ปฏิบัติธรรมทั้งวันทั้งคืน

เรื่องที่ผมจะเล่าให้ฟัง นี่เป็นผลที่ได้จากการเจริญสติ รู้ลมหายใจ รู้ความคิด ในชีวิตประจำวัน และ มีสมถะกรรมฐาน ในบางโอกาสแต่ปฏิบัติประจำ ตื่นนอนตอนเช้าก็รู้ลมหายใจ มีสติในกิริยาอาการ ทีนี้เมื่อคืนหลับแล้วฝันไป ในฝันรู้จิตฟุ้งซ่านมากจึง ถอนมารู้ลมหายใจ ปรากฎว่าไม่มีลมหายใจ จิตจึงรู้ที่ตัวจิต รู้ว่านี่คือความฝัน แล้วความฝันทั้งหมดก็ระงับ จิตมีกริยาจิตรวมเหมือนถูกดูดแล้วเข้าสู่ภาวะเข้าฌาน เพราะฝึกสมถะมาบ้างจึงรู้ว่าจิตกำลังเป็นสมาธิ จึงกำหนดรู้ลงที่จิต รู้อยู่อย่างนั้น แล้วพิจารณาว่าจิตนี่ไม่เที่ยงๆ จิตจึงคลายกำลังถอยเข้าสู่ภวังค์หลับลงไปอีกครั้ง