เล่าก่อนนะครับว่า ผมไม่เคยขอไลน์ เบอร์ หรืออะไรต่างๆ จากผู้ชายเลยนะครับ
เป็นเรื่องยากครับที่จะเข้าไปขอโซเซียลคนที่ตัวเองชอบ หรืออยากรู้จัก
คนที่เป็นแบบผม ไม่มีใครรู้ แล้วก็ไม่อยากให้ใครรู้ แคร์สายตาคนอื่นนิดนึง
จะเข้าไปขออะไรกับผู้ชายด้วยกัน มันก็ยังไงๆอยู่เน๊าะ
เข้าเรื่องล่ะครับ
ผมมีโอกาสไปปฏิบัติธรรม ในวัดแถวเมืองโบราณแห่งหนึ่ง
ใจมันสงบมากครับ สงบจนไปสะดุดตาผู้ชายคนนึงเข้า ฮไม่รู้สงบท่าไหน......
ผู้ดูไม่ออกหรอกครับ ใครเป็นไม่เป็น ยกเว้นคนที่แสดงอาการเป็นปกติ
ก็มองอยู่พักๆ เจอกัน เดินผ่าน ก็ไม่อะไรครับ เพราะคนไม่รู้จักกัน
ก็อยากมองหน้ายิ้มให้ ชวนคุย แต่ไม่กล้าครับ เพราะในวัด (จริงๆนอกวัดก็ไม่กล้าหรอกครับ)
ก็เฉยๆนะ แอบมีหวั่นๆบ้าง เวลาเดินสวนกัน
เวลานำวัตรเช้า เย็น ที่ว่างข้างๆเค้าก็ช่างเป็นใจ ว่างข้างๆพอดี
ผมก็ไปนั่งสิครับ
เจอคืนวันก่อนลาสิกขาบท (ลาตอนเช้า)
ใจมันว้าวุ่นพอรู้ว่าจะไม่เจอกันแล้ว อยากรู้จัก ทำความรู้จัก อะไรยังไงก็ได้
ตัดสินใจว่า ตอนเช้าหลังลาสิกขาบท จะเข้าไปขอไลน์ให้ได้ เตรียมคำพูดไว้ เรียงลำดับขั้นตอนว่า พรุ่งนี้จะทำแบบนี้หลังลาสิกขาบท
จนตอนเช้า หลังเสร็จพิธีลา ผมเดินสวนกับเค้าแบบไม่ตั้งใจ
คำพูดที่อยากพูด หรือ เตรียมไว้ ลืมหมดเลยคร๊าบบบบบ
ตั้งหน้าเดินเข้าไปพูด
ผม : “เอ่อ ขอโทษนะครับ ขอไลน์ไอดีได้มั้ยครับ”
ตอนนั่นนี่ หน้าแดง หน้าชามากกกก ความรู้สึกมัน วิ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไปหมด
เค้าเงียบไปพักนึง
ผม : “ไม่สะดวกใช่ม่ะ”
เค้า : คิดนิดนึง ก่อนพูดว่า “ผมไม่ได้สมัครไอดีไว้ครับ”
ผม : “อืมมมม เหรอครับ” แล้วเค้าก็ยิ้มแบบ.... ทำผมแทบละลาย
แล้วผมก็เดินออกมาเลย ไม่กล้าหันกลับไปมอง
ไปสงบสติอารมณ์อยู่พักนึง คิดขึ้นได้ “ทำไมไม่ขอเบอร์หรือเฟสแทนล่ะ”
แต่ไม่กล้ากลับไปขอแล้วครับ อาย แล้วเค้าก็กลับบ้านไป
ก่อนจะกลับ ผมเจอเค้าอีกครั้งนึง ไม่รู้เค้าเห็นผมมั้ย แต่ผมหลบหน้า เพราะยังอายกับที่ตัวเองทำไปก่อนหน้านั้น
แต่ผมยังอยากรู้จัก อยากคุยกับเค้าอยู่นะ
เสียดายที่ผมไม่ได้ขอเบอร์ หรือ เฟสแทน
ถึงผมจะไม่รู้ว่าเค้าเป็น ไม่เป็น ใช่ไม่ใช่
ถ้าคุณเล่นพันทิป อ่านเจอ หรือจำผมได้ ช่วยหลังไมค์มาหาผมได้มั้ยครับ
ผมอยากรู้จักคุณจัง
ขอบคุณครับ
ผู้ชายที่ผมขอ Line ในวัดแห่งนึ่ง อยู่ในนี้หรือเปล่าครับ.............
เป็นเรื่องยากครับที่จะเข้าไปขอโซเซียลคนที่ตัวเองชอบ หรืออยากรู้จัก
คนที่เป็นแบบผม ไม่มีใครรู้ แล้วก็ไม่อยากให้ใครรู้ แคร์สายตาคนอื่นนิดนึง
จะเข้าไปขออะไรกับผู้ชายด้วยกัน มันก็ยังไงๆอยู่เน๊าะ
เข้าเรื่องล่ะครับ
ผมมีโอกาสไปปฏิบัติธรรม ในวัดแถวเมืองโบราณแห่งหนึ่ง
ใจมันสงบมากครับ สงบจนไปสะดุดตาผู้ชายคนนึงเข้า ฮไม่รู้สงบท่าไหน......
ผู้ดูไม่ออกหรอกครับ ใครเป็นไม่เป็น ยกเว้นคนที่แสดงอาการเป็นปกติ
ก็มองอยู่พักๆ เจอกัน เดินผ่าน ก็ไม่อะไรครับ เพราะคนไม่รู้จักกัน
ก็อยากมองหน้ายิ้มให้ ชวนคุย แต่ไม่กล้าครับ เพราะในวัด (จริงๆนอกวัดก็ไม่กล้าหรอกครับ)
ก็เฉยๆนะ แอบมีหวั่นๆบ้าง เวลาเดินสวนกัน
เวลานำวัตรเช้า เย็น ที่ว่างข้างๆเค้าก็ช่างเป็นใจ ว่างข้างๆพอดี
ผมก็ไปนั่งสิครับ
เจอคืนวันก่อนลาสิกขาบท (ลาตอนเช้า)
ใจมันว้าวุ่นพอรู้ว่าจะไม่เจอกันแล้ว อยากรู้จัก ทำความรู้จัก อะไรยังไงก็ได้
ตัดสินใจว่า ตอนเช้าหลังลาสิกขาบท จะเข้าไปขอไลน์ให้ได้ เตรียมคำพูดไว้ เรียงลำดับขั้นตอนว่า พรุ่งนี้จะทำแบบนี้หลังลาสิกขาบท
จนตอนเช้า หลังเสร็จพิธีลา ผมเดินสวนกับเค้าแบบไม่ตั้งใจ
คำพูดที่อยากพูด หรือ เตรียมไว้ ลืมหมดเลยคร๊าบบบบบ
ตั้งหน้าเดินเข้าไปพูด
ผม : “เอ่อ ขอโทษนะครับ ขอไลน์ไอดีได้มั้ยครับ”
ตอนนั่นนี่ หน้าแดง หน้าชามากกกก ความรู้สึกมัน วิ๊งๆๆๆๆๆๆๆๆๆ ไปหมด
เค้าเงียบไปพักนึง
ผม : “ไม่สะดวกใช่ม่ะ”
เค้า : คิดนิดนึง ก่อนพูดว่า “ผมไม่ได้สมัครไอดีไว้ครับ”
ผม : “อืมมมม เหรอครับ” แล้วเค้าก็ยิ้มแบบ.... ทำผมแทบละลาย
แล้วผมก็เดินออกมาเลย ไม่กล้าหันกลับไปมอง
ไปสงบสติอารมณ์อยู่พักนึง คิดขึ้นได้ “ทำไมไม่ขอเบอร์หรือเฟสแทนล่ะ”
แต่ไม่กล้ากลับไปขอแล้วครับ อาย แล้วเค้าก็กลับบ้านไป
ก่อนจะกลับ ผมเจอเค้าอีกครั้งนึง ไม่รู้เค้าเห็นผมมั้ย แต่ผมหลบหน้า เพราะยังอายกับที่ตัวเองทำไปก่อนหน้านั้น
แต่ผมยังอยากรู้จัก อยากคุยกับเค้าอยู่นะ
เสียดายที่ผมไม่ได้ขอเบอร์ หรือ เฟสแทน
ถึงผมจะไม่รู้ว่าเค้าเป็น ไม่เป็น ใช่ไม่ใช่
ถ้าคุณเล่นพันทิป อ่านเจอ หรือจำผมได้ ช่วยหลังไมค์มาหาผมได้มั้ยครับ
ผมอยากรู้จักคุณจัง
ขอบคุณครับ