สวัสดีเพื่อนๆชาวพันทิปทุกคนครับ เราสมมุติว่าชื่อทีแล้วกันครับ ปัจจุบันอายุ24ปี เรื่องที่จะแชร์เป็นเรื่องสมัยเราเรียนหนังสือ แต่คาบเกี่ยวมาจนถึงปัจจุบัน ต้องออกตัวก่อนว่านี้เป็นกระทู้แรก ไม่แน่ใจเหมือนกันว่าทำไมถึงอยากตั้งกระทู้นี้ขึ้น เพราะอยากระบาย อยากถามความเห็น หรืออะไรก็ตาม แต่มาถึงนาทีนี้ก็ตั้งกระทู้เรียบร้อยไปแล้วด้วยความู้สึกที่ไม่แน่ใจอะไรสักอย่าง อาจเป็นเพราะความเสียใจ อึดอัดใจก็เป็นได้ที่ทำให้มีความกล้าในการตั้งกระทู้ขึ้น
เรื่องราวเป็นอย่างนี้ครับ ตอนเราเรียนอยู่ปี4 ก็ปกติเหมือนทุกมหาวิทยาลัยที่พี่ปี4 ต้องไปเทคแคร์ (เป็นพี่ดูแล) น้องปี1 แต่ด้วยจำนวนสมาชิกชั้นปีเราเยอะมาก จึงจับกลุ่มพี่หลายคนต่อน้องหนึ่งคน เราได้เป็นพี่ดูแลน้องผู้หญิงคนหนึ่งสมมุติว่าชื่อ น้องเจ เจเป็นเด็กสดใสร่าเริง ทำกิจกรรมให้กับคณะ สนิทกับคนง่าย และแน่นอนเรากับเจสนิทกันอย่างรวดเร็ว คุยกันทางเฟสบุ๊ค ในช่วงทำกิจกรรมเทคน้องก็แลกขนมกัน ส่งจดหมายหากัน เราสังเกตุว่าเจคุยกับเราสนิทมากกว่าพี่คนอื่นๆ ตอนคุยกันในเฟสบุ๊คก็จะหยอดคำหวานๆ ล้อกันไปมา แต่ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรกับเจ คิดว่าเป็นน้องคนหนึ่งแต่เราก็คอยสังเกตุการกระทำของเจอยู่ตลอด เรากับเจคุยกันบ่อยขึ้นจนนานๆเข้าก็คุยกันทุกวัน จนวันหนึ่งเราตัดสินใจถามเจว่าชอบเราเหรอ เจยอมรับว่าชอบแต่ตอนนั้นเราก็ยังคิดกับเจแค่น้องเหมือนเดิม จนเวลาผ่านไปประมาณ1 เดือน เราก็ยังคุยกับเจอยู่และมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดไม่รู้ว่าเพราะอะไร ความใกล้ชิด หวั่นไหว ทำให้เราบอกชอบเจ และขอเจเป็นแฟนโดยเราบอกเจทุกอย่างว่าเราเป็นอย่างไร รวมถึงบอกเรื่องที่เราสับสนไม่แน่ใจด้วยว่าตัวเราเองเป็นไบหรือเปล่า เพราะเรารู้สึกว่าเราชอบได้ทั้งชายและหญิง แต่เจตอบตกลงทันทีโดยให้เหตุผลว่าเขาชอบเราที่เป็นเราเป็นอะไรก็รับได้(น่าจะประมาณนี้) ก็คุยกันมาเรื่อยๆแต่ไม่ได้เจอกันเพราะเป็นช่วงปิดเทอมที่เราอยู่มหาวิทยาลัย แต่เจอยู่บ้าน การคบกันของเรากับเจถูกต่อต้านจากเพื่อนเจเพราะเพื่อนของเจปักใจว่าเราชอบผู้ชายแน่ๆ และพยายามห้ามเจไม่ให้คบกับเรา แต่เจก็ยืนยันที่จะคบกับเราต่อเพื่อนๆจึงเคารพการตัดสินใจของเจ จนวันหนึ่งเจเดินทางกลับมามหาวิทยาลัยเราจึงชวนเจมาที่หอ ก็นอนกันปกติ(ไม่ได้มีอะไรกัน กอดเฉยๆแต่สารภาพตรงๆว่า ก็มีอารมณ์มากๆแต่หักใจไว้) จนบ่ายอีกวันก็ไปกินข้าวกันที่ห้าง และส่งเจกลับบ้าน การที่เราได้มีโอกาสใกล้ชิดเจมากขึ้นมันทำให้เรารู้สึกสับสนอีกครั้ง สับสนมากว่าเราชอบเจจริงหรือเปล่า คิดวนไปวนมาอยู่นานจนเราตัดสินใจบอกเลิกเจในที่สุดผ่านทางเฟสบุ๊ค เจเสียใจอยู่สองเดือนได้ จนเราเรียนจบพอดี ก้เริ่มห่างๆกัน แต่ก็ยังมีคุยกันบ้างทางเฟสบุ๊ค เราเริ่มต้นชีวิตการทำงานโดยกลับมาทำแถวบ้านและทราบว่าเจมีแฟนใหม่ ให้ชื่อว่า ออย (เป็นทอม) เจกับออยดูรักกันดี ในขณะที่เขาคบกันเรามีความรู้สึกว่าเราอยากได้เจคืน อยากให้เขาเลิกกันซึ่งมันเป็นความคิดที่แย่มาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เรากับเจก็ยังคุยกันแต่เจบอกว่าในฐานะพี่น้องเท่านั้นเพราะกลัวออยเข้าใจผิด เราก็โอเคเข้าใจทั้งเจและออย เราอยู่ของเรามาเรื่อยๆพร้อมกับแบกความรู้สึกว่าอยากให้เขาเลิกกันไว้คนเดียวมาตลอด จนวันเกิดเจเราทักเจไปว่าสุขสันต์วันเกิดนะ เจก็ทวงของขวัญแบบเล่นๆตามนิสัยขี้เล่นของเขา คุยกันเรื่อยๆเราถามเจว่ามาคุยแบบนี้ไม่กลัวแฟนว่าเหรอ คำตอบที่ได้มันทำให้เราใจเต้นแรงโคตรๆ เจบอกว่าเลิกกันแล้ว ได้ประมาณเดือนหนึ่ง ตอนนั้นดีใจมากและรู้สึกว่ามีความหวังแต่ก็รู้สึกแย่ที่ดีใจในขณะที่เจเสียใจอยู่ เราทักเจไปทุกวันพยายามคุยหยอดตลอดที่มีโอกาส และการที่เราคุยกันบ่อยขึ้นมันทำให้เราแน่ใจว่าตอนนี้เราชอบเจ ชอบจริงๆ ไม่ได้ชอบผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนแน่ๆ ทั้งหมดตอนนี้คือเจเท่านั้น เราจึงตัดสินใจบอกชอบเจและขอโอกาสเพื่อจะกลับมาคบกัน แต่เจกลับตอบว่าตอนนี้เป็นพี่น้อง และไม่คิดอะไรกับเราเกินกว่าพี่น้อง และการคุยกันบ่อยๆมันทำให้เรารู้ว่าถึงตอนนี้เจยังคงรักออยอยู่ ลืมออยไม่ได้ เก็บและจำทุกอย่างเกี่ยวกับออย(เจคบออยได้ปีนิดๆ ไม่แน่ใจ) เราไม่รู้จะทำยังไงจึงตกลงว่าคบกันเป็นพี่น้องก็ได้ แต่ใจเราไม่ใช่เลยมันทำยากมากๆ และมองไม่เห็นโอกาสอีกแล้วที่จะเป็นได้มากกว่านี้ รู้สึกโกรธตัวเองมากที่วันนั้นมัวแต่สับสนบ้าบอ จนวันนี้ต้องมานั่งทรมานแบบนี้ พยายามทำใจว่าความรักมันมีหลายแบบไม่ได้เป็นแฟนแค่ได้เป็นคนที่คอยห่วงก็มีความสุขได้ แต่ไม่ช่วยเลยยิ่งคิดยิ่งฟุ้งซ่าน ตอนนี้เราไม่ได้ทักเจไปอาทิตย์หนึ่งแล้วมันรู้สึกอยากหยุด พอแล้ว เปิดโอกาสให้ชีวิตไปเจอเรื่องใหม่ไม่จมกับเรื่องความรัก แต่อีกใจก็อยากจะลองอีกสักครั้ง
สุดท้ายนี้ก้ยังไม่รู้ว่าจะเอายังไงต่อดี เราไม่อยากถามเพื่อนๆในบอร์ดหรอกว่าเราควรทำยังไง เพราะชีวิตจริงๆคงไม่มีใครแก้ปัญหาให้ใครได้ดีเท่ากับตัวของตัวเอง คนอื่นแค่ช่วยให้คำปรึกษาแนะนำ สุดท้ายมันก็อยู่ที่เจ้าตัวเลือกทางของมันเองอยู่ดี แต่เราอยากถามเพื่อนๆแบบนี้มากกว่า ถ้าเป็นเพื่อนๆจะจัดการกับปัญหาครั้งนี้อย่างไร? (ขอบคุณที่อ่านกระทู้ป่วยๆครับ)
ควรหยุด หรือไปต่อ?
