ขอคำแนะนำจากคนที่เจอปัญหาความรักต่างๆทีครับว่าผมควรทำสิ่งต่อไปนี้มั้ยเมื่อผมทำความรักผมพัง

สวัสดีครับ.. พี่น้องกระทู้พันทิปทุกท่าน นี่เป็นกระทู้แรกของผม ผมลองเขียนเรื่องในใจของผมครับ(เหตุการณ์เกิดขึ้นช่วงเดือนมิถุนายนปีนี้) ผมยินดีจะรับทั้งคำแนะนำและคำว่า คือ เรื่องของเรื่องมันมีอยู่ว่า

ผมขออนุญาตแนะนำตัวก่อนเลยนะครับ ผมชื่อ ก. คับ(ขอย่อนะคับ) คือเรื่องก็มีอยู่ว่าผมนั้นคบกับแฟนเก่าของผมตั้งแต่ม.6 ตอนนั้นแฟนผมม.3 เราห่างกัน3ปี เรารักกันมาก ผ่านอะไรแย่ๆหลายอย่างมาด้วยกัน ทั้งผู้ใหญ่กีดกัน ระยะทางเวลา ความไม่เข้าใจกันจนในที่สุดเราคบกันได้มาประมาณปีกว่าคับ คือมันอาจไม่เยอะน่ะครับ แล้วดูเป็นpuply loveไปหน่อยแต่ว่า "puply loveบ้าไรละนี่มาอยู่มหาลัยแล้ว ยังเป็นแผลในใจอยู่เลย -*-"
... ..  ขอต่อน่ะครับ ก็หลังจากนั้นผมก็ได้ย้ายมาเรียนที่กรุงเทพมหาวิทยาลัยชื่อดังย่านร้งสิต ซึ่งตอนนั้นแฟนผมก็แนะนำให้มาลองมาสอบครับ ผมก็เลยอพยพจากเชียงใหม่ลงมาเป็นเด็กกรุงไป แต่ว่าเรื่องมันเริ่มต่อจากนี้ครับ
จากที่เราไม่เคยจะห่างกันเลย จนตอนผมต้องมาเรียนอยู่ที่นี่ แรกๆก็เหมือนจะโอเคครับ หลังๆด้วยที่ว่าความห่างและอะไรอีกหลายๆอย่างทำให้เราไม่เข้าใจกันมากขึ้น ผมก็เริ่มระแวงผมยอมรับเลยว่าตอนนั้นผมงี่เง่าใส่เธอมากจริงๆทั้งหึงทั้งหวงกลัวเธอไปมีคนใหม่ไปหมด จริงๆแล้วผมว่าเธอแค่เรียนหนังสือครับ. แล้วมันก็มาถึงช่วงที่แย่คือช่วงที่เธอคงจะเรียนเยอะ ไหนจะเรียนพิเศษ เรียนหนังสือ การบ้านเป็นกองพะเนินตามประสาเด็กสายวิทย์ ขนาดวันเกิดของเธอผมก็ไม่ได้สร้างความสุขให้เธอเลย ยอมรับเลยว่าช่วงนั้นผมควบคุมอารมณ์ตัวเองไม่ได้จริงๆ ผมทำให้เธอเสียใจผมทำเธอร้องไห้เยอะแยะมากมาย มันก็มีช่วงที่เธอคงจะเหนื่อยแล้ว เราก็ทะเลาะกันแต่เธอไม่ติดต่อมาอีกเลย 2-3วัน ผมก็รอเธอง้อแต่ก็ไม่มีวี่แววเลย(นิสัยแบบนี้น่าจะเอากระโปรงมาใส่เนาะ ผมนี่กรุ๊บO เชื่อว่าหลายๆคนที่กรุ๊บเลือดนี้อาจเข้าใจก็ได้) วกมาเรื่องผมต่อนะ วันนั้นหลังจากเล่นดนตรีเสร็จที่โรงแรมแถวเมเจอร์ปิ่นเกล้า ผมเลยตัดสินใจโทรหาเธอแล้วบอกเลิกเธอ(ผมนี่งี่เง่าจังเลยนะครับ-" ผมก็อยากให้เธออธิบาย้หตุผลของเธอ เธอก็ขอพรุ่งนี้ ผมเลยตัดสินใจรอ แต่ก็พลั้งปากบอกไปแล้ว คืนนั้นผมไม่ได้นอนเลยครับ ผมรอเธอตอบผมจน6โมงเช้า แต่ในวันนั้นที่สุดแล้วเราก็เข้าใจกันดี จนวันต่อมาก็เกิดปัญหาอีกจนได้ ก็คือตั้งแต่ช่วงหลังๆเราคุยกันน้อยลงมาก จนเเทบจะกลายเป็นคนไม่สนิทกันเลยผมก็ถามตัวเองบ่อยๆน่ะว่านี่ใช่การกระทำของคนเป็นแฟนกันมั้ย จากที่เคยคุยกันวันละชั่วโมงสองชั่วโมงจนเหลือครึ่งชม. จนเหลือวันละไม่กี่นาที แต่สุดท้ายก็เหลือวันละไม่กี่ประโยค ผมยอมรับนะผมเเละท้อมากช่วงนั้น ผมก็อดทนต่อเพราะผมรักเธออยู่แต่อารมณ์ของผมน่ะสิมันทำให้ผมงี่เง่าจริงๆ. แต่ผมยอมรับเลยน่ะ ใครที่ความรักมันแย่จวนจะพังอ่ะจะมีมั้ยที่ไม่งี่เง่าบ้างบางครั้ง ผมเคยเห็นแต่ละคนเพ้อเต็มFaceไม่ต่างกับผมตอนนั้นหรอก จากนั้นก็เลยเกิดปัญหาอีกเรื่อยๆ กลายเป็นตอนนี้ทำให้แม่เขาก็ไม่ชอบผมแล้วจากที่คุยกันป้าๆหลานๆดีเลยผมบอกเลยว่าแม่เธอเป็นคนที่นิสัยดีและใจกว้างคนหนึ่งเลยผมรู้สึกเสียใจกับการกระทำตัวเองมากผมเลยตัดสินใจจะหยุดนิสัยดังกล่าว

           จนวันที่พีคจริงๆคือวันศุกร์ผมจำได้ผมจะกลับเชียงใหม่เพื่อไปหาเธอ ผมเคยสัญญาไว้กับเธอก่อนมาเรียนที่นี่ว่าไม่ว่าจะกลับยากเย็นยังไง ผมก็จะกลับไปหาเธอให้ได้ และผมอยากทำอะไรให้เธออีกตั้งมากมาย จนวันนั้นที่นั่งรถทัวร์ตอนกลับผมสัญญากับเธอว่าวันเสาร์เราจะไปเที่ยวกัน แต่แล้วก็ไม่เป็นตามนัด ผมไม่เข้าใจเลยสักนิดวันนั้นผมยอมใช้เงินเก็บทั้งหมดซื้อตั๋วนั่งรถกลับมาเพื่อมาหาเธอแต่เธอไม่สามารถมาตามนัดได้ เธอโกหกผมว่าพ่อจับได้แม่ไม่ให้ไป ซึ่งผมมาจับได้ทีหลัง วันนั้นผมเสียใจมากเลยที่สัญญาแล้วมันพัง เพราะนี่คือผมรุดมาจากกรุงเทพเพื่อตั้งใจมาหาเธอ  จากนั้นวันนั้นผมเลยคุยกับเธอแบบปลงสุดๆเย็นสุดๆ.  ผมเลยถามไปว่าทำไมเธอถึงไม่บอกความจริงกับผมว่าจริงๆแล้วเธอจะไปกับเพื่อนมซึ่งผมก็ไม่ได้ว่าอะไร แต่คำตอบก็คือ เพราะถ้าเธอบอกผมผมก็ไม่ให้ไปแล้วต่อให้บอกมันก็เหมือนการฝืนใจผมไป. ผมก็เข้าใจน่ะแต่ตอนนั้นจุดนั้นอารมณ์นั้นนี่ผมแบบเสียใจมากเลยผมพยายามจะทำให้ความรักมันดีขึ้นกลับพัง ผมเลยบอกเลิกเธอ เอาล่ะผมจะไม่เล่ายืดเยื้ออีกต่อไป. จากนั้นพอเลิกไปเธอก็เพ้อเยอะมากแต่ผิดไม่ให้ผมเห็น ละก็ช่วงผมกลับไปง้อ ครั้งแรกก็กลายเป็นผมไปเทลาะกับเธอซะเอง ครั้งต่อมากลายเป็นผมไปว่าเพื่อนเธอก็เลยกลายเป็นผมเทบาะกับเพื่อนเธอเพิ่มมาอีกคน และครั้งก่อนผมกลับกรุงเทพผมเลยแอบไปดูเธอที่สนามกีฬาในเมืองของเชียงใหม่ ระหว่างนั้นผมเจอกลุ่มเด็กกลุ่มหนึ่งผมเลยฝากกระเป๋าตังค์ที่เธอเคยใฟ้ตอนวันเกิดเอาไปค้นไว้ให้กับเธอ และฝนก็ตก เดินกลับไปแบบพระเอกเลยครับตอนนั้น -..- ก็วนอย่างงี้แหละผมง้อเธอไปจนโดนเด้งกลับมาหลายครั้งจนท้ายที่สุดผมเลยบอกตัวเองว่าพอแล้ว ผมเลยตั้งใจหายไปเลย ผมทนทรมานอยู่อย่างนั้นตลอดเวลา4เดือนที่ผ่านมา ไม่มีวันไหนเลยที่จะไม่คิดถึงเธอ ทั้งร้องให้ทั้งเสียใจอะไรต่างๆมากมาย แต่ไม่อาจกลับไปได้แล้ว ..  แต่ผมก็เริ่มโอเคไปกับมัน.....

