สวัสดีค่ะ กระทู้แรก แหะๆ ปกติซุ่มอ่านพันทิปตลอด เม้นต์บ้างประปราย
วันนี้ก็มีเรื่องมาเล่า ไม่ยาวมากค่ะ แต่ก็นะ ไม่เอาไม่สปอยล์ว่าเนื้อเป็นเยี่ยงไร ไปอ่านกันดีกว่า
เข้าเรื่องดีกว่าเนอะ
เราชื่อกิฟต์ (นามสมมติ) เราเป็นคนที่ตลกๆ ทะเล้นๆ พูดมากสุดๆ ไม่ค่อยแคร์อะไรมาก ห้าวๆ บางทีก็ติสต์แตก เพื่อนก็เยอะ หญิงมากมาย ชายก็เยอะแยะ ตุ๊ดเกย์กุ้งนางก้ามปูมาหมด เราไม่เคยชอบใครจริงจังค่ะ เออเนอะไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะ ไม่เคยมีฟีลลิ่งแบบนั่งจมกองน้ำตาเวลาอกหักเลย ชอบคนบ่อยนะ แต่ชอบทีละคน ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องด้วย นอกจากเพื่อนสนิท บางทีก็ไม่เคยมีใครรู้เลยว่าเราชอบใครยังไง เราก็ไม่ค่อยใส่ใจอะไรนะ อกหักไม่เคยมานั่งเฟลใดใด ราวกับชะนีตายด้าน 555 เขาไม่ชอบไม่ได้รัก ก็ไม่แคร์อะไร ใช้ชีวิตได้ เพราะเราคิดตลอดว่า แฟนไม่ใช่ทุกอย่าง รักเพื่อนรักครอบครัวดีกว่า ปกติเป็นที่ปรึกษาความรักของเพื่อนค่ะ แต่ตัวเองไม่เคยรู้เรื่องด้วยตัวเองหรอกรักๆใคร่ๆอะไรไม่รู้ เค้าเรียกว่า ทฤษฎีเกรดสี่ปฏิบัติเกรดศูนย์ 555 ชีวิตก็ดำเนินปกติ เรื่องความรักราบเรียบทั่วไป มีคนมาคุยๆบ้าง สุดท้ายเรานี่เเหละถอยมาเอง ก็มันไม่ใช่นี่หว่า 😂
เราก็เกริ่นตัวเองนานเกินไปละมั้ง มาๆ จะเข้าเรื่องจริงๆละ 5555
วันนึง เรามีโอกาสได้คุยกับคนๆนึง[ขอแทนมันว่าบลูนะ] เราไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย เนื่องจากรูปโปรไฟล์เป็นพวกรูปแคปชั่น ก็คุยกันปกติ มันทักมาเรื่อยๆค่ะ เราก็ไม่ได้อะไรนะ คุยก็ได้เว้ย เออว่างๆ คุยเล่นๆไป [ที่เราเรียกมันได้เพราะมันเป็นน้องค่ะ 5555 ข้าโตกว่าเว้ยยย (เอ็งแก่กว่าเค้าดีใจทำไมฟะ 😂)] คุยไปคุยมา เริ่มเล่นเริ่มอำ แต่เราไม่ได้เล่นด้วยนะ ยอมรับตอนเเรกเคืองอีเด็กนี่มากกกก มันคุยไม่ดูพี่ดูน้องเลยเว้ย เดี๋ยวก้านคอให้5555 คุยไปคุยมาเริ่มชิน ราวกับอีนี่เป็นเพื่อนอีกคนในโลกออนไลน์เพราะปกติเราไม่ค่อยอะไรกับสื่อโซเชียลมาก เลยไม่ค่อยมีใครคุย ก็มีนังนี่ล่ะค่ะ คุยกันทุ๊กวัน ทุ๊กเวลา ทุกสามมื้ออาหาร ไม่รู้ว่ามันหาเรื่องอะไรมาคุยนักหนา ทั้งที่จับใจความได้สั้นๆง่ายๆว่า