สวัดดีค่ะ
คือตามหัวข้อเลยนะคะ เราโดนเพื่อนล้อว่า "ลูกคุณหนู"แล้วบางครั้ง ร็สึกเหมือนโดนแอนตี้จาก เพื่อนในห้อง เรื่องราวที่น่าเศร้าในโรงเรียนแล้วจากนั้นรู้สึกเหมือนชีวิตเปลี่ยนมาก
เริ่มแรกเลยนะคะ
คือเรา เพิ่งย้ายมาเข้าม.1 ที่โรงเรียนใหม่(ปัจจุบัน)ก่อนหน้านี้ ที่อยู่โรงเรียนเก่า ก้อไม่ค่อยจะดีมากคือเหมือนโรงเรียนเก่าก็โดนแบนจากเพื่อนกลุ่มหนึ่ง แต่นั้นก็แค่กลุ่มหนึ่ง ก้อคิดว่าทนไป เพราะอันนั้นแค่โดนตอนป.6ก้อคิดว่าเดี๋ยวแปปก้อต่างคนต่างไม่เจอกันแล้ว(โรงเรียนเก่าเรา มีถึงแค่ป6)
แล้วพอย้ายมาโรงเรียนใหม่ ก็คิดว่าคงดีนะ เจอเพื่อนใหม่ ชีวิตในโรงเรียนคงมีความสุขขึ้นเยอะ แต่ไม่ใช่เลยอ่ะหนักกว่าเก่า เอาช่วงเปิดเทอมใหม่ก่อน ก็ดีนะก็มีเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่ไปด้วยกันคั้งแต่ซัมเมอร์ก็คิดว่าเพื่อนกลุ่มนี้แหละที่จะอยู่กับเราตลอดไป คือนิสัยดีจริงๆ แล้วมีคนหนึ่ง ขอตั้งนามสมมุติว่าบีคือในกลุ่มสนิทกับ บี สุดค่ะ เค้ามาทักเราคนแรก แล้วก้อนิสัยดีมาก แค่พอช่วงเปิดเทอมแรกๆคือมีคนหนึ่ง ที่บี สนิทด้วย (สนิทกันตอนประถม) เราก็ไม่ได้คิดจะแยกเค้าออกจากกันนะ คือเราก็รู้ว่าเรามาที่หลัง ยังไงเราก็อาจจะไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของบี เราก้อครบกันมาเรื่อยๆ คือในกลุ่มมีกันอยู่ 7คนรวมเราด้วยนะคะ ก็สนุกดีนะไม่เคยมีกลุ่มเพื่อนเยอะขนาดนี้เพราะ โรงเรียนเก่าเรามีนักเรียนน้อยมาก มีระดับละหนึ่งห้อง แต่ที่นี้ครึ่งของร้อยได้ค่ะ แล้วคนที่สนิทกับ บี ขอตั้งนามสมมุติว่า เอ เอก็ส่งจดหมายมาหาบีว่า (ขอใช้คำหยาบนะคะ)บีก็เปิดอ่าน แล้วในนั้นก็เขียนว่า"ใครอย่า-"เราเห็นก็เลยหันกลับไปฟังครูสอนต่อ ตอนนั้นเรานั่งข้างๆบี (ซัมเมอร์) และช่วงนั้น เหมือนเอ จะเกลียดเรามาก คิดว่าเราจะแย่งบี คือเราก็คิดนะอยู๋กลุ่มเดียวกันจะแย่งกันทำไม ช่วงนั้นก็ยังดี ยังรับได้ คิดว่าเปิดเทอมมาก้อคงไม่มีอะไร