เรื่องราวเป็นอย่างนี้ครับ ตอนเราเรียนอยู่ปี4 ก็ปกติเหมือนทุกมหาวิทยาลัยที่พี่ปี4 ต้องไปเทคแคร์ (เป็นพี่ดูแล) น้องปี1 แต่ด้วยจำนวนสมาชิกชั้นปีเราเยอะมาก จึงจับกลุ่มพี่หลายคนต่อน้องหนึ่งคน เราได้เป็นพี่ดูแลน้องผู้หญิงคนหนึ่งสมมุติว่าชื่อ น้องเจ เจเป็นเด็กสดใสร่าเริง ทำกิจกรรมให้กับคณะ สนิทกับคนง่าย และแน่นอนเรากับเจสนิทกันอย่างรวดเร็ว คุยกันทางเฟสบุ๊ค ในช่วงทำกิจกรรมเทคน้องก็แลกขนมกัน ส่งจดหมายหากัน เราสังเกตุว่าเจคุยกับเราสนิทมากกว่าพี่คนอื่นๆ ตอนคุยกันในเฟสบุ๊คก็จะหยอดคำหวานๆ ล้อกันไปมา แต่ตอนนั้นเราไม่ได้คิดอะไรกับเจ คิดว่าเป็นน้องคนหนึ่งแต่เราก็คอยสังเกตุการกระทำของเจอยู่ตลอด เรากับเจคุยกันบ่อยขึ้นจนนานๆเข้าก็คุยกันทุกวัน จนวันหนึ่งเราตัดสินใจถามเจว่าชอบเราเหรอ เจยอมรับว่าชอบแต่ตอนนั้นเราก็ยังคิดกับเจแค่น้องเหมือนเดิม จนเวลาผ่านไปประมาณ1 เดือน เราก็ยังคุยกับเจอยู่และมากขึ้นเรื่อยๆ จนในที่สุดไม่รู้ว่าเพราะอะไร ความใกล้ชิด หวั่นไหว ทำให้เราบอกชอบเจ และขอเจเป็นแฟนโดยเราบอกเจทุกอย่างว่าเราเป็นอย่างไร รวมถึงบอกเรื่องที่เราสับสนไม่แน่ใจด้วยว่าตัวเราเองเป็นไบหรือเปล่า เพราะเรารู้สึกว่าเราชอบได้ทั้งชายและหญิง แต่เจตอบตกลงทันทีโดยให้เหตุผลว่าเขาชอบเราที่เป็นเราเป็นอะไรก็รับได้(น่าจะประมาณนี้) ก็คุยกันมาเรื่อยๆแต่ไม่ได้เจอกันเพราะเป็นช่วงปิดเทอมที่เราอยู่มหาวิทยาลัย แต่เจอยู่บ้าน การคบกันของเรากับเจถูกต่อต้านจากเพื่อนเจเพราะเพื่อนของเจปักใจว่าเราชอบผู้ชายแน่ๆ และพยายามห้ามเจไม่ให้คบกับเรา แต่เจก็ยืนยันที่จะคบกับเราต่อเพื่อนๆจึงเคารพการตัดสินใจของเจ จนวันหนึ่งเจเดินทางกลับมามหาวิทยาลัยเราจึงชวนเจมาที่หอ ก็นอนกันปกติ(ไม่ได้มีอะไรกัน กอดเฉยๆแต่สารภาพตรงๆว่า ก็มีอารมณ์มากๆแต่หักใจไว้) จนบ่ายอีกวันก็ไปกินข้าวกันที่ห้าง และส่งเจกลับบ้าน การที่เราได้มีโอกาสใกล้ชิดเจมากขึ้นมันทำให้เรารู้สึกสับสนอีกครั้ง สับสนมากว่าเราชอบเจจริงหรือเปล่า คิดวนไปวนมาอยู่นานจนเราตัดสินใจบอกเลิกเจในที่สุดผ่านทางเฟสบุ๊ค เจเสียใจอยู่สองเดือนได้ จนเราเรียนจบพอดี ก้เริ่มห่างๆกัน แต่ก็ยังมีคุยกันบ้างทางเฟสบุ๊ค เราเริ่มต้นชีวิตการทำงานโดยกลับมาทำแถวบ้านและทราบว่าเจมีแฟนใหม่ ให้ชื่อว่า ออย (เป็นทอม) เจกับออยดูรักกันดี ในขณะที่เขาคบกันเรามีความรู้สึกว่าเราอยากได้เจคืน อยากให้เขาเลิกกันซึ่งมันเป็นความคิดที่แย่มาก แต่ก็ทำอะไรไม่ได้ เรากับเจก็ยังคุยกันแต่เจบอกว่าในฐานะพี่น้องเท่านั้นเพราะกลัวออยเข้าใจผิด เราก็โอเคเข้าใจทั้งเจและออย เราอยู่ของเรามาเรื่อยๆพร้อมกับแบกความรู้สึกว่าอยากให้เขาเลิกกันไว้คนเดียวมาตลอด จนวันเกิดเจเราทักเจไปว่าสุขสันต์วันเกิดนะ เจก็ทวงของขวัญแบบเล่นๆตามนิสัยขี้เล่นของเขา คุยกันเรื่อยๆเราถามเจว่ามาคุยแบบนี้ไม่กลัวแฟนว่าเหรอ คำตอบที่ได้มันทำให้เราใจเต้นแรงโคตรๆ เจบอกว่าเลิกกันแล้ว ได้ประมาณเดือนหนึ่ง ตอนนั้นดีใจมากและรู้สึกว่ามีความหวังแต่ก็รู้สึกแย่ที่ดีใจในขณะที่เจเสียใจอยู่ เราทักเจไปทุกวันพยายามคุยหยอดตลอดที่มีโอกาส และการที่เราคุยกันบ่อยขึ้นมันทำให้เราแน่ใจว่าตอนนี้เราชอบเจ ชอบจริงๆ ไม่ได้ชอบผู้หญิงหรือผู้ชายคนไหนแน่ๆ ทั้งหมดตอนนี้คือเจเท่านั้น เราจึงตัดสินใจบอกชอบเจและขอโอกาสเพื่อจะกลับมาคบกัน แต่เจกลับตอบว่าตอนนี้เป็นพี่น้อง และไม่คิดอะไรกับเราเกินกว่าพี่น้อง และการคุยกันบ่อยๆมันทำให้เรารู้ว่าถึงตอนนี้เจยังคงรักออยอยู่ ลืมออยไม่ได้ เก็บและจำทุกอย่างเกี่ยวกับออย(เจคบออยได้ปีนิดๆ ไม่แน่ใจ) เราไม่รู้จะทำยังไงจึงตกลงว่าคบกันเป็นพี่น้องก็ได้ แต่ใจเราไม่ใช่เลยมันทำยากมากๆ และมองไม่เห็นโอกาสอีกแล้วที่จะเป็นได้มากกว่านี้ รู้สึกโกรธตัวเองมากที่วันนั้นมัวแต่สับสนบ้าบอ จนวันนี้ต้องมานั่งทรมานแบบนี้ พยายามทำใจว่าความรักมันมีหลายแบบไม่ได้เป็นแฟนแค่ได้เป็นคนที่คอยห่วงก็มีความสุขได้ แต่ไม่ช่วยเลยยิ่งคิดยิ่งฟุ้งซ่าน ตอนนี้เราไม่ได้ทักเจไปอาทิตย์หนึ่งแล้วมันรู้สึกอยากหยุด พอแล้ว เปิดโอกาสให้ชีวิตไปเจอเรื่องใหม่ไม่จมกับเรื่องความรัก แต่อีกใจก็อยากจะลองอีกสักครั้ง
สุดท้ายนี้ก้ยังไม่รู้ว่าจะเอายังไงต่อดี เราไม่อยากถามเพื่อนๆในบอร์ดหรอกว่าเราควรทำยังไง เพราะชีวิตจริงๆคงไม่มีใครแก้ปัญหาให้ใครได้ดีเท่ากับตัวของตัวเอง คนอื่นแค่ช่วยให้คำปรึกษาแนะนำ สุดท้ายมันก็อยู่ที่เจ้าตัวเลือกทางของมันเองอยู่ดี แต่เราอยากถามเพื่อนๆแบบนี้มากกว่า ถ้าเป็นเพื่อนๆจะจัดการกับปัญหาครั้งนี้อย่างไร? (ขอบคุณที่อ่านกระทู้ป่วยๆครับ)