สวัสดีคือเราอยากจะระบายอารมณ์ออกมา คือเราไม่รู้จะไประบายที่ไหน ในเฟซบุ้คก็เพ้อจนเพื่อนๆเริ่มรำคาญเลยว่าจะมาระบายในนี้แทนแล้วกัน
เราคบกับแฟนมาได้ 10 เดือน เราสองคนรักกันมากก็มีทะเลาะกันบ้างนะแต่ก็เป็นคู่ที่เพื่อนๆอิจฉากัน เราอยากกินอะไรเขาก็พาเราไป เราอยากดูหนังตอน ห้าทุ่มเขาก็ยอมพาเราไปดู (เพื่อนๆบอกแบบนั้นจริงๆ) เราสองคนกว่าจะคบกันได้มันยากมากเพราะมีอุปสรรคหลายอย่างทำให้กว่าจะได้คบกัน แต่เราก็ผ่านอุปสรรคนั้นมาได้ แลัวมันก็ทำให้เราสองคนรักและดูแลกันเป็นอย่างดี จนเวลาผ่านไป ยิ่งคบกันนานๆ ก็ยิ่งสนิทพอยิ่งสนิทก็ยิ่งไม่ให้เกียรติกัน(หมายถึงเราคนเดียว) เราคบกันช่วงเดือนมกราคม แรกๆเราก็ต้องคบแบบหลบๆซ่อนๆและเราสองคนก็ยังไม่ค่อยสนิทกันซักเท่าไร่ แต่พอเวลาผ่านไปมันก็เริ่มดีขึ้น แฟนเราทำหน้าที่แฟนได้ดีมาก เช่นตอนวันสงกรานต์ แฟนเราเป็นคนรักเพื่อนมากแต่เมื่อวันสงกรานต์เพื่อนๆเขาชวนเขาไปเล่นน้ำซึ่งเราไม่อยากไปตอนแรกเขาเหมือนนอยด์ๆแต่ก็ยอมไม่ไปกับเพื่อนเพราะไม่อยากให้เราอยู่คนเดียวแต่ตอนนั้นเราก็เห็นใจเขาเพราะสงกรานต์มันมีแค่ปีละครั้ง เราก็เลยยอมไปกับเขา เราก็เล่นน้ำกับพวกเพื่อนๆเขาก็สนุกดี แต่พอมาวันที่สองของสงกรานต์เราอยากไปดูคอนเสิร์ตที่พารากอน แฟนเราเลยลองชวนเพื่อนๆเขาไปด้วยเพราะเขาไม่อยากให้เพื่อยคิดว่าเขาทิ้งเพื่อนแต่เพื่อนๆเขาไม่ไปเลย เขาก็เลยคิดหนักแต่เขาก็ยอมทิ้งเพื่อนแล้วไปกับเรา พอเราสองคนดูคอนเสิร์ตเสร็จ ตัวเราก็ยังไม่อยากกลับบ้านเลยบอกแฟนว่าจะไปเล่นที่สีลมต่อ แฟนเราก็ยอมตามใจเรา แต่ตอนนั้นรถไม่มีซักคันเราก็หงุดหงิดที่รอรถแล้วรถไม่มาซักที แฟนเราก็บอกให้ใจเย็นๆ แต่เราไม่ชอบรออะไรนานๆ เราเลยตัดสินใจเดินจากพารากอนไปสีลม ตอนแรกแฟนเราก็ให้ลองรอไปก่อนแต่เรารอไม่ไหวเราเลยเดินไปแทน แฟนเราก็ยอมเดินไปกับเรา พอเราเดินไปถึงสีลมได้ซักพักเราก็รุ้สึกเบื่อเพราะตอนนั้นมันดึกแล้วคนมันเริ่มน้อยเราเดินไปแค่แปปเดียวเราก็อยากกลับ เราเลยบอกว่ากลับกันเถอะเขาก็ยอมกลับโดยไม่บ่นอะไรซักคำ
เราเรียนอยู่ม.ปลาย สายทั่วไปคือเป็นห้องบ๊วยห้องสุดท้ายอ่ะ นักเรียนในห้องเลยมีผู้ชายมากกว่าผู้หญิงและเราเป็นคนไม่ชอบคบเพื่อนผู้หญิงเราเลยไปไหนมาไหนกับเพื่อนผู้ชาย แฟนเราก็เป็นคนขี้หึงแต่เขาไม่ได้ว่าเราเรื่องที่เราคบเพื่อนผู้ชายนะเพราะเขาเข้าใจแต่เขาไม่ชอบที่เราโพสรูปคู่กับเพื่อนผู้ชาย ตัวเราอ่ะไม่ได้คิดอะไรกับเพื่อนแต่คนเป็นแฟนก็คงจะคิดมากอ่ะแหละ เขาบอกให้เราลบแต่เราก็ไม่ยอมลบเราเลยทะเลาะกันและไม่คุยกันเลยแต่พอเราทะเลาะกันผ่านไป2-3 วันเราก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม ช่วงหลังๆ เราทะเลาะกันบ่อยมากและทะเลาะกันรุนแรงมาก เวลาทะเลาะเขาจะชอบเงียบไม่อยากเถียงเพราะมันจะทะเลาะไม่จบ แต่เราไม่ชอบคนเงียบ พอเขาเงียบเราก็โมโหเลยเผลอตบหน้าเขาไป ตอนนั้นเราก็รู้นะว่าเราผิดแต่เพราะความต้องเป็นคนชนะเท่านั้นเราเลยทำเป็นไม่แคร์เขาและทุบตีเขา แต่เขาก็ไม่ยอมพูดเราเลยไล่เขากลับบ้าน แต่ที่บอกไปพอผ่านไปซักพักเราก็คุยกันเหมือนเดิม เราสองคนทะเลาะกันแทบทุกคืนแต่พอตื่นเช้ามาเราก็คุยกันเหมือนเดิม เราชอบบล็อกเฟซบุ้คเขาเวลาที่เราโมโหมากๆ และพอเราหายโกธรเราก็จะปลดบล็อกเขา
และครั้งล่าสุดที่เราทะเลาะกันความผิดคืออยู่ที่เราเอง เราชอบคิดมากเรื่องเขากับแฟนเก่าเขา แฟนเก่าเขาชอบโพสสเตตัสทำนองว่าคิดถึงแฟนเราแต่แฟนเราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขานะ แล้วคืนนั้นเรานอนไม่หลับเพราะคิดมากและก็ร้องไห้ออกมา เราโทรไปหาแฟนเราตอนตี3 เพราะเราแค่อยากให้เขาปลอบทำให้เรานอนหลับ แต่เขาเป็นห่วงเราเขาเลยขับรถมาหาเรา(บ้านเราอยู่ใกล้ๆกัน) พอเขามาหาเราก็ถามว่าเราเป็นอะไรแต่เราไม่พูดกับเขาเพราะตอนนั้นอยู่ดีดีก็โกธรเขาเฉยเลย ประมาณว่าเรารับไม่ได้ที่เขาเคยคบกับแฟนเก่าเขา(เหตุผลไร้สาระมาก) แต่ตัวเองอดีตก็ไม่ได้ดีอะไรเลย เราโกธรเราเลยไล่เขากลับบ้านไปเพราะจริงๆแล้วเราอยากให้เขามาปลอบเราเราเลยประชดไปแบบนั้น แต่เขากลับบ้านไปจริงๆเพราะเขาคงคิดว่าเราไม่อยากให้เขาอยู่(เขาชอบตัดปัญหาการทะเลาะด้วยการอยู่เงียบๆ) พอเขากลับบ้านเราก็โทรหาเขาและด่าเขาว่าทำไมเขาไม่ปลอบเรา เราโมโหเราเลยกดบล็อกเฟซบุ้คเขาและไม่คุยกับเขาเลย ตอนนั้นก็คิดว่าเขาจะง้อเราเหมือนปกติแต่เราคิดผิด... เขาไม่ง้อเราเราเลยเป็นฝ่ายทักไปหาเขาเองแต่เขาบอกว่าเขาอยากอยู่คนเดียว เขาอยู่กับเพื่อนเขาก็สบายใจดี ตอนนั้นเราก็คิดว่าเขาประชด เราเลยประชดกลับว่าง้นก็อยู่กับเพื่อนไปตลอดเลยแล้วกัน แล้วเขาก็ไปจริงๆ เขาไม่ตอบไลน์เรา เขาบล็อกเฟซบุ้คเรา ตอนนั้นเราใจไม่ดีเลย เพราะเขาไม่เคยหายไปแบบนี้ เราเลยโทรศัพท์ไปหาเขาบอกให้เขามาหาเรา เขาก็ยอมมาพอเขามาก็มากอดเรามาปลอบเราเราคิดว่าเขายังจะอยู่กับเราต่อเราเลยเผลอทำตัวงี่เง่าใส่เขาอีกเราคิดว่ายังไงเขาก็ยังรักเราอยู่ แต่คืนนั้นกลับเป็นคืนสุดท้ายที่เราได้เห็นหน้าเขา...
