คือตอนนี้เราอายุ20 ปีละ เราเป็นลูกสาวคนเดียวของแม่ ละเป็นลูกคนที่5 ของพ่อ ใช่ค่ะพ่อเราเจ้าชู้ ตอนเด็กๆเราก็รู้ว่าพ่อมีลูกหลายคน ซึ่งเป็นพี่ๆเรา เราไม่อะไรนะเราถือว่าเรายังเด็กและพ่อก็ไม่ได้หายไปจากเราเลย แต่.....แม่เรานี้สิเค้าพูดกะเราเสมอว่าอย่าไปยุ่งกะพวกเขา แต่พ่อก็จะพาเราไปหาบ้านโน้นบ้านนี้บ่อยๆให้เราสนิทกัน ใช่ค่ะเราสนิทกันรักกันแบบพี่น้องในความรู้สึกฉัน และที่หนักกว่านั้นพ่อพาฉันไปเที่ยวด้วยกะผญอีกคน ซึ่งเขาดีกับฉันมากๆ ยอมรับค่ะตอนนั้นถามว่าสงสารแม่มั๊ยก็สงสารแต่ด้วยความที่เด็กมาก ก็เลือกอยู่กะพ่อและผญใจดีคนนี้ จนเวลาผ่านไปแม่ก็มารู้ความจริงเองแต่ก็เดิมๆ พ่อเจ้าชู้อยู่แล้วแม่เลยทำอะไรไม่ได้ ได้แค่มาบ่นด่าให้เราฟัง ส่วนตัวเราเหมือนทำใจนานแล้วว่าพ่อเป็นแบบนี้อีกอย่างพ่ออยู่กับเรากับแม่กลับบ้านทุกวัน เราเลยไม่อะไร จน.....พ่อแอบไปแต่งงานกับอีกคนและมีลูกขึ้นมา เรื่องนี้ถูกปกปิดนานมากกว่าแม่และเราจะรู้ อันนี่เราเริ่มรับไม่ได้ที่ไปแต่งงาน แต่เรื่องมีนผ่นมาสักพัก พ่อก็ทำเนียนมาตลอด งงปะคะแต่งงานละทำไมยังอยู่กับเรา เพราะจดทะเบียนซ้อนไม่ได้ บ้านโน้นจับได้ พ่อเลยมาอยู่กับเราเนียนๆต่อไม่มีไรเกิดขึ้น แต่ประเด็นคือไม่มีใครรับได้จริงๆหรอกค่ะ โดยเฉพาะแม่ อัดอั้นอดทนเรื่องพ่อมาหลายสิบปี กว่าจะได้มาอยู่แบบนี้ ละยังต้องมาเห็นสามี ติดต่อกับ ผญอื่นอีก ตัวเราอะทำใจตรงที่น้องยังเล็กน้องก็อยากมีพ่อ เราเลยปล่อยพ่อไป อีกอย่างทุกๆเรื่งที่พ่อทำเหมือนพ่อจะพยายามให้เรารู้ละให้เรายอมรับเองด้วย ทุกๆอย่างความลับของพ่อเลยอยู่ที่เรา ละไงเราเลือกที่จะไม่บอกแม่ เพราะแม่เป็นคนโมโหร้าย รู้แล้วเครียด สุดท้ายความลับก็ไม่มีในโลก แม่รู้ว่าพ่อยังติดต่อกับบ้านนั้นอยู่ ยังไม่เลิก แต่แม่ก็คิดไปสารพัดว่ายังคงไปหลับนอนด้วยกันอีกแต่จริงๆ พ่อแค่ำปรับผิดชอบน้องดูแลบ้างเท่านั้น เราเลยไม่อยากบอกแม่ แต่แม่จนวันนั้นถึงทุกวันตอนนี้ เอาแต่ด่าเรา ว่สเห็นขี้ดีกว่าใส้ ปกปิดความลับตั้งแต่เด็ก ไม่เคยเข้าข้างแม่ ละแม่ก็โวยวาย พาลใส่เราเหมาทุกอย่างไม่ดีในตัวเราไปหมด เราไม่เข้าใจเลยเราผิดมากหรอแม่ถึงเป็นแบบนี้
แบบนี้เรียกลูกที่แย่รึป่าว