สวัสดีค่ะ กระทู้นี้เป็นกระทู้แรกของเรา เราอายุ13 เข้าเรื่องนะคะคือเราจะมาแชร์ประสบการณ์อันเลวร้ายของเรา ซึ่งเป็นสิ่งที่เกิดขึ้นบ่อยมากในสังคมปัจจุบัน เข้าเรื่องเลยน้าา
ย้อนไปเมื่อ5ปีที่แล้ว ตอนนั้นเราอยุ่ป.2 เรามีพี่น้องอยุ่2คน เราคิดว่าตอนนั้นเราเป็นครอบครัวที่อบอุ่นดีมากเลยนะ ปกติทุกเช้าย่าเราจะนำอาหารมาให้ที่บ้าน(บ้านย่าอยุ่ติดกับบ้านเรา) เราจึงไม่ค่อยได้กินอาหารฝีมือแม่เท่าไหร่ วันนั้นก็เช่นกันย่านำอาหารมาให้เราเหมือนทุกวัน ตอนนั้นแม่เราอยุ่ห้องคอมพอเราเห็นย่ามาเราก็รีบชวนย่าขึ้นมาที่ห้องคอมที่แม่เราอยู่ พอย่าเปิดประตูเข้ามาเท่านั้นแหละค่ะ ท่านเอามือชี้หน้าแม่ของเราแล้วด่าๆๆ(ด่าประมาณว่าแม่เรามาแย่งสมบัติ เป็นตัวกาลกิณีประมาณนี้แหละทั้งๆที่บ้านหลังนี้ก็เป็นเงินของแม่เราเอง) คือเราตกใจมากเราไม่เคยเห็นย่าเป็นแบบนี้ แล้วย่าก็ชี้มาที่เรา(ขอเรียกชื่อตัวเองว่าพิมนะคะ) แล้วก็พูดว่า
ย่า : พิม! เธอจำไว้นะ ไม่ต้องไปรักมัน มันไม่รักแกหรอก!
แล้วย่าก็ออกจากห้องไปและลงไปเตรียมอาหารให้ต่อ ตอนนั้นเรากับแม่ร้องไห้เสียใจมาก ตอนนั้นไม่มีใครเห็นไม่มีใครรู้นอกจากแม่และเรา สักพักย่าเราก็เรียกให้เราไปกินข้าว เราก็ไปค่ะพยายามเช็ดน้ำตาแล้วก็กลั้นใจไป พอเราจะกินได้คำนึงเท่านั้นแหละพี่ของเราก็ถามย่าว่า
พี่ : ย่าครับ ทำไมแม่ไม่ไปส่งผมที่โรงเรียนมั่งอ่ะ? (คือตอนที่พี่เราเกิดอะค่ะหัวใจเขาไม่เต้นหรือไรนี่แหละ ทำให้โตมาเขาจะเรียนรู้ช้ากว่าคนอื่นนิดนึง)
ย่า : ก็คนมันไม่รักไง (ตอนนั้นแม่เราลงมาเข้าห้องน้ำพอดี ได้ยินที่ย่าพูดแน่นอน)
เรานี่ถึงกับกินไม่ลง😭 พอย่ากลับไปเราก็รีบหาแม่เลยค่ะ เราเป็นห่วงมากไม่รู้ว่าแม่จะไปไหนจะจากเราไปหรือป่าว ตอนนั้นเราเห็นแม่กำลังจะขับรถออกไปจากบ้าน เรานี่รีบวิ่งไปบอกแม่เลยว่า
เรา : แม่! รอด้วยพิมไปด้วย!
