สวัสดีครับผมชื่อนิม อายุ 23 ปี ผมขอพูดตรงๆเลยนะครับเมื่อวัน พฤหัสบดี ที่ 5 เดือนพฤศจิกายน 2558 เวลา ประมาณสองทุ่มถึงสามทุ่มนี่แหล่ะครับ วันนั้นผมไปซื้อของที่ 7-11 สาขาห้าแยกน้ำพุ จังหวัดอุดรธานี ปกติผมจะเดินไปซื้อของที่คิดไว้แล้วในใจว่าจะซื้ออะไรแล้วรีบจ่ายตังค์แล้วกลับบ้าน แต่! วันนั้นผมเดินเลือกของอยู่นาน ผมหยิบของเยอะมากกว่าปกติและอยู่ในเซเว่นนานพอสมควร ในใจคิดอยู่ว่าทำไมวันนี้ตัวเองเลือกของนานมาก พอได้ของพอแล้วในหัวของผมกลับเป็นบ้าอะไรไม่รู้ครับ กลับเอาของทั้งหมดไปไว้ที่เดิม แล้วจุด เริ่มต้นก็เริ่มที่จุดนี้แหล่ะครับ เมื่อในมือของผมเหลือแค่นม กะน้ำดื่มขวดใหญ่ ผมเดินตรงไปที่ตู้เย็น แล้วทันใดนั้นก็มีผู้หญิงคนนึงได้โผล่มาที่หน้าตู้เย็นเหมือนกัน ทำให้ผมหยุดชงักอย่างกระทันหัน ที่ต้องหยุดแบบนั้นเพราะมีชั้นวางของเบี่ยงมากั้นระหว่าผมกับเค้า เราจึงไม่ได้ระวังกัน ผมสบตากับเค้าในเวลาที่กินใจมาก 0.0001 วินาที เชื่อมั้ยผมไม่เคยรู้สึกอะไรแบบนี้มานานมากแล้ว ตอนนั้นหัวใจของผมมันก็เต้นถี่เข้าๆ คือ ผมนิ่งมากก็จริง แต่ในใจของผมมันร้อนระอุมาก ลาวากำลังไหลไปทั่วตัวผม ผมเริ่มเอานมในมือเก็บเข้าขั้นวาง แต่ระหว่างที่จะก้มลงเอาน้ำขวดในมือเก็บลงนั้น ผมได้เหลือบตาขึ้นมองเธออีกครั้ง แต่รู้มั้ยว่า เธอดันสบตามาที่ผมพอดี ผมยิ้มออกมาเล็กน้อย เธอก็ยิ้มปริ่มๆออกมา จังหวะนั้นแหล่ะ ผมแทบเข่าทรุดลงตรงนั้น คือ อธิบายยากมาก หลังจากนั้นระบบผมรวนมาก ผมตรงดิ่งออกจากร้าน7-11 แล้วขับรถกลับแบบไม่มีอะไรเกิดขึ้น เชื่อมั้ยผมแทบจำใบหน้าของเธอไม่ได้ เท่าที่จำได้คือ เธอใส่ชุดเดรส สีออกเขียวๆอ่อนๆ ใส่รองเท้าส้นสูงไม่มาก ผมยาว ใบหน้านี่เปิดหน้าผากน่าจะแสกกลางถ้าผมจำไม่ผิดรูปหน้าเอิบอิ่ม เธอขาวด้วย ทุกวันนี้ใบหน้าของเธอยังลอยอยู่ สายตาที่สบ มานั้น มันลึกซึ้งเกินที่อะไรๆจะพูด จริงๆแล้ว มันใช่เลย ผมอยากรู้ว่าอะไรลิขิต เอาไว้ อยากเจอเธออีก อยากถามแค่สักคำก็ยังดี อยากเป็นเพื่อนกับเธอ ไม่รู้จะได้เจอหรือรู้จักเธอมั้ย มันแค่ไม่กี่วินาทีจริงๆ ผมเชื่อว่าถ้าเธอคนนั้นได้อ่านข้อความนี้แล้วเธอคงจะจำได้ ผมภาวนาให้เป็นอย่างนั้น ช่วยตามหาเธอให้ที...จาก “นิม”
ตามหาผู้หญิงหน้าตู้เย็นใน7-11 อุดรธานี