พอตื่นเช้ามาเราโทรศัพท์หาเขา เขารับและบอกว่าอย่าโทรหาเขาอีก เราก็เลยไม่พอใจแล้วตัดสายไป แต่เราก็เป็นคนไม่ชอบอะไรที่มันค้างคาชอบเคลียให้จบๆ เราเลยโทรหาเขาถามว่าเขารักเราอยู่ไหม เขาบอกว่า"ไม่รู้ อยากอยู่คนเดียว อยู่กับเพื่อนก็ดี ยังไม่อยากมีใคร" เรารู้แล้วว่าตอนนั้นดขาจะไปจริงๆเราเลยถามว่า กลับมาได้ไหม จะไปจริงๆหรอ เขาบอก ไม่กลับ และจะไปจริงๆ...
เราทะเลาะกันหลายครั้งแต่ไม่มีซักครั้งที่เขาบอกว่าเขาไม่รักเราแต่นี่คือครั้งแรกของทุกคำตอบที่เขาไม่เคยตอบเมื่อครั้งก่อนๆ เราง้อทุกทางที่ทำได้ เดินไปหาเขาที่บ้าน โทรไปหาเขาแต่เขาก็ไม่กลับมา เพื่อนๆก็เป็นห่วงเราเพราะเรานอนร้องไห้ทุกคืน กินข้าวไม่ลงเลยตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ กินได้มากสุดก็แค่นมครึ่งกล่องต่อวัน โรงเรียนเราก็ไปไม่ไหว ความรู้สึกเราคือไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเราไม่รู้จะใช้ชีวิตวันพรุ่งนี้ยังไง บางคนอาจจะคิดว่า10มันแต่เวลาแปปเดียวแต่เรานอนด้วยกันทุกคืนไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดป้าเราพี่สาวเรารักเขามากเพราะเขาเป็นคนดีมาก ป้าก็บอกว่าปล่อยให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่า ป้ากับพี่บอกเราเสมอว่าอย่างี่เง่าใส่เขามากเดี๋ยวซักวันเขาจะทนไม่ได้ ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรเราคิดแค่ว่าเขารักเรามากจนไม่กล้าทิ้งเราไปแต่ความอดทนของทุกคนมีขีดจำกัด เขาไป... เขาไปแบบที่ทำให้เราเจ็บมาก แต่เราก็เข้าใจว่าตอนเขาอยู่เขาก็เจ็บมากกว่าเรา ป้าเราก็บอกว่าให้ใจเย็นๆเดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง เราก็เข้าใจนะว่ามีพบก็ต้องมีจาก แต่เราทำใจไม่ได้อ่ะแบบเคยอยู่ด้วยกันทุกวันพอวันหนึ่งเขาไม่อยู่เราก็ทำใจไม่ค่อยได้ เราง้อเขาเราบอกว่าเราจะเลิกงี่เง่าแล้ว ขอให้เขากลับมาแต่เขาก็พูดว่าคำว่าไม่ ที่จริงเราก็รู้นะว่าเราทำได้แค่ทำใจแต่เราก็ฝืนความจริงโทรไปง้อเขาเรื่อยๆจนเขารำคาญ