เจ้กินไรยัง หาไรกินด้วย เจ้ทำไร นอกนั้นไร้สาระล้วนๆ บอกเลยยย เมื่อก่อน เราโพสต์อะไร มันตามไลค์เร็วมากกกกก ราวกับตั้งแจ้งเตือนไว้ ไว sus รัสเซีย ตามเม้นต์กวนตีนตล๊อดดดดด ไอ้เราก็คุยเล่นขำๆ ไม่ค่อยถือสาละ ชิน เริ่มสนิทจนลืมว่ามันเป็นน้อง แต่มันยังดีว่ามันเรียกเราเจ๊ แทนตัวมันเองว่าผม ยังมีครับๆมาบ้าง ดีๆมันยังเคารพกันบ้าง ตอนแรกมันเริ่มจากเรื่องทั่วไปแหละ ต่างคนต่างก็คึยขำๆ มีมันอ่ะชอบมาหยอด แต่เราก็ไม่คิดอะไรหรอก คิดว่ามันอำตลอดนั่นแหละ เลยไม่ได้ใส่ใจ มีบ่นๆไป เฮ้ย อย่ามาอำนะเว่ย แต่แกกก บอกเลย ในใจบิดสุดๆ เขินชิบ ถึงจะคิดตลอดแหละว่ามันเล่น แต่เราก็เก็บอาการตลอด ไม่อยากถลำลึกไง มันเลยไม่รู้ว่ามุขแต่ละมุขอ่ะ มันกระเทือนใจฉันมากนะเว้ย อีเด็กเปรต 😂 มันคอยบอกเราตลอดว่า เราน่ารักนะ เดี๋ยวจะไปจีบ [โถะะ อีเด็กบ้าาา] ไอ้เราขอถ่อมตัวหน่อยนะ ไม่หรอกเว้ย อย่ามาอำเว่ยยย นั่นแหละ แต่เขินนะเว้ยยย ตบมันผ่านโทรศัพท์ได้ก็จะทำ หมั่นไส้ บังอาจทำให้ฉันต้องมานอนดิ้นๆกับโทรศัพท์ บังอาจอย่างมากกกกกกก 😈
เดี๋ยวมาต่อ ขอพักก่อนน้าา การบ้านท่วมหัวมากก จั๊กครู่เด้ออออ 😉
นิทานเรื่องนี้สอนว่า...
วันนี้ก็มีเรื่องมาเล่า ไม่ยาวมากค่ะ แต่ก็นะ ไม่เอาไม่สปอยล์ว่าเนื้อเป็นเยี่ยงไร ไปอ่านกันดีกว่า
เข้าเรื่องดีกว่าเนอะ
เราชื่อกิฟต์ (นามสมมติ) เราเป็นคนที่ตลกๆ ทะเล้นๆ พูดมากสุดๆ ไม่ค่อยแคร์อะไรมาก ห้าวๆ บางทีก็ติสต์แตก เพื่อนก็เยอะ หญิงมากมาย ชายก็เยอะแยะ ตุ๊ดเกย์กุ้งนางก้ามปูมาหมด เราไม่เคยชอบใครจริงจังค่ะ เออเนอะไม่เข้าใจตัวเองเหมือนกันนะ ไม่เคยมีฟีลลิ่งแบบนั่งจมกองน้ำตาเวลาอกหักเลย ชอบคนบ่อยนะ แต่ชอบทีละคน ไม่ค่อยมีใครรู้เรื่องด้วย นอกจากเพื่อนสนิท บางทีก็ไม่เคยมีใครรู้เลยว่าเราชอบใครยังไง เราก็ไม่ค่อยใส่ใจอะไรนะ อกหักไม่เคยมานั่งเฟลใดใด ราวกับชะนีตายด้าน 555 เขาไม่ชอบไม่ได้รัก ก็ไม่แคร์อะไร ใช้ชีวิตได้ เพราะเราคิดตลอดว่า แฟนไม่ใช่ทุกอย่าง รักเพื่อนรักครอบครัวดีกว่า ปกติเป็นที่ปรึกษาความรักของเพื่อนค่ะ แต่ตัวเองไม่เคยรู้เรื่องด้วยตัวเองหรอกรักๆใคร่ๆอะไรไม่รู้ เค้าเรียกว่า ทฤษฎีเกรดสี่ปฏิบัติเกรดศูนย์ 555 ชีวิตก็ดำเนินปกติ เรื่องความรักราบเรียบทั่วไป มีคนมาคุยๆบ้าง สุดท้ายเรานี่เเหละถอยมาเอง ก็มันไม่ใช่นี่หว่า 😂
