตั้งแต่วันนั้นเราต้องนั่งกินข้าวคนเดียวตลอดเลย เราเสียใจนะลึกๆๆ เราบอกเลยเราต้องการความรัก เราอยากจะเล่าให้แฟนเราฟังเหมือนกันนะ แต่เค้าเปนคนไม่ชอบคิดมากเปนคนอารมณ์ดี เราเลยไม่อยากให้เค้าเครียดกับเรื่องของเราด้วย ส่วนแม่เราเคยบอกเค้าไปแล้วเรื่องนี้ว่าขอได้ไหมอยู่กันแบบเดิมเหมือนเมื่อก่อนกินข้าวพร้อมหน้าพร้อมตา พูดจากันดีๆได้ไหม แต่มันก้อไม่มีผล ชีวิตเราพังตั้งแต่เราโดนพ่อเลี้ยงตี ตอนนัเนเราอายุ 13 ตอนนี้เรา 21 แล้วทุกอย่างพังหมดเลย ตอนนี้เรากลัว ทุกคนไม่รักเรา กลัวโดนทิ้ง กลัวการโกหก กลัวทุกอย่าง เราพยายามเอาใจทุกคนแต่สิ่งที่ได้มันไม่มีเลย เราเปนคนคิดมากเราชอบคิดมาก ใครพูดนิสนึงก้อคิดแล้ว เราไม่ได้จบสูงงานเรามันก้อไม่มั่นคง ครอบครัวเราก็ไม่โอเคร เรากลัวแฟนเราจะรับเราไม่ได้สักวัน กลัวเค้าเจอคนที่ดี  กลัวไปหมดเลย  ตอนนี้เราอยากทำชีวิตเราให้เหมือนคนอื่นๆ ยิ้มแย้ม ไม่คิดอาไร อยากได้แค่นี้ เราต้องทำยังไง อยากตักทุกอย่างทิ้งหรือหายไปเลย ตอนนี้ถ้าให้เราพูดเราเชื่อเลย เราเหมือนไม่มีใคร เรากลัวจริงๆ