เราอยากบอกทุกคนที่มีแฟนอยู่แล้วกำลังทำตัวแบบเรา เราอยากให้ทุกคนดูแลแฟนดีดี อย่าคิดว่าไม่มีเขาเราก็อยู่ได้ เพราะผลสุดท้ายคือเราอยู่ไม่ได้หรอกจริงๆ ทำอะไรคิดดีดีว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง ครั้งแรกครั้งสองครั้งสาม เขาอาจจะยังทนได้ แต่ความเจ็บปวดที่เขาได้รับพอสะสมมันมากๆก็ไม่มีใครทนได้หรอก และสุดท้ายตัวคุณเองที่จะเจ็บมากที่สุด ตอนนี้คุณมีเขาคุณก็ดูแลเขาให้ดีดีทะเลาะได้แต่อย่าทำอะไรที่เอาแต่ใจตัวเองแบบเรา ถึงแม้วันหนึ่งคุณจะคิดได้แล้วแต่เขาก็ไม่มีใจรอคุณคิดได้ถึงตอนนั้นหรอก
ปล.อาจะพิมตกหล่นไปบ้างเพราะพิมไปร้องไป อย่าว่ากันนะะะ
ขอบคุณพันทิปที่มีช่องว่างให้เราระบายความรู้สึก
ขอบคุณเพื่อนๆที่อยู่ข้างๆ
สุดท้ายนี้ถ้าแกเข้ามาอ่านเราอยากบอกว่าเราขอโทษ เรารู้แล้วว่าเราผิดมากๆ ยังรักและรอแกนะ
เพราะความงี่เง่าของเราเอง....
เราคบกับแฟนมาได้ 10 เดือน เราสองคนรักกันมากก็มีทะเลาะกันบ้างนะแต่ก็เป็นคู่ที่เพื่อนๆอิจฉากัน เราอยากกินอะไรเขาก็พาเราไป เราอยากดูหนังตอน ห้าทุ่มเขาก็ยอมพาเราไปดู (เพื่อนๆบอกแบบนั้นจริงๆ) เราสองคนกว่าจะคบกันได้มันยากมากเพราะมีอุปสรรคหลายอย่างทำให้กว่าจะได้คบกัน แต่เราก็ผ่านอุปสรรคนั้นมาได้ แลัวมันก็ทำให้เราสองคนรักและดูแลกันเป็นอย่างดี จนเวลาผ่านไป ยิ่งคบกันนานๆ ก็ยิ่งสนิทพอยิ่งสนิทก็ยิ่งไม่ให้เกียรติกัน(หมายถึงเราคนเดียว) เราคบกันช่วงเดือนมกราคม แรกๆเราก็ต้องคบแบบหลบๆซ่อนๆและเราสองคนก็ยังไม่ค่อยสนิทกันซักเท่าไร่ แต่พอเวลาผ่านไปมันก็เริ่มดีขึ้น แฟนเราทำหน้าที่แฟนได้ดีมาก เช่นตอนวันสงกรานต์ แฟนเราเป็นคนรักเพื่อนมากแต่เมื่อวันสงกรานต์เพื่อนๆเขาชวนเขาไปเล่นน้ำซึ่งเราไม่อยากไปตอนแรกเขาเหมือนนอยด์ๆแต่ก็ยอมไม่ไปกับเพื่อนเพราะไม่อยากให้เราอยู่คนเดียวแต่ตอนนั้นเราก็เห็นใจเขาเพราะสงกรานต์มันมีแค่ปีละครั้ง เราก็เลยยอมไปกับเขา เราก็เล่นน้ำกับพวกเพื่อนๆเขาก็สนุกดี แต่พอมาวันที่สองของสงกรานต์เราอยากไปดูคอนเสิร์ตที่พารากอน