เคยเจอคนที่ใช่ในเวลาที่ไม่ใช่กันไหม?

กระทู้นี้อาจจะอ่านแล้วมึนๆกันหน่อยนะค้าคือพึ่งมาสร้างกระทู้เป็นครั้งแรกเรียบเรียงไม่ค่อยถูก ขอประทานโทษมา ณ ที่นี้ด้วยค้า

ขออนุญาติเปิดเรื่องกันเลยดีกว่าชักช้าอยู่ใย5555
..คือเราแอบมองคนนึงมา1ปี แต่ตอนนั้นแค่มองนะ เหมือนเขามีเสน่อะไรบางอย่าง เรากับเขาจะชอบหันมามองพร้อมกันอยู่ตลอด
เคยแอบคิดเข้าข้างตัวเองนะแบบเห่ยยย..มองงี้ชอบชัวร์ แอดเฟสไหมหละ แลกไลน์แมะ คือตอนนั้นมันเหมือนทุกอย่างสป๊าคมาก555
แต่ก็ทำได้แค่นั้นแหละค้าได้แค่มอง แต่ยังไม่ใช่ความรู้สึกที่เรียกว่าชอบนะมันดูเป็นอารมณ์หลงเฉยๆ
อาจเพราะภายนอกเขาดูเป็นผชเงียบๆ ดูน่าค้นหา ซึ่งอิฉันนี่แพ้คะ แพ้มาก บอกเลย5555 มิน่านี่ชอบตั้งแต่แรกพบ
ก็อย่างที่บอกแหละค้าก็ทำได้แค่มอง นี่มองจนเวลาผ่านไป1ปีเต็ม ไม่สิ 1ปีเศษๆ ทุกอย่างมันก็เริ่มไม่ใช่แค่มองอีกต่อไป

