ทำไมชอบไปหาคนที่ชอบทำให้ร้องไห้มากกว่าคนที่พยายามทำให้เรายิ้มจนเขาร้องไห้แทน

คือมันเป็นเรื่องที่คงจะเกิดขึ้นกับชีวิตใครหลาย ที่พยายามจะหาทางคุยกับคนที่เราถูกใจหรือแอบมีใจให้เขา มันแน่นอนอยู่แล้วที่เราจะพยายามทำตัวให้สนิทกับเขาเร็วๆ แต่เคยสงสัยมั้ยพยายามทำดีแทบตายยังไงทำให้เขายิ้มเท่าไหร่ มันก็เหมือนว่าเขาจะไม่เห็นค่ามัน แล้วแค่นั้นไม่พอเขายังคอยพล่ำเพ้อรำพันถึงคนอื่นที่เข้ามาในชีวิตเขาที่ไม่ใช่เรา จนถึงวันที่คนที่เราแอบชอบต้องมาระบายกับเราว่าเธออกหัก เทอร้องไห้มีน้ำตาไอ้เราก็เป็นคนบ่อน้ำตาตื้นก็เลยร้องด้วยซะเลยแต่ไม่ให้เขารู้พยายามปลอบเขาต่างๆนาๆ แต่ก็ไม่ได้มีไรดีขึ้นเลย แล้วทำไมเขาต้องคิดถึงคนที่ทำให้เขาร้องไห้หละ แล้วคนที่ทำให้เธอยิ้มตลอดอย่างเราหละ .................................................................... ตกลงแล้วคือเราแค่คนที่ใช้คั่นเวลารึเปล่า ทำไมคนที่ทำให้เขาเจ็บมันดูมีคุณค่ามากในชีวิตเขา ทั้งที่เราก็ทำทุกอย่างแล้ว แต่มันก็แค่เอามือไล่จับฝุ่นงั้นหรอ T^T ฮรืออออออออออออออออยาวเลยขอบคุณที่เข้ามาอ่านนะ