แฟนเราเลยลองชวนเพื่อนๆเขาไปด้วยเพราะเขาไม่อยากให้เพื่อยคิดว่าเขาทิ้งเพื่อนแต่เพื่อนๆเขาไม่ไปเลย เขาก็เลยคิดหนักแต่เขาก็ยอมทิ้งเพื่อนแล้วไปกับเรา พอเราสองคนดูคอนเสิร์ตเสร็จ ตัวเราก็ยังไม่อยากกลับบ้านเลยบอกแฟนว่าจะไปเล่นที่สีลมต่อ แฟนเราก็ยอมตามใจเรา แต่ตอนนั้นรถไม่มีซักคันเราก็หงุดหงิดที่รอรถแล้วรถไม่มาซักที แฟนเราก็บอกให้ใจเย็นๆ แต่เราไม่ชอบรออะไรนานๆ เราเลยตัดสินใจเดินจากพารากอนไปสีลม ตอนแรกแฟนเราก็ให้ลองรอไปก่อนแต่เรารอไม่ไหวเราเลยเดินไปแทน แฟนเราก็ยอมเดินไปกับเรา พอเราเดินไปถึงสีลมได้ซักพักเราก็รุ้สึกเบื่อเพราะตอนนั้นมันดึกแล้วคนมันเริ่มน้อยเราเดินไปแค่แปปเดียวเราก็อยากกลับ เราเลยบอกว่ากลับกันเถอะเขาก็ยอมกลับโดยไม่บ่นอะไรซักคำ
เราเรียนอยู่ม.ปลาย สายทั่วไปคือเป็นห้องบ๊วยห้องสุดท้ายอ่ะ นักเรียนในห้องเลยมีผู้ชายมากกว่าผู้หญิงและเราเป็นคนไม่ชอบคบเพื่อนผู้หญิงเราเลยไปไหนมาไหนกับเพื่อนผู้ชาย แฟนเราก็เป็นคนขี้หึงแต่เขาไม่ได้ว่าเราเรื่องที่เราคบเพื่อนผู้ชายนะเพราะเขาเข้าใจแต่เขาไม่ชอบที่เราโพสรูปคู่กับเพื่อนผู้ชาย ตัวเราอ่ะไม่ได้คิดอะไรกับเพื่อนแต่คนเป็นแฟนก็คงจะคิดมากอ่ะแหละ เขาบอกให้เราลบแต่เราก็ไม่ยอมลบเราเลยทะเลาะกันและไม่คุยกันเลยแต่พอเราทะเลาะกันผ่านไป2-3 วันเราก็กลับมาคุยกันเหมือนเดิม ช่วงหลังๆ เราทะเลาะกันบ่อยมากและทะเลาะกันรุนแรงมาก เวลาทะเลาะเขาจะชอบเงียบไม่อยากเถียงเพราะมันจะทะเลาะไม่จบ แต่เราไม่ชอบคนเงียบ พอเขาเงียบเราก็โมโหเลยเผลอตบหน้าเขาไป ตอนนั้นเราก็รู้นะว่าเราผิดแต่เพราะความต้องเป็นคนชนะเท่านั้นเราเลยทำเป็นไม่แคร์เขาและทุบตีเขา แต่เขาก็ไม่ยอมพูดเราเลยไล่เขากลับบ้าน แต่ที่บอกไปพอผ่านไปซักพักเราก็คุยกันเหมือนเดิม เราสองคนทะเลาะกันแทบทุกคืนแต่พอตื่นเช้ามาเราก็คุยกันเหมือนเดิม เราชอบบล็อกเฟซบุ้คเขาเวลาที่เราโมโหมากๆ และพอเราหายโกธรเราก็จะปลดบล็อกเขา