เมื่อมีประโยค 'ขอไลน์หน่อยได้ไหม' เข้ามาแทรกในโสตประสาทแบบจี๊ดด

แต่นั่นเป็นคำพูดที่ออกจากปาก เพื่อน สนิท ที่ดันไปชอบคนนั้น....
คือตอนเพื่อนมาบอกว่าเห้ยแกเราชอบคนนั้นแกรู้จักเพื่อนเขาใช่ป่ะช่วยหน่อย (หืมตอนนั้นเรานี่หน้าชาเลยค้าาแต่ก็นะทำไงได้เพื่อนเราหนิเนอะคิดแค่เอ้อดีเลยเพื่อนคุยเราก็จะได้มองเขาต่อไปผลพลอยได้ไรเง้) อิฉันก็ทำได้แค่ทักไลน์เพื่อนของคนนั้นไปถามว่าแบบเห่ย ซี(นามสมมติ)มีแฟนยังมีคนคุยไหม บลาๆ คำถามเบสิค พอได้คำตอบมาว่า ไม่มี ปุ๊บ เราก็จัดแจงเอาไลน์ ซีให้เพื่อนทันที
(จริงเราก็มีไลน์ซี เพราะเรียนเอกเดียวกัน แต่ทำไมอิฉันถึงทำได้แค่มองทำไมถึงไม่ได้คุยอ๊ากกก)
ต่อๆ เพื่อนเราก็ทักไปคุยกับซีร่าเริงสนุกสนานตามประสาคนชอบ เห็นเพื่อนมีความสุขก็โอเคหละตอนนั้น5555
เพื่อนก็มาเล่าให้ฟังตลอดว่าซีน่ารัก กวนบาทา อย่างนู้นอย่างนี้ แล้วเวลาก็ผ่านไปสักพัก เพื่อนเราเริ่มนอย บอกซีไม่ค่อยตอบ อ่านไม่ตอบ บ้างอะไรบ้างแต่ก็นะคะบทสรุปรู้ๆกันอยู่เลย อดคะ!!! ก็เลิกคุยกันไป (เรานี่ยิ้มปริ แต่แสดงอาการไม่ได้5555เหมือนตัวเองเลวแบบบอกไม่ถูก)
.......แล้วเหมือนทุกอย่างก็กลับมาเป็นเหมือนเดิมทุกชีวิตใช้ชีวิตเดิมๆเหมือนที่เป็นอยู่ทุกวัน.......
เราก็ยังมองงงงเขาเหมือนเดิม จนเหตุการณ์ไม่คาดคิดเกิดขึ้น...
เช้าวันที่อากาศสดใส แต่ดันมีเรียนเช้า นี่รีบตื่นรีบไปเรียนตามภาษาเด็กหวงคะแนนเข้าห้อง5555ไปก่อนเวลาเหมือนทุกๆวันไรงี้ (ไม่หรอกจริงๆรีบไปเพื่อจะได้มองซีหรอก555555) แล้วสักพักซีก็เดินเข้ามาในห้องกับเพื่อนเหมือนทุกวันแต่เราดันลืมเงยหน้าขึ้นมาน่าสิ แหมะ ที่รีบมาเช้าทั้งหมดไร้ค่าเลยค้าาอิฉันก็นั่งนอยยยอยู่ในห้องเลยแอบเซง พอเริ่มเรียนได้สักพักเพื่อนสนิทอีกคนที่มาเรียนด้วยกันก็สะกิดแล้วพูดว่า เออเมื่อกี๊พวกซีเดินเข้ามาแล้วมองแกกันอ่ะไม่รู้ทำไม
หู๊ยยยยยยยยยยย!!!!ตอนนั้นนี่ใจเต้นตุ้บๆๆๆๆไม่เป็นตัวเองกันเลยทีเดียว แต่ก็ยังตีหน้าซื่อๆหันไปตอบเพื่อนว่า เออคงมองไปงั้นแหละไม่มีไรหรอก (ค้าแต่จริงๆนี่เขิลม้วนต้วนอยู่ในใจทั้งคาบ) พอหมดคาบ ไอเราก็หยิบโทรศัพท์ขึ้นมาเล่นเหมือนทุกที เข้าเฟส เล่นทวิต บลาๆขณะรอเพื่อนเก็บของ ไอเราก็เลื่อนๆเฟสดูหน้าฟีตเรื่อยๆสักพัก เห้ย ทำไมแจ้งเตือนเยอะจัง พอกดเข้าไปดู อู้หู้วววซีนางมากดไลค์รูปโปร สเตตัสด้วย แหมะละย้อนหลังด้วยนะรู้เลยว่าส่อง งืมๆ อิฉันนี่เร็วเลยค้า กลั้นใจ ทักไป'แหมะไลค์ขนาดนี้แลกเฟสไหม5555' นั่นแหละคะประโยคแรกที่ทักไปทำความรู้จัก
อ้อ ลืมบอกคือจริงๆก่อนหน้านั้นเราได้มีโอกาสคุยกับเขาบ้างอย่างพวก วันเกิดเม้นแฮปปี้เบิดเดย์กัน นิดหน่อยไรงี้นะ แต่ก็ไม่กล้าคุยมากเพราะเรื่องเพื่อนเราที่เคยชอบด้วยแหละ5555555
ต่อกันดีกว่า... หลังจากทักไปไม่ถึงนาทีซีกตอบมาเหมือนนางเปิดแชทค้างไว้ไรงี้ คือเร็วมาก 55555 แล้วก็คุยกันถามนู้นนี่ทั่วไป ก็คุยกันมาเรื่อยๆเวลาผ่านไปได้เก็บเรื่องราวของเขามาตลอด รู้ว่าจริงๆเขาเป็นคนใจเย็น รักต้นไม้ เทคแคร์ เป็นคนใช้ชีวิตง่ายๆ เอาตรงๆคือน่ารัก55555 คือไม่รู้นะว่าทำงี้กับทุกคนไหม หรือแบบเห้ย คิดเข้าข้างตัวเองอยุ่ว่าเขาอยากคุยด้วยไรงี้นะ แต่การกระทำบางอย่างเขาก็สื่อบ้าง มีทักมายืมของ ถามนู้นนี่ ฝากดดูของหน่อย ถามว่าอันไหนสวยกว่ากันจะซื้ออะไรเลือกให้หน่อยก็มีบ้าง แต่เราก็คงไม่อยากคิดกันไปเองแหละเนอะ
จนได้คุยกันมาเป็นระยะเวลาหนึ่งแบบไม่มีใครรู้ด้วยนะ55555 แต่เหมือนตอนนี้เราเริ่มรู้สึกตัวเอง เหมือน มีคำว่า ชอบ อยู่ในความคิดอยู่ตลอด ตั้งแต่ที่ได้คุยกันมาเราทั้งคู่มีอะไรเหมือนๆกันหลายอย่าง เราชอต้นไม้เหมือนกัน ชอบรถ ชอบกิน แต่เหมือนทุกอย่างจะดีและลงเอยด้วยการคบกัน แต่ซึ่งไม่ใช่นิยายรักหวานๆเป็นแน่
เพราะความจริงๆ...เรามีคนคุยอยุ่แล้ว ซึ่งเขาอาจจะไม่ใช่คนนอุดมคติหรือแอบมองๆมานานแบบซี แต่เขาก็เป็นคนที่ดีเลยก็ว่าได้ ใส่ใจอยู่ตลอดคอยห่วง รายงานทุกอย่างเหมือนแฟน (แต่จริงๆยังไม่ได้เป็น) คือเป็นคนที่มีนิสัยแบบผญทุกคนชอบและใฝ่ฝันกันเลย แต่สำหรับเรา เราเหมือนคิดต่างนะ เราไม่ชอบคนเล่นมุกเละเทะ หรือหยอดอะไรแบบนี้มากมายคือเล่นได้ให้เขิลอะไรเงี้ยเข้าใจ แต่สำหรับเราเราเหมือนตายด้านคือไม่เขิล555555เราอาจจะแปลกเองที่ไม่เหมือนคนทั่วไป เราชอบที่จะอยู่อะไรสงบๆ ไม่ชอบที่ที่คนพลุกพล่าน ชอบอยุ่ในโลกส่วนตัว ชอบคิดอะไรคนเดียว เวลามีแฟนคือจะไม่ใช่คนเจ้ากี้เจ้าการไม่บังคับอะไรเขาคือในอิสระตลอดแต่ต้องรุ้ว่ามีเราอยุ่แล้วอย่าหาเพิ่มไรเงี้ย เป็นคนที่ดูแลตัวเองได้นั่นแหละค้าหญิงแกร่งแบบนั้นเลย คือคนคุยเราก็เคยพูดนะว่าแบบ หวง หน่อยไหม ไม่เคยหวงเลยหรอ คถไหม ไรงี้ แต่เรา..ไม่รู้สึกเลย.. คือไม่รู้ทำไมเหมือนกันนะ แต่ก็เข้าใจคนคุยกันก็นะอยากมีโมเม้นมุ้งมิ้งกันแหละเนอะ

