รักครั้งแรก และอกหักครั้งแรก เมื่อ 19 ปี บ้าบอจริง

กระทู้นี้ถือได้ว่าเป็นกระทู้แรกของเราเลยนะ ลองๆอ่านดูนะ เรานะเป็นคนที่ไม่เคยมีแฟนมาจนอายุจะย่าง 20 ปีละ ก็มีคนทักมาในเฟสคุยบ้าง ถ้าเราคุยไปสักไม่กี่ประโยครู้สึกไม่ใช่ก็ โบกมือ บ๊าย บาย ยิ่งผู้ชายนี้ไม่กล้าจะมอง พูดนี้ยิ่งแล้วใหญ่เลย เราเป็นไม่ค่อยกล้าพูดกับผู้ชายที่ไม่รู้จัก หรือพึ่งเจอ นี้อาจเป็นสาเหตุหนึ่งที่ทำให้เราไม่ค่อยมีแฟนมั้ง แต่อยู่ๆก็มึผู้ชายคนหนึ่งแอดเฟสเรามา แล้วก็ชวนเราพูดคุย ตอนแรกเราก็รู้สึกแปลกๆนะ ที่ทำไมคราวนี้เราถึงยอมคุยกับผู้ชายคนนี้ทั้งๆที่เขาก็ไม่ได้หล่ออะไรเลย รู้แต่ว่าเราเคยเจอกันช่วงใกล้จะเปิดเทอมละ ทางมหาวิทยาลัยของเรามีการจัดรับน้องอบรมปรับพื้นฐานการใช้ชีวิตในมหาวิทยาลัย ซึ่งรุ่นพี่ต้องไปดูแลรุ่นน้องในการอยู่กินที่มหาวิทยา  เราเคยพูดคุยกันเพียงไม่กี่คำ จากคุยกันไปก็มีเจอกันบ้างแต่ช่วงแรกๆที่เจอเราก็ไม่กล้าคุยกับเค้านะแต่ในเฟส เรากล้าคุยด้วยนะ ผ่านสักพักเขาก็คอยเป็นห่วงเป็นใยเราดี คอยบอกมอนิ่ง ฝันดีทุกวัน ซึ่งตอนแรกเราก็รู้สึกดีนะยังไม่ถึงกับรัก เราจัดได้ว่าเป็นคนปากแข็งในเรื่องความรักเลยก็ว่าได้ เราไม่เคยพูดว่า คิดถึง รักนะ อะไรแบบนี้ผ่านไป หนึ่งเดือน อยู่ๆเขาก็ขอเราเป็นแฟน เราก็ไปไหนมาไหนด้วยกันช่วงเย็นเลิกเรียน ไปทำบุญให้อาหารปลาบ้าง ไปกินก๋วยเตี๋ยวร้านประจำเขา ไปกินอาหารอร่อยๆกับเขา ก่อนที่เราจะมั่นใจ เค้านั่งรอเราทำงานจัดการการบ้านและงานราชงานหลวง เขาก็รอไปกินข้าวพร้อมกัน และกลับมาส่งเรา ผ่านไปเดือนที่สอง เราก็โทรคุยกันตามปกติ ช่วยกันเรียน มีอะไรที่เราทำไมทันเค้าก็จะช่วย อีกอย่างมีงานเพื่อนในกลุ่มอีก แล้วอยู่ๆเขาก็สอบบรรจุเป็นข้าราชการทหารได้ ซึ่งไปอยู่ทางภาคเหนือ วันนั้นเค้า และครอบครัว ซึ่งมีพ่อแม่ พี่สาวมาทาน MK ซึ่งเขาก็บอกเราว่าจะมาฉลองและชวนเรา ซึ่ง ณ ตอนนั้น ใครจะกล้าไปค่ะ? ครอบครัวเค้า? สภาพเรา? อยู่ๆเค้าก็ให้คุยโทรศัพท์กับพ่อซึ่งคุณพ่อหมัดมือชกมาก  บอกว่าให้รีบออกมานะลูก พ่อรออยู่ร้าน MK แค่นี้นะลูก อืมมมมมมม! ทำไงค่ะกลัวผู้ใหญ่รอนานหน้าสดมาก ออกไป