และครั้งล่าสุดที่เราทะเลาะกันความผิดคืออยู่ที่เราเอง เราชอบคิดมากเรื่องเขากับแฟนเก่าเขา แฟนเก่าเขาชอบโพสสเตตัสทำนองว่าคิดถึงแฟนเราแต่แฟนเราไม่ได้รู้สึกอะไรกับเขานะ แล้วคืนนั้นเรานอนไม่หลับเพราะคิดมากและก็ร้องไห้ออกมา เราโทรไปหาแฟนเราตอนตี3 เพราะเราแค่อยากให้เขาปลอบทำให้เรานอนหลับ แต่เขาเป็นห่วงเราเขาเลยขับรถมาหาเรา(บ้านเราอยู่ใกล้ๆกัน) พอเขามาหาเราก็ถามว่าเราเป็นอะไรแต่เราไม่พูดกับเขาเพราะตอนนั้นอยู่ดีดีก็โกธรเขาเฉยเลย ประมาณว่าเรารับไม่ได้ที่เขาเคยคบกับแฟนเก่าเขา(เหตุผลไร้สาระมาก) แต่ตัวเองอดีตก็ไม่ได้ดีอะไรเลย เราโกธรเราเลยไล่เขากลับบ้านไปเพราะจริงๆแล้วเราอยากให้เขามาปลอบเราเราเลยประชดไปแบบนั้น แต่เขากลับบ้านไปจริงๆเพราะเขาคงคิดว่าเราไม่อยากให้เขาอยู่(เขาชอบตัดปัญหาการทะเลาะด้วยการอยู่เงียบๆ) พอเขากลับบ้านเราก็โทรหาเขาและด่าเขาว่าทำไมเขาไม่ปลอบเรา เราโมโหเราเลยกดบล็อกเฟซบุ้คเขาและไม่คุยกับเขาเลย ตอนนั้นก็คิดว่าเขาจะง้อเราเหมือนปกติแต่เราคิดผิด... เขาไม่ง้อเราเราเลยเป็นฝ่ายทักไปหาเขาเองแต่เขาบอกว่าเขาอยากอยู่คนเดียว เขาอยู่กับเพื่อนเขาก็สบายใจดี ตอนนั้นเราก็คิดว่าเขาประชด เราเลยประชดกลับว่าง้นก็อยู่กับเพื่อนไปตลอดเลยแล้วกัน แล้วเขาก็ไปจริงๆ เขาไม่ตอบไลน์เรา เขาบล็อกเฟซบุ้คเรา ตอนนั้นเราใจไม่ดีเลย เพราะเขาไม่เคยหายไปแบบนี้ เราเลยโทรศัพท์ไปหาเขาบอกให้เขามาหาเรา เขาก็ยอมมาพอเขามาก็มากอดเรามาปลอบเราเราคิดว่าเขายังจะอยู่กับเราต่อเราเลยเผลอทำตัวงี่เง่าใส่เขาอีกเราคิดว่ายังไงเขาก็ยังรักเราอยู่ แต่คืนนั้นกลับเป็นคืนสุดท้ายที่เราได้เห็นหน้าเขา...
พอตื่นเช้ามาเราโทรศัพท์หาเขา เขารับและบอกว่าอย่าโทรหาเขาอีก เราก็เลยไม่พอใจแล้วตัดสายไป แต่เราก็เป็นคนไม่ชอบอะไรที่มันค้างคาชอบเคลียให้จบๆ เราเลยโทรหาเขาถามว่าเขารักเราอยู่ไหม เขาบอกว่า"ไม่รู้ อยากอยู่คนเดียว อยู่กับเพื่อนก็ดี ยังไม่อยากมีใคร" เรารู้แล้วว่าตอนนั้นดขาจะไปจริงๆเราเลยถามว่า กลับมาได้ไหม จะไปจริงๆหรอ เขาบอก ไม่กลับ และจะไปจริงๆ...