เราก็เกริ่นตัวเองนานเกินไปละมั้ง มาๆ จะเข้าเรื่องจริงๆละ 5555
วันนึง เรามีโอกาสได้คุยกับคนๆนึง[ขอแทนมันว่าบลูนะ] เราไม่เคยเห็นหน้าเขาเลย เนื่องจากรูปโปรไฟล์เป็นพวกรูปแคปชั่น ก็คุยกันปกติ มันทักมาเรื่อยๆค่ะ เราก็ไม่ได้อะไรนะ คุยก็ได้เว้ย เออว่างๆ คุยเล่นๆไป [ที่เราเรียกมันได้เพราะมันเป็นน้องค่ะ 5555 ข้าโตกว่าเว้ยยย (เอ็งแก่กว่าเค้าดีใจทำไมฟะ 😂)] คุยไปคุยมา เริ่มเล่นเริ่มอำ แต่เราไม่ได้เล่นด้วยนะ ยอมรับตอนเเรกเคืองอีเด็กนี่มากกกก มันคุยไม่ดูพี่ดูน้องเลยเว้ย เดี๋ยวก้านคอให้5555 คุยไปคุยมาเริ่มชิน ราวกับอีนี่เป็นเพื่อนอีกคนในโลกออนไลน์เพราะปกติเราไม่ค่อยอะไรกับสื่อโซเชียลมาก เลยไม่ค่อยมีใครคุย ก็มีนังนี่ล่ะค่ะ คุยกันทุ๊กวัน ทุ๊กเวลา ทุกสามมื้ออาหาร ไม่รู้ว่ามันหาเรื่องอะไรมาคุยนักหนา ทั้งที่จับใจความได้สั้นๆง่ายๆว่า เจ้กินไรยัง หาไรกินด้วย เจ้ทำไร นอกนั้นไร้สาระล้วนๆ บอกเลยยย เมื่อก่อน เราโพสต์อะไร มันตามไลค์เร็วมากกกกก ราวกับตั้งแจ้งเตือนไว้ ไว sus รัสเซีย ตามเม้นต์กวนตีนตล๊อดดดดด ไอ้เราก็คุยเล่นขำๆ ไม่ค่อยถือสาละ ชิน เริ่มสนิทจนลืมว่ามันเป็นน้อง แต่มันยังดีว่ามันเรียกเราเจ๊ แทนตัวมันเองว่าผม ยังมีครับๆมาบ้าง ดีๆมันยังเคารพกันบ้าง ตอนแรกมันเริ่มจากเรื่องทั่วไปแหละ ต่างคนต่างก็คึยขำๆ มีมันอ่ะชอบมาหยอด แต่เราก็ไม่คิดอะไรหรอก คิดว่ามันอำตลอดนั่นแหละ เลยไม่ได้ใส่ใจ มีบ่นๆไป เฮ้ย อย่ามาอำนะเว่ย แต่แกกก บอกเลย ในใจบิดสุดๆ เขินชิบ ถึงจะคิดตลอดแหละว่ามันเล่น แต่เราก็เก็บอาการตลอด ไม่อยากถลำลึกไง มันเลยไม่รู้ว่ามุขแต่ละมุขอ่ะ มันกระเทือนใจฉันมากนะเว้ย อีเด็กเปรต 😂 มันคอยบอกเราตลอดว่า เราน่ารักนะ เดี๋ยวจะไปจีบ [โถะะ อีเด็กบ้าาา] ไอ้เราขอถ่อมตัวหน่อยนะ ไม่หรอกเว้ย อย่ามาอำเว่ยยย นั่นแหละ แต่เขินนะเว้ยยย ตบมันผ่านโทรศัพท์ได้ก็จะทำ หมั่นไส้ บังอาจทำให้ฉันต้องมานอนดิ้นๆกับโทรศัพท์ บังอาจอย่างมากกกกกกก 😈
เดี๋ยวมาต่อ ขอพักก่อนน้าา การบ้านท่วมหัวมากก จั๊กครู่เด้ออออ 😉