คิดอยู่นานว่าจะตั้งกระทู้ดีไหม.. แต่เรื่องนี้รบกวนจิตใจเรามานานเหลือเกิน
และช่วงหลังๆ นี้เป็นหนักมากขึ้น จนเริ่มกลัวว่าตัวเองจะเครียดสะสม
ปัจจุบันผมอายุ 24 ครับ พ่อแม่ของผมแยกบ้านกันอยู่มา 5 ปีแล้ว (คิดว่าจะใช้คำว่าแยกบ้าน เพราะทั้งคู่ยังไม่ได้จดทะเบียนหย่ากัน)
ตั้งแต่แยกทางกัน คนที่ส่งเสียเงินค่าเรียน ค่ากิน ค่าใช้ ของผมมาตลอดจนจบปริญญาตรีคือแม่ของผมตลอด
และเพราะมีอุปนิสัยคล้ายกัน ผมจึงสนิทกับแม่มากกว่า
ส่วนหนึ่งเพราะว่าผมสงสารแม่ด้วยล่ะครับ เพราะช่วงที่ทะเลาะกัน แม่จะเป็นฝ่ายเงียบและฟังตลอด
พ่อผมเวลาปกติเขาเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่พอเบียร์เข้าปากเท่านั้นล่ะ เขาพูดไม่หยุดเลย และสิ่งที่เขาพูดมันเป็นการกระแนะกระแหนทำร้ายจิตใจแม่ทุกครั้ง
หนักสุดถึงขั้นลงไม้ลงมือ แต่แม่ก็อดทนมาตลอด บางครั้งที่ทนไม่ไหวแม่ก็ตอบโต้บ้าง(หมายถึงเถียงกับนะครับ)
และถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็หนีออกจากบ้าน ไปเช่าหอพักอยู่เลย -- เหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดครั้งเดียว แต่หลายครั้งมากในช่วงนั้น ซึ่งเป็นช่วงที่ผมกำลังเรียนอยู่ชั้น ม.ปลาย
สุดท้ายแม่ผมทนไม่ไหว จึงบอกให้พี่สาว (ป้าของผม) มาช่วยไกล่เกลี่ย
ผมเองก็ไม่ทราบรายละเอียดนักหรอกครับ แต่ญาติฝั่งแม่ของผม (ทั้งลุงและป้า) อยากให้เลิกกัน เพราะมันเกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว
แต่ว่าญาติฝั่งพ่อของผมกลับไม่ยอม พยายามยื้อไม่ให้เลิกกัน บางครั้งพวกเขาก็มาพูดกรอกหูผมว่า "ไม่สงสารพ่อบ้างเหรอ"
หลังจากช่วงที่ทะเลาะกันประมาณ 1-2 ปี สถานการณ์ก็อยู่ในช่วงคลุมเครืออ่ะครับ (ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมเข้ามหาลัยแล้ว ฉะนั้นที่บ้านจึงมีแค่พ่อกับแม่อยู่กันแค่สองคน) ผมเองก็ไม่รู้ว่าเหตุการณ์เป็นอย่างไร รู้อีกทีคือช่วงปี 3 ผมรู้ว่าพ่อย้ายออกไปอยู่ข้างนอกแล้ว พ่อผมประกอบอาชีพค้าขายครับ เขาไปเช่าร้านเล็กๆ เพื่อทำร้านขายของ -- ส่วนแม่นั้นก็อยู่ที่บ้านเหมือนเดิม
ผมไปหาพ่อบ้างบางครั้งที่กลับไปบ้าน และเขาพยายามพูดทุกครั้งให้ผมไปช่วยคุยกับแม่ให้หน่อย
และบ่นแนวๆ ตัดพ้อประมาณว่า ยกโทษให้ไม่ได้เหรอ, แก่จะลงโลงกันแล้วจะได้ช่วยดูแลกัน ฯลฯ
คือ... บอกตรงๆ ว่าผมอึดอัดทุกครั้งที่พ่อพูดแบบนี้ หนึ่งคือ ผมคิดว่าแยกกันอยู่แบบนี้มันดีที่สุดแล้ว เพราะแม่เองก็สบายใจ และแม่ผมก็ไม่ได้ตัดขาดจากเขาเลย แม่ยังคอยช่วยเหลือเขาอยู่บ้างถ้าพ่อมีปัญหา สองคือ เรื่องในอดีตที่เขาทะเลาะกันกลางดึกเกือบทุกคืน (ช่วงที่มีปัญหาหนักๆ) มันฝังใจผมจนทุกวันนี้ ใจนึงผมก็สงสารพ่อ แต่อีกใจนึงก็สงสารแม่เหมือนกัน
อยากทราบความเห็นของทุกท่าน
โดยเฉพาะคนที่เคยเจอเหตุการณ์แบบเดียวกันนี้ ว่าพอจะมีคำแนะนำอะไรดีๆ บ้างไหมครับ
T___T
พ่อแม่แยกทางกันมาได้จะ 5 ปีแล้ว แต่พ่อพยายามจะให้เราเป็นกาวใจ
และช่วงหลังๆ นี้เป็นหนักมากขึ้น จนเริ่มกลัวว่าตัวเองจะเครียดสะสม
ปัจจุบันผมอายุ 24 ครับ พ่อแม่ของผมแยกบ้านกันอยู่มา 5 ปีแล้ว (คิดว่าจะใช้คำว่าแยกบ้าน เพราะทั้งคู่ยังไม่ได้จดทะเบียนหย่ากัน)
ตั้งแต่แยกทางกัน คนที่ส่งเสียเงินค่าเรียน ค่ากิน ค่าใช้ ของผมมาตลอดจนจบปริญญาตรีคือแม่ของผมตลอด
และเพราะมีอุปนิสัยคล้ายกัน ผมจึงสนิทกับแม่มากกว่า
ส่วนหนึ่งเพราะว่าผมสงสารแม่ด้วยล่ะครับ เพราะช่วงที่ทะเลาะกัน แม่จะเป็นฝ่ายเงียบและฟังตลอด
พ่อผมเวลาปกติเขาเป็นคนไม่ค่อยพูด แต่พอเบียร์เข้าปากเท่านั้นล่ะ เขาพูดไม่หยุดเลย และสิ่งที่เขาพูดมันเป็นการกระแนะกระแหนทำร้ายจิตใจแม่ทุกครั้ง
หนักสุดถึงขั้นลงไม้ลงมือ แต่แม่ก็อดทนมาตลอด บางครั้งที่ทนไม่ไหวแม่ก็ตอบโต้บ้าง(หมายถึงเถียงกับนะครับ)
และถ้าไม่ไหวจริงๆ ก็หนีออกจากบ้าน ไปเช่าหอพักอยู่เลย -- เหตุการณ์แบบนี้ไม่ได้เกิดครั้งเดียว แต่หลายครั้งมากในช่วงนั้น ซึ่งเป็นช่วงที่ผมกำลังเรียนอยู่ชั้น ม.ปลาย
สุดท้ายแม่ผมทนไม่ไหว จึงบอกให้พี่สาว (ป้าของผม) มาช่วยไกล่เกลี่ย
ผมเองก็ไม่ทราบรายละเอียดนักหรอกครับ แต่ญาติฝั่งแม่ของผม (ทั้งลุงและป้า) อยากให้เลิกกัน เพราะมันเกิดขึ้นหลายครั้งแล้ว
แต่ว่าญาติฝั่งพ่อของผมกลับไม่ยอม พยายามยื้อไม่ให้เลิกกัน บางครั้งพวกเขาก็มาพูดกรอกหูผมว่า "ไม่สงสารพ่อบ้างเหรอ"
หลังจากช่วงที่ทะเลาะกันประมาณ 1-2 ปี สถานการณ์ก็อยู่ในช่วงคลุมเครืออ่ะครับ (ช่วงนั้นเป็นช่วงที่ผมเข้ามหาลัยแล้ว ฉะนั้นที่บ้านจึงมีแค่พ่อกับแม่อยู่กันแค่สองคน) ผมเองก็ไม่รู้ว่าเหตุการณ์เป็นอย่างไร รู้อีกทีคือช่วงปี 3 ผมรู้ว่าพ่อย้ายออกไปอยู่ข้างนอกแล้ว พ่อผมประกอบอาชีพค้าขายครับ เขาไปเช่าร้านเล็กๆ เพื่อทำร้านขายของ -- ส่วนแม่นั้นก็อยู่ที่บ้านเหมือนเดิม
ผมไปหาพ่อบ้างบางครั้งที่กลับไปบ้าน และเขาพยายามพูดทุกครั้งให้ผมไปช่วยคุยกับแม่ให้หน่อย
และบ่นแนวๆ ตัดพ้อประมาณว่า ยกโทษให้ไม่ได้เหรอ, แก่จะลงโลงกันแล้วจะได้ช่วยดูแลกัน ฯลฯ
คือ... บอกตรงๆ ว่าผมอึดอัดทุกครั้งที่พ่อพูดแบบนี้ หนึ่งคือ ผมคิดว่าแยกกันอยู่แบบนี้มันดีที่สุดแล้ว เพราะแม่เองก็สบายใจ และแม่ผมก็ไม่ได้ตัดขาดจากเขาเลย แม่ยังคอยช่วยเหลือเขาอยู่บ้างถ้าพ่อมีปัญหา สองคือ เรื่องในอดีตที่เขาทะเลาะกันกลางดึกเกือบทุกคืน (ช่วงที่มีปัญหาหนักๆ) มันฝังใจผมจนทุกวันนี้ ใจนึงผมก็สงสารพ่อ แต่อีกใจนึงก็สงสารแม่เหมือนกัน
อยากทราบความเห็นของทุกท่าน
โดยเฉพาะคนที่เคยเจอเหตุการณ์แบบเดียวกันนี้ ว่าพอจะมีคำแนะนำอะไรดีๆ บ้างไหมครับ
T___T