ริจะเป็น กวี อย่างเขาบ้าง

ริจะเป็น ฤกวี อย่างเขาบ้าง
เก็บน้ำค้าง แล้วเสก เจ้าเม็ดใส
กลายเป็นเพชร ให้ระยับ ระยิบไป
เสกใบไม้ เป็นมร- กตพลัน

เสกแสงอุ่น จากดวง สุรีย์ศรี
เสกธุลี ดุจปุยเมฆ ในสวรรค์
เสกหนอนน้อย กลายเป็น ผีเสื้อพลัน
เสกกลุ่มควัน พลันกลาย เป็นหมอกไป

เสกน้ำครำ ในคู ดูเหม็นเน่า
เสกให้เจ้า กลายเป็น น้ำตกใส
เสกถนิม พิมพาภรณ์ จากเม็ดทราย
พราวไสว ดาษดื่น ให้ตื่นตา

ในโลกจริง บางสิ่ง ช่างโหดร้าย
แลละม้าย นรก เป็นนักหนา
อย่างเช่นเธอ ที่ฉันรัก เสมอมา
แม้ชีวา สละสิ้น ด้วยยินดี

ตายเพียงครั้ง พรั่นอะไร ไม่กลัวหรอก
แต่เธอหลอก เล่ห์ลิ้น สิ้นศักดิ์ศรี
เกิดเป็นชาย พอรู้ทัน อิสตรี
จะกี่ครั้งกี่ หน ฉันทนทัณฑ์

บทกวี ก่อนเก่า เป็นเนาว์แนบ
ได้อิงแอบ หลบลี้ หนีเข้าฝัน
เพียงหลับตา แล้วเสกสิ้น ทุกอย่างพลัน
มโนนั้น ฉันเสก เอาอย่างใจ

เสกไอ้นู่น เสกไอ้นี่ เสกไอ้นั่น
ปรากฏพลัน รอยยิ้มเธอ ฉันหวั่นไหว
เสกเท่าไร ก็ไม่หาย มลายไป
ยิ้มละมัย ซ่อมมีด มากรีดทรวง