แล้วเราก็รีบวิ่งไปลาก(เน้นว่าลาก-.-)น้องผู้ซึ่งไม่รุ้เรื่องอะไรเลยไปด้วย บ้านเราทำกิจการปั้มน้ำมันค่ะ เราจึงต้องไปนอนที่ปั้มที่อยุ่ห่างจากบ้านเราประมาณ30กม. ระหว่างทางแม่เราร้องไห้ตลอดเลย เราก็อยากร้องนะแต่ตอนนั้นมันช็อคจิงๆ ร้องไม่ออกมันรุ้สึกเหมือนตัวเองอ่อนแอ
แค่นี้ก่อนนะคะเดี๋ยวว่างมาต่อ
ความทรงจำ
ย้อนไปเมื่อ5ปีที่แล้ว ตอนนั้นเราอยุ่ป.2 เรามีพี่น้องอยุ่2คน เราคิดว่าตอนนั้นเราเป็นครอบครัวที่อบอุ่นดีมากเลยนะ ปกติทุกเช้าย่าเราจะนำอาหารมาให้ที่บ้าน(บ้านย่าอยุ่ติดกับบ้านเรา) เราจึงไม่ค่อยได้กินอาหารฝีมือแม่เท่าไหร่ วันนั้นก็เช่นกันย่านำอาหารมาให้เราเหมือนทุกวัน ตอนนั้นแม่เราอยุ่ห้องคอมพอเราเห็นย่ามาเราก็รีบชวนย่าขึ้นมาที่ห้องคอมที่แม่เราอยู่ พอย่าเปิดประตูเข้ามาเท่านั้นแหละค่ะ ท่านเอามือชี้หน้าแม่ของเราแล้วด่าๆๆ(ด่าประมาณว่าแม่เรามาแย่งสมบัติ เป็นตัวกาลกิณีประมาณนี้แหละทั้งๆที่บ้านหลังนี้ก็เป็นเงินของแม่เราเอง) คือเราตกใจมากเราไม่เคยเห็นย่าเป็นแบบนี้ แล้วย่าก็ชี้มาที่เรา(ขอเรียกชื่อตัวเองว่าพิมนะคะ) แล้วก็พูดว่า
ย่า : พิม! เธอจำไว้นะ ไม่ต้องไปรักมัน มันไม่รักแกหรอก!
แล้วย่าก็ออกจากห้องไปและลงไปเตรียมอาหารให้ต่อ ตอนนั้นเรากับแม่ร้องไห้เสียใจมาก ตอนนั้นไม่มีใครเห็นไม่มีใครรู้นอกจากแม่และเรา สักพักย่าเราก็เรียกให้เราไปกินข้าว เราก็ไปค่ะพยายามเช็ดน้ำตาแล้วก็กลั้นใจไป พอเราจะกินได้คำนึงเท่านั้นแหละพี่ของเราก็ถามย่าว่า
พี่ : ย่าครับ ทำไมแม่ไม่ไปส่งผมที่โรงเรียนมั่งอ่ะ? (คือตอนที่พี่เราเกิดอะค่ะหัวใจเขาไม่เต้นหรือไรนี่แหละ ทำให้โตมาเขาจะเรียนรู้ช้ากว่าคนอื่นนิดนึง)
ย่า : ก็คนมันไม่รักไง (ตอนนั้นแม่เราลงมาเข้าห้องน้ำพอดี ได้ยินที่ย่าพูดแน่นอน)
เรานี่ถึงกับกินไม่ลง😭 พอย่ากลับไปเราก็รีบหาแม่เลยค่ะ เราเป็นห่วงมากไม่รู้ว่าแม่จะไปไหนจะจากเราไปหรือป่าว ตอนนั้นเราเห็นแม่กำลังจะขับรถออกไปจากบ้าน เรานี่รีบวิ่งไปบอกแม่เลยว่า
เรา : แม่! รอด้วยพิมไปด้วย!
แล้วเราก็รีบวิ่งไปลาก(เน้นว่าลาก-.-)น้องผู้ซึ่งไม่รุ้เรื่องอะไรเลยไปด้วย บ้านเราทำกิจการปั้มน้ำมันค่ะ เราจึงต้องไปนอนที่ปั้มที่อยุ่ห่างจากบ้านเราประมาณ30กม. ระหว่างทางแม่เราร้องไห้ตลอดเลย เราก็อยากร้องนะแต่ตอนนั้นมันช็อคจิงๆ ร้องไม่ออกมันรุ้สึกเหมือนตัวเองอ่อนแอ
แค่นี้ก่อนนะคะเดี๋ยวว่างมาต่อ