ครอบครัวเค้าดูเป็นกันเองกับเรามาก ชวนเราคุย ทำให้เราไม่ค่อยเขิลนิดนึง แล้วก่อนไปทำงานเค้าก็พาเราไปเที่ยว ซึ่งเป็นครั้งแรกที่เราได้ไปเที่ยว และทำบุญด้วยกัน จากนั้นเค้าก็ได้ไปทำงานที่ภาคเหนือ เราก็โทรคุยเล่นเฟสหากันปกติ เราชอบบอกเค้าว่าถ้าทนเราไม่ได้คิดจะปล่อยมือก็บอกเราตรงๆได้นะ เราก็ไม่คิดว่าวันๆนั้นจะมาถึงได้รวดเร็วขนาดนี้เพียงแค่ผ่านไปสองเดือนครึ่ง ซึ่งอีกสัปดาห์ก็จะครบรอบ 3 เดือนของเรา แต่อยู่ๆ เค้าก็มาบอกว่าเราดีเกินไป มันไกลกัน เราลองกลับไปยืนจุดๆเดิมดูไหม ซึ่ง ณ ตอนนั้น เราคิดว่าสับสนกับคำบอกเล่าของเค้า เราเลยถามว่านี้คือการบอกเลิกใช่ไหม เค้าก็บอกว่าใช่ เราก็ไม่รู้ว่าไง คิดว่าเค้าคงมีเหตุผล เค้าบอกเค้าไม่อยากทำให้เราร้องไห้ เราก็เลยได้แต่บอกว่า เราไม่เป้นไร เราโอเค แต่ความเป้นจริงเราไม่โอเคเลยที่มันต้องจบลงแบบนี้ เราบอกเค้าว่า ถ้าพร้อมเมื่อไรก็เอาสถานะออกได้นะ พอรุ่งเช้าเราก็คิดว่าเค้าพูดเล่นเปิดดูตอนเช้าสถานะยังอยู่  พอตอนเที่ยงเราไปเปิดดูเขาลบสถานะออกแล้ว คือเราจบกันแบบ งง คืออะไรกัน มันเร็ว จนทำอะไรไม่ถูก คือเราเริ่มรักเค้าไปแล้วละ ผ่านไปสัปดาห์หนึ่งเค้าก็ลบเราออกจากการเป็นเพื่อน ซึ่งเราเองไม่คิดว่าอะไรจะขนาดนั้น ไม่คิดถึงความรู้สึกเราบ้างหรอ เสียใจและเสียความรู้สึกมากแต่ทำไงได้ละ อยู่ๆเค้าก็มาคุยกับเราทางเฟสถามโน่น ถามนี้ เราเลยถามเค้าว่า เรากลับไปเป็นเหมือนเดิมได้ไหม เค้าก็บอกเราว่าอย่าเลย อยู่แบบนี้ละดีแล้ว มันยิ่งทำให้เรารู้เลยว่าคงไม่มีวันเป็นเหมือนเดิม ทุกวันนี้เราพยายามทำใจนะถึงมันจะเป็นเพียงเวลาแค่ สองเดือนกว่า แต่ทำไมเราถึงเสียใจร้องไห้ละ  เราเป็นคนน้ำตาแตก ยิ่งได้ยินเพลงที่เศร้าๆเราก็ร้องไห้ออกมาได้ แล้วคนอื่นที่คบกันมาปีๆเขาจะเสียใจแค่ไหน ทุกวันนี้เราผ่านไปที่เดิมๆที่เราเคยไปด้วยกัน มันก็หวนคิดมาได้โดยอัตโนมัติ  มันก็ยิ่งทำให้เราเศร้า และลืมเค้าไม่ได้  แต่เค้าคงลืมเราได้หมดใจแล้ว มีวิธีลืมแฟนเก่าไหมค่ะซึ่งเราก็ไม่อยากที่จะมีความรักกับใครอีกแล้วละ พอแล้วจริงๆ นี้แค่รักครั้งแรกเรายังรู้สึกแย่ได้ขนาดนี้ ขอบคุณที่ทนฟังเรื่องของเรานะ
็