แต่แล้ว วันนั้นก็มาถึงผมตั้งใจจะจบแล้วไม่ได้ติดต่อเธอไปนานมากจนไม่ทราบข่าวเธอเลย. แต่เเล้วก็มีรุ่นน้องผมเอาโพสที่เธอเพ้อมาเต็มเฟซให้ผมดู ซึ่งเป็นโพสของคนที่เธอคุยคนใหม่ซึ่งทีแรกผมก็ยินดีกับเธอแต่พอรู้ว่าคนใหม่ที่เธอคุยนั้นเขาลืมแฟนเก่าไม่ได้เหมือนกันแล้วมาคุยกับเธอว่านะไม่ทำให้เธอเสียใจเหมือนตอนที่คบกับผม แต่แล้วคนนั้นก็หายไปจากแฟนเก่าของผม. ซึ่งตอนนี้ผมไม่รู้จะพูดยังไงผมเข้าใจผู้ชายคนนั้นน่ะเพราะช่วงที่ผมตัดขาดเธอไปแล้ว ผมก็ได้ไปทำไอเรื่องคุยกับผู้หญิงเพื่อหยุดอารมณ์เหงาตัวเองจนเขาเสียใจขึ้นมาแล้วเหตุผลของผมที่ทำเขาเสียใจเพียงเพราะผมก็ลืมแฟนเก่าไม่ได้ แต่ท้ายที่สุดผมไม่รู้ว่าทำไม พอผมเห็นเธอเสียใจทั้งเพ้อทั้งห่วงหาอาลัยไปนั่งคนเดียวถ่ายรูปอะไรมา ผมกลับเจ็บกว่าเธอแบบบอกไม่ถูกเลย ผมเลยตัดสินใจอยากกลับไปรักษาใจของเธอแต่ ณ เวลานี้ใจเธอไม่มีผมอยู่แล้วผมไม่รู้จะทำยังไง ผมยอมรับความจริงกับตัวเองว่าทุกวันนี้ผมยังรักเธออยู่และยังคิดถึงและห่วงเธอ ถึงขั้นเก็บเอาไปฝันหรือเห็นหน้าคนอื่นเป็นหน้าเธอในบางครั้ง ผมไม่รู้จะทำยังไงดีครับถึงเธอกับคนที่เธอคุยจะแค่ช่วงเวลาสั้นๆแต่มันกลับทำให้เธอรู้สึกดีได้. แต่ผมนี่สิที่คบมานานกว่าแต่กลับทำเธอเสียใจแล้วความรู้สึกดีๆที่เคยมีหายไปหมด ผมไม่อาจลืมเธอได้เลยครับ ทุกเวลา ต่อให้ผมไปไกลแค่ไหนก็ตาม ผมเลยตัดสินใจกลับไปในวังวนเดิมเดินกลับไปในจุดที่มีความรู้สึกเหมือนตอนจีบเธอใหม่ซึ่งตอนนั้นเธอก็ยังไม่ลืมแฟนเก่า. ผมรู้สึกเจ็บมากที่เห็นเธอไม่มีความสุข มาวันนี้ผมพึ่งได้รู้ว่าผมคิดถึงเธอและยังรักมากขึ้นกว่าทุกที จริงๆก่อนนี้ผมแค่มีความเชื่อลมๆแล้งรอเธอกลับมาแต่ว่าวันนี้ผมตัดสินใจที่จะกลับไปแก้ไขอะไรเอง ผมทนไม่ไหวแล้วที่เห็นเธอเป็นแบบนี้ ผมรู้ว่าผมไม่ได้อยู่ในจุดที่จะดูแลเธอได้แล้วแต่ผมรักเธอมากจริงๆ ผมอยากกลับไปดูแลเธออีก อยากกลับไปเป็นคนเดิม แต่ผมสัญญากับตัวเองแล้วครั้งนี้ผมตั้งใจแล้วว่ามันต้องดีกว่าเดิม เพราะช่วงเวลาที่ผ่านมาทำให้ผมเป็นผู้ใหญ่มากขึ้น. แต่เวลานี้เธอไม่ได้มีความรู้สึกอะไรกับผมเเล้ว ผมควรกลับไปแก้ไขมั้ยครับ


ผมควรจะกลับไปทำในสิ่งที่ควรทำมั้ยครับถ้าผมไม่สามารถทนเห็นเธอเป็นแบบนั้นได้ ไม่มีใครมาแทนเธอได้จริงๆครับ

กระทู้นี้เป็นครั้งแรกของผมน่ะครับอาจจะยาวบ้างและเรียบเรียงเรื่องราวไม่ดีบ้างเท่าไรต้องขออภัยมา ณ ที่นี้ด้วยครับ