เราทะเลาะกันหลายครั้งแต่ไม่มีซักครั้งที่เขาบอกว่าเขาไม่รักเราแต่นี่คือครั้งแรกของทุกคำตอบที่เขาไม่เคยตอบเมื่อครั้งก่อนๆ เราง้อทุกทางที่ทำได้ เดินไปหาเขาที่บ้าน โทรไปหาเขาแต่เขาก็ไม่กลับมา เพื่อนๆก็เป็นห่วงเราเพราะเรานอนร้องไห้ทุกคืน กินข้าวไม่ลงเลยตั้งแต่วันนั้นจนถึงตอนนี้ กินได้มากสุดก็แค่นมครึ่งกล่องต่อวัน โรงเรียนเราก็ไปไม่ไหว ความรู้สึกเราคือไม่อยากมีชีวิตอยู่แล้วเราไม่รู้จะใช้ชีวิตวันพรุ่งนี้ยังไง บางคนอาจจะคิดว่า10มันแต่เวลาแปปเดียวแต่เรานอนด้วยกันทุกคืนไปไหนมาไหนด้วยกันตลอดป้าเราพี่สาวเรารักเขามากเพราะเขาเป็นคนดีมาก ป้าก็บอกว่าปล่อยให้เขาไปเจอคนที่ดีกว่า ป้ากับพี่บอกเราเสมอว่าอย่างี่เง่าใส่เขามากเดี๋ยวซักวันเขาจะทนไม่ได้ ตอนนั้นเราก็ไม่ได้คิดอะไรเราคิดแค่ว่าเขารักเรามากจนไม่กล้าทิ้งเราไปแต่ความอดทนของทุกคนมีขีดจำกัด เขาไป... เขาไปแบบที่ทำให้เราเจ็บมาก แต่เราก็เข้าใจว่าตอนเขาอยู่เขาก็เจ็บมากกว่าเรา ป้าเราก็บอกว่าให้ใจเย็นๆเดี๋ยวทุกอย่างก็ดีขึ้นเอง เราก็เข้าใจนะว่ามีพบก็ต้องมีจาก แต่เราทำใจไม่ได้อ่ะแบบเคยอยู่ด้วยกันทุกวันพอวันหนึ่งเขาไม่อยู่เราก็ทำใจไม่ค่อยได้ เราง้อเขาเราบอกว่าเราจะเลิกงี่เง่าแล้ว ขอให้เขากลับมาแต่เขาก็พูดว่าคำว่าไม่ ที่จริงเราก็รู้นะว่าเราทำได้แค่ทำใจแต่เราก็ฝืนความจริงโทรไปง้อเขาเรื่อยๆจนเขารำคาญ
เราอยากบอกทุกคนที่มีแฟนอยู่แล้วกำลังทำตัวแบบเรา เราอยากให้ทุกคนดูแลแฟนดีดี อย่าคิดว่าไม่มีเขาเราก็อยู่ได้ เพราะผลสุดท้ายคือเราอยู่ไม่ได้หรอกจริงๆ ทำอะไรคิดดีดีว่าผลที่ตามมาจะเป็นยังไง ครั้งแรกครั้งสองครั้งสาม เขาอาจจะยังทนได้ แต่ความเจ็บปวดที่เขาได้รับพอสะสมมันมากๆก็ไม่มีใครทนได้หรอก และสุดท้ายตัวคุณเองที่จะเจ็บมากที่สุด ตอนนี้คุณมีเขาคุณก็ดูแลเขาให้ดีดีทะเลาะได้แต่อย่าทำอะไรที่เอาแต่ใจตัวเองแบบเรา ถึงแม้วันหนึ่งคุณจะคิดได้แล้วแต่เขาก็ไม่มีใจรอคุณคิดได้ถึงตอนนั้นหรอก
ปล.อาจะพิมตกหล่นไปบ้างเพราะพิมไปร้องไป อย่าว่ากันนะะะ
ขอบคุณพันทิปที่มีช่องว่างให้เราระบายความรู้สึก
ขอบคุณเพื่อนๆที่อยู่ข้างๆ
สุดท้ายนี้ถ้าแกเข้ามาอ่านเราอยากบอกว่าเราขอโทษ เรารู้แล้วว่าเราผิดมากๆ ยังรักและรอแกนะ