คือเราทะเลาะกันบ่อยมากเลยคะ เราไม่รู้ว่าเราจะต้องทำยังไงทะเลาะกันส่วนมากก็เพราะความไม่เข้าใจกันไม่เคยมีเรื่องชู้สาวหรือ มือที่3เลย เราเจอกันตลอดอยู่ด้วยกันตลอดเลยค้ะ แต่พอทะเลาะเราจะเป็นคนที่ร้องไห้ฟูมฟายละเป็นฝ่ายตามเสมอ ประมานว่าน้อยใจเองตามเอง เขาก็ง้ออเรานะง้อมากด้วย แต่เราก็ไม่รู้จะทำยังไงอะคะ คือปรับความเข้าใจหากันหลายรอบแล้วสุดท้ายเราก็ไม่เข้าใจกันอยู่ดี เราพยายามปรับตัวแล้วเขาก็หาว่าเราเปลี่ยน ทั้งๆที่เราอยาพยายามให้มันดีกว่าเดิม แต่เหมือนกลับว่าเค้าไม่รู้ว่าสิ่งที่เราพยายามนั้นมันเหนื่อย เรามีอะไรเราก็บอกเค้าตรงๆตลอดว่าเออเราเหนื่อยนเรากำลังทำสิ่งแบบนี้อยู่นะ เราลงรูปหากันตลอดหวานกันมาก แต่แปลกเวลาทะเลาะเขาเลือกที่จะไม่สนใจเราเลย เค้าหันหลังให้เราเรากลับร้องไห้คนเดียวเป็นบ้าคนเดียว เสียใจคนเดียว ทั้งๆที่บางเรื่องเค้าเป็นคนผิดแต่เรากลับโดนสวนว่าไม่ฟังเหตุผล เพราะว่าเค้าไม่ได้ตั้งใจที่จะทำสิ่งนั้นผิดสัญญาซ้ำๆเรารู้ว่าเค้าเหนื่อยมากแค่ไหนกับสิ่งที่เค้าทำอยู่เราก็ให้กำลังใจเค้าเสมอไม่เคยให้ต้องให้น้อยใจหรือเรียกร้องเลยอะไรเลย เราพยายามให้เค้ามีความสุขที่สุด แต่เราเป็นคนที่อ่อนแอราร้องไห้ง่ายมาก แต่เราไม่เข้าใจว่าทำไมทะเลาะเค้าต้องทิ้งให้เราร้องไห้อยู่คนเดียวเสมอ เสียใจรู้สึกแย่เสมอ ละเค้าก็มีความสุขอยู่กับเพื่อน เสมอเวลาเราโทไปเค้าก็ไม่ได้รู้สึกรู้ร้อนอะไร เล่นเกมอยู่กับเพื่อน แต่เรากลับมาเป็นบ้าฟูมฟายอยู่คนเดียวบ่อยครั้ง บางทีเราก็เหนื่อย เราควรทำยังไงดีคะ กลับมาก็เป็นแต่เหมือนเดิมแต่เราไม่เคยเลิกกันจริงจังซักทีเลยคะ คือตอนนนี้เสียใจมาก เหมือนใจมันพังยับจนไม่รู้ว่าจะซ่อมจากจุดไหนเริ่มจากตรงไหนก่อนดี เราควรทำยังไงดีคะ ควรเฉยหรือยังไง เพราะบางทีเราก็พยายามที่สุดแล้วเราก็ท้อเหมือนกันคะ แต่ติดตรงที่เรารักกันมากเค้าทำสิ่งที่เค้าไม่ได้ตั้งใจ เค้าเหมือนว่าความรู้สึกเป็นเรื่องแค่นิดเดียวแต่สำหรับเราไม่เลยคะ เราไม่อยากเลิกแต่เราอยากให้เค้าเลิกทำแบบนี้เพราะเราก็ยอมเค้ามาโดยตลอดอยากจริงจังทำใหเค้าเข็ดบ้างแต่ใจไม่เคยแข็งพอเลย แต่เค้าก็ร้องไห้เสียใจแต่เราไม่รู้จริงๆตอนนี้ตันไปหมดแล้วว่าเราควรจะทำสิ่งไหน รักกันทั้งคู่แต่ก็ไม่เข้าใจกันเลย
รักแต่ไม่เข้าใจควรพอหรือควรไปต่อ