ประเด็นหลักๆเลย คือ ตอนนี้ เรา ควรทำยังไงต่อไป ควรรู้สึกยังไง เมื่อ เรา เจอคนที่ใช่ตอนที่เรามีอีกคนแล้ว
ถ้าเป็นสมมติเรา มีคนคุยอยุ่แล้ว แต่เรา ดันได้มีโอกาสคุยกับคนที่เราแอบมองกันมานาน เราควรเลือกไหม คือจะอยู่กับปัจจุบัน
..ไม่ได้เห็นแก่ตัวนะคะ รู้ว่าทุกอย่างที่กำลังคิดกำลังทำอยุ่ในตอนนี้มันผิดไปหมด จนรู้สึกอยากถอยออกมาอยุ่คนเดียว ไม่อยากเป็นภาระของใครไม่อยากทำให้ใครเสียใจ แต่พักหลังๆนี้ยอมรับเลยเรากับคนคุยนี่ห่างกันมากอยุ่กับเขาเราไม่เป็นตัวเองมากๆแต่ก็ยังคุยอาจเพราะเขาเข้าใจและรับในสิ่งที่เราเป็นได้ แต่ตรงๆเลยนะคะเรารู้สึกไม่เท่าที่เขาให้เราจริงๆ น้อยกว่า น้อยกว่ามากเลย จนเป็นเรื่องที่ทำให้คิดหนักในตอนนี้ ว่าจะเอายังไงต่อไปดี แต่กับซี ซีเหมือนทำให้เรายิ้มได้ มากกว่า รุ้สึกสบายใจกว่า เหมือนได้คุยเรื่องที่ชอบเหมือนๆกัน เลยทำให้รุ้สึกดีกว่า แต่ก็ไม่อยากตัดสินใจอะไรทั้งนั้น
คือ จขกท ไม่ได้คิดว่าตัวเองหน้าตาดี สวย น่ารัก เลือกได้อะไรแบบนั้น แต่มันเป็นเรื่องของความรู้สึกทั้งหมดล้วนๆ

แล้ว ควรทำไงต่อไป หรือจริงๆแล้ว เราควรอยู่กับตัวเอง ไม่มีใครเลยจะง่ายกว่าไหม

ปล.ขอโทษทุกๆคนด้วยนะค้าอาจจะเล่าๆแล้วมึนๆกันยกใหญ่แต่เรื่องนี้คิดมากจริงๆอยากได้คำแนะนำปรึกษาในมุมมองคนอื่นดูบ้างเผื่อจะช่วยให้เลิกคิดมากได้บ้าง ถ้าเรื่องที่เล่ามันดูงงๆ inbox มาถามได้เลยค้า และขอขอบคุณที่ทนอ่านเรื่องวกวนๆของจขกท จนจบ ขอบคุณจริงๆค้า