พอเปิดเทอมวันแรกเราก้อมาเรียนตามปกติ แต่มาแค่วันแรกก้อต้องหยุดโรงเรียนไปเจ็ดวัน เพราะต้องไปธุระกับพ่อแม่นานมาก แล้วบี ก้อไม่มาแต่ไม่มาแค่หกวัน ก้อคือเอมาโรงเรียนวันจันทร์ แต่เรามาวันอังคาร ตอนวันแรกเราก็นั่งข้างๆบีนะ แต่พอเรามาวันอังคารก้อเห็นว่าบีนั่งที่เรา บีเลยให้เราไปนั่งที่อื่น เราก้อเลยไม่ได้นั่งกับบี หลังจากนั้นไม่ว่าจะไปพักหรืออะไรก้อไม่เคยรอเรากันทั้งกลุ่ม แล้วคือตอนนั้นเพิ่งเปิดเทอมใหม่ๆก็ยังไม่ค่อยรู้จักใคร ก้อเลยต้องทน ไม่ว่าจะงานกลุ่มก็ตัดเราออก กินข้าวไม่รอเรา ทำอะไรไม่ชวนเรา เวลาอยู่ในกลุ่มเหมือนไม่ีตัวตน คือน้อยใจมากเหมือนประวัติศาสตร์ซ้ำรอย กลับมาบ้านก็ร้องไห้ แม่เห็นเลยถามว่าเราเป็นอะไร เราก็เล่านะ และก็รู้ด้วยว่าการตัดปัญหาด้วยการย้ายโรงเรียน ไม่ช่วยอะไรเลย เฟสก็ไม่มีใครทักมา แล้วพวกเขาก็ตั้งกลุ่มเฟสกัน แต่ไม่ชวนเราข่ะะะะ
หลังจากนั้นคือทนไม่ไหวขั้นรุนแรง เลยตัดสินใจหาเพื่อนใหม่เจอกลุ่มหนึ่งก็นิสัยดี เลยไปพักด้วยกัน หลังจากนั้น กลุ่มบี บีก้อให้เอมาถามเราว่า ''แกเป็นไร โกรธบีหรอ บีฝากถาม"คือ ไม่เข้าใจจะทิ้งเรา หรือ ไร แล้วจะมาถามเราอีกอ่ะ เหมือนบางทีเป็นตัวตลกเวลาอยู่กลุ่มเก่า บางทีพวกนั้นก็ใช้นู่นนี่ พอเราไม่ทำก็บอกแค่นี้ไม่ได้ออ พอเราทำก็หัวเราะกัน คือเราไม่ใช่ทาสนะ รับไม่ได้
แล้วประวัติศาสตร์ก็ซ้ำรอย เพื่อนกลุ่มสอง ก็เป็นงี้อีก
เลยตัดสินใจในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว พักคนเดียวเลย แต่ทุกคนก็รู้โลกนี้ต้องมีเพื่อนอยู่ด้วย เราก็รู้แต่มันเป็นอย่างงี้แล้วหนิ เวลาเห็นคนมีเพื่อนไปพักด้วยกันก็เห็น แล้วน่ารักดีนะกลุ่มนี้ น้ำตาถึงกับคลอ และคิดทำไมโลกใจร้ายกับเราจัง ไอคนไม่มีเพื่อนนนนนน
จากนั้นมาเจอกับเพื่อนกลุ่มสามกลุ่มนี้ รู้สึกดีด้วยมาก ก้อคิดว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ตั้งชื่อกลุ่มกัน กลุ่มนี้คือมาชวนไปพักด้วย เราเลยไป กลุ่มนี้แรกๆก็ดีค่ะ สนิทด้วยทั้งสองคน แต่ในกลุ่มจะมีคนหนึ่ง สมมุติชื่อพี พีน่ารักมากมาชวนเราคุยตลอด แต่อีกคน สมมุติชื่อดี จะเงียบๆคุยแต่กับพี พอเราสนิทกับพี มากขึ้นก็เกิดงานดราม่า ดีหาว่าเราแย่งพี เราเลยคิดว่าการสนิทกับใครสักคนคือแย่งมากใช่ไหม แล้วเราก้อโดนดีด่า สารพัด
หลังจากนั้นมา เราก้อไปกับกลุ่มบี กลุ่มบีมาเห็นเราร้องไห้ คือดูเหมือนคนอ่อนแอมากเวลาอยู่คนเดียว ถ้าเอาตรงๆเราเป็นคนอ่อนแอ มาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ดูภายนอกอาจจะสดใสร่าเริง แต่พอเรื่องจริง ก็เครียด จนร้องไห้ บีเลยชวนเรามาพักด้วยเราก็ ถามพวกแกจะไม่ทิ้งเขาอีกนะ พวกนั้นก็สัญญา ทีนี้เราอยากรู้เลยถามไปว่า ทำไมตอนนั้นพวกแกทิ้งเขาล่ะ พวกนั้นก้อบอก ตอนนั้นเอมันบอกบี ว่าก้อเขาไม่ชอบเรา เราเลยอ๋อ เคๆ ไป คือเราดูเหมือนคนโง่มาก เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย คือทำไงได้ไม่ลองก็ไม่รู้
แล้วจากนั้นก็ดีนะแต่เราก็ไม่แน่ใจ ว่าเราเป็นสาเหตุของหหลายๆเรื่องรึเปล่าเช่น จากนั้นที่เราไปพักกับกลุ่มบี ปกติในกลุ่มจะมี7ถ้าตัดหนึ่ง คนที่อยู่ห้องอื่น ก้อหก ตัดเราอีกหนึ่งก้อห้า ห้าคนนี้จะไปพักกันแต่มีสอง ขอสมมุติคนที่เกลียดเราว่าซี ซีชวนเพื่อนในกลุ่มที่สนิทกับซี ไปพักแยก เราก้อไม่รู้ทำไม แต่ตอนนั้นเราแอบได้ยินคุยกันว่าไม่ชอบเรา เราก้อเฉยๆไป เพราะยังไงก้อเปลี่ยนความคิดคนอื่นไม่ได้อยู่แล้ว
แล้วจากนั้นโดนครูจับย้ายที่มานั่งข้างเพื่อนซี คนนี้นิสัยดีมาก พอรู้จักกันนานๆเข้าก้อสนิทกันมาก แต่ไม่ได้ไปพักด้วยกันนะ ก้อตามปกติอ่ะค่ะ แต่ซีหาว่าเราแย่งเพื่อนซี เราก้อคิดในใจ หะอีกแล้ว คือจำเป็นออว่าต้องเกี่ยว เพื่อนมันก้อบอกกันว่าแกสนิทกับเพื่อนของซีมากเกินไป ก้อคนนั่งข้างกันหนิถ้าไม่คุยกันก้อเกร็งมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
มาถึงตอนรู้ตัวว่าโดนด่าว่าลูกคุณหนุ
......คือเพิ่งรู้ตัวว่า ดีไปบอกพวกกลุ่มที่ทำตัวแรงๆ อย่างงู้นงี้ว่าเราแย่งพี แล้ววันนั้นตอนเข้าแถวสมมุติชื่อตี่ ตี่เดินมาบอกเราว่า แกบ้านรวยมากออ ถึงชอบทำร้ายจิตใจคนอื่น เราก้องง หะ มันก้อบอกเราว่าแกรู้ป่ะตอนนี้ ทั้งห้องเค้าเรียกแกว่าลูกคุณหนู เราก้อยืนงง เป็นไปได้ไง เรื่องนี้เราอาจจะมีส่วน แต่เราก้อแค่ใช้ไอโฟน ตามทั่วๆไป เวลาเรียนก้อตั้งใจ ครูก้อชอบเราโดยเฉพาะสังคมเวลา โดนยืนทั้งห้องครูก้อจะให้เรานั่งคนแรก เราไม่ค่อยคุยถ้าเรียน แต่จะคุยนอกเวลาเรียนหนักมากกกกกกก
แล้วมันก้อบอกว่าเราหยิ่ง ไม่ค่อยร่วมกิจกรรม แต่ตั้งแต่เปิดเทอมมายังไม่มีกิจกรรมนะ ส่วนหยิ่งเนี่ยอาจเป็นเรื่อง เวลาเจอเพื่อนในห้องอาจจะไม่ค่อยทัก คือเราไม่รู้จัก ทำตัวไม่ถูก เคยทักคนแล้วโดนพูด กลับมาแบบ อะไร เลยไม่รู้ถ้าทักไปแล้วเป็นงี้อย่าทักเลย ้หมือนมีปมