แม้นฟ้าไร้ดาว

ในวันที่ฟ้ามืดหม่น ท่ามกลางสายลมที่พัดผ่าน มีชายคนหนึ่งเหม่อมองขึ้นไปบนท้องฟ้าเหมือนกำลังมองหาอะไรสักอย่าง สักพักมีเด็กหญิงดูม่อมแม่มเดินเข้ามาพร้อมกับดึงมือชายคนนั้นแล้วพูดว่า " กลับบ้านเราเถอะ " ชายคนนั้นยังนิ่งสักพักก่อนจะพูดกับเด็กหญิงว่า " คืนนี้ท้องฟ้าสวยมากเลยน่ะ " เด็กหญิงพยักหน้าและส่งเสียงรับคำพูดของชายคนนั้น ก่อนยื่นกิ่งไม้ขนาดพอมือให้กับชายคนนั้นเพื่อคลำทางและเดินกลับบ้านพร้อมกัน