คือเราอายุ21แล้ว เราใช้ชีวิตอยู่ที่ห้องนอนสี่เหลี่ยมแคบๆ ภายในบ้านของย่าที่มีญาติอยู่ด้วยกว่าสิบชีวิต
ในห้องนอนที่เราใช้ชีวิตมีอยู่ 4ชีวิต มีเรา มีพ่อ มีแม่
คือเราอึดอัดอะ เรา21แล้วนะ เราต้องการพื้นที่ส่วนตัวบ้าง
เราเลยขอไปนอนตรงมุมนึง ที่มีตู้เสื้อผ้ากั้น แต่แม่เราก็แย่งไปแล้วให้เรานอนกับน้องกับพ่อ
เราบอกแม่ว่า ขอห้องได้มั้ย หนูโตแล้วนะ แม่ก็บอกว่าเราเนรคุณ จะตบปากให้
ขอห้อง แล้วกุมีปัญญามั้ย แค่ส่งmng เรียนกุก็เหนื่อยจะแย่


พอได้ยินประโยคนั้น มันทำให้เราอดคิดไม่ได้ว่า
ไม่มีปัญญามีบ้าน แต่ทำไมถึงมีปัญญามีลูก
คือเราไม่เข้าใจคนที่บอกว่ามีลูกแล้วลำบาก ชีวิตตกต่ำ แต่ก็เลือกที่จะมีลูก
แล้วพาลูกมาลำบากด้วย คืออยากรู้ว่าพวกเค้าคิดอะไรอยู่
เคยถามมั้ย ว่าเราอยากเกิดมามั้ย เคยถามมั้ยว่าเราอยากมาลำบากด้วยรึเปล่า


เพิ่มเติม คือเราขออธิบายว่า เราเป็นผู้หญิงถูกมั้ยคะ
เวลาอยู่ในห้อง เวลาแต่งตัว เปลี่ยนเสื้อผ้า เรามีพ่อมีน้อง อายุ18อยู่ในห้องซึ่งเป็นเพศชาย
ถึงจะเป็นพ่อกับน้องก็เถอะ แต่ก็รู้สึกไม่โอเคเท่าไหร่
ยิ่งเวลาพ่อหรือน้องเราเปลี่ยนเสื้อผ้า เค้าก็จะแก้ผ้าเลย
เหลือกางเกงในตัวเดียว เราเลยอึดอัด
คือเราเคยโดนลูกพี่ลูกน้องข่มขืนมาก่อน มันเลยทำให้เราฝังใจ ไม่อยากไว้ใจใคร
ยิ่งเวลาพ่อพาเพื่อนมากินเหล้าที่ห้องยิ่งแล้วเลย มันอึดอัดแบบบอกไม่ถูก
ถามว่าบ้านเราจนมั้ย ตอบว่าไม่ได้จนขนาดนั้น มีเงินมีทองบ้าง มีรถตู้หนึ่งคัน รถเก๋งอัลติสหนึ่งคัน พ่อเงินเดือน50000ส่วนแม่ขายของ
เฉลี่ยได้กไลอาทิตย์ละ5000-8000
ส่งเราเรียนค่าเทอม3000(พ่ออยากให้เรียน แต่แม่ไม่อยากให้เรียน เคยบังคับให้ออกมาทำงานร้านเหล้า)
ส่วนค่ากินอยู่รายอาทิตย์เราได้จากการเล่นดนตรี บางครั้งแม่ก็เอาไปแทงหวยไปเล่นไพ่
เงินเดือนพ่อ แม่ก็เก็บหมดให้พ่อแค่หมื่นนึง ที่เหลือเอาไปเล่นไพ่ แทงหวย ไปซื้อเสื้อผ้าตัวเอง
เงินเดือนชนเดือนแทบทุกเดือน หมุนเงินไม่ทันแทบทุกเดือน เราก็เลยมาทำงานมินิมาร์ทวันละ300
เอาไว้จ่ายค่าเทอมเวลาเงินที่บ้านหมุนไม่พอ
ส่วนตอนนี่เราอยู่หอพักนักศึกษามหาวิทยาลัยค่ะ แต่ช่วงศุกร์-อาทิตย์จะกลับบ้าน
มาช่วยแม่ขายของค่ะ แต่ช่วงปิดเทอมก็ต้องมาอยู่บ้านถาวรเดือนนึงเต็มๆเลย เราถึงอึดอัด