สวัสดีค่ะ เริ่มเลยแล้วกันตอนนี้จขกท.อยู่ม.ปลายใกล้จบแล้วเป็นคนมีเพื่อนเยอะแต่พอรู้ตัวอีกทีเราไม่มีเพื่อนสนิทเลยว่ะ คือหันมาอีกทีก็ไม่มีเพื่อนแล้วคนที่เราคิดว่าเค้าคือเพื่อนที่สนิทแต่จริงๆแล้วไม่ใช่รู้สึกไปเอง-_- มันเลยทำให้เราสงสัยว่าทำไมว้ะกูทำอะไรผิด(ขออนุญาติใช่คำหยาบนะคะ) ทำไมมีเรื่องอะไรรู้ทีหลังตลอด มีอะไรก็ไม่เคยเล่าให้ฟัง ไปไหนไม่เคยชวน เวลาอยู่ในห้องก็หันไปคุยกันแค่สองคน แรกๆเราก็เออธรรมดาแหละ แต่พอนานเข้ามันสะสมเรื่อยๆ จนมันทำให้เรารู้สึกว่าเห้ย
ไม่ใช่และ ทำไมไม่บอกกันบ้าง นี่กูก็เพื่อนพวกนะเว้ย มันเริ่มมาตั้งแต่ม.4 บางครั้งเราก็ร้องไห้เลยนะแต่พวกมันไม่รู้ เราวิ่ง4×100ไปเข้าห้องน้ำร้องไห้ เห้มาก5555 ต่อๆจนเราแบบเออช่างมันเพื่อนคงไม่ทันได้คิด คือตอนนั้นเข้าข้างเพื่อนตลอดดด รักแรงเพื่อนเนี่ย มีอะไรกูช่วยหมด แต่เหมือนเราเป็นอากาศ อย่างบางงานมันจะเอาไว้ให้เพื่อนครบแต่ไม่มีของเราเว้ย เราก็เห้ยไรว้ะ พอเราถามคำตอบที่ได้ส่วนใหญ่คือลืม เห้ยยยย ไม่ใช่แค่ครั้งเดียวนะบ่อยมาก เวลาชวนกันไปไหนไปดูหนังไปอะไรคือไม่ชวนเราอ่ะ พอเราถามว่าเออกูก็ว่างนะทำไมไม่ชวนล่ะ มันก็ตอบว่าบ้านไกลบ้างล่ะ ไม่ออนเฟสบ้างล่ะ แล้วคนที่อยู่บ้านไกลกว่ากูล่ะว้ะ ทำไมชวนมันได้ แล้วเบอร์โทรกูล่ะ ทำไมไม่โทร จนเรานอยด์อ่ะ พวกมันก็คงเริ่มคิดได้หลังๆก็เลยชวนแต่ก็คิดได้แค่บางช่วง เราเคยระบายให้เพื่อนบางคนฟัง แต่อีเพื่อนที่เราคิดว่าจะพอรับฟังเราได้
งงงง ไม่ใส่ใจคำพูดเราเลย เราก็แค่อยากให้มีใครรับฟังบ้างความรู้สึกกูอ่ะ จะว่าเราคิดเล็กคิดน้อยก็ได้นะ แต่เราใส่ใจเพื่อนนะเว้ยไอ่คิดเล็กคิดน้อยเนี่ยแหละคือใส่ใจพวกแก แต่เวลาเพื่อนมีปัญหาหรือเป็นอะไรมาเรารับฟังพวกมันหมดอ่ะ แต่พอเป็นเราบ้างทำไมไม่มีเลย ไม่ชอบเราตรงไหนก็บอกกันดิ เวลาเราเงียบเราเป็นอะไรไม่เคยถามกันเลย แกยังเห็นเราเป็นเพื่อนอยู่หรือเปล่าว้ะ เราแคร์พวกแกมากนะเว้ย แต่สิ่งที่ได้กลับมาคืออะไรอ่ะ //ดราม่าหนักมาก55// สะสมจนกลายเป็นว่าเราเหมือนอยู่คนเดียวทุกวันนี้ก็เริ่มเฉยๆจะมีรู้สึกบ้างถ้าบางเหตุการณ์สะกิดต่อม อยากรู้ว่าเพื่อนในพันทิบมีใครเป็นแบบเราบ้างมั้ย จัดการกับตัวเองยังไง พล่ามมาเยอะแล้ว5555 มาเล่าให้ฟังหน่อยนะ ขอบคุณค่ะ
มีเพื่อนเยอะแต่พอรู้สึกตัวอีกทีเราไม่ซักคนเลยนี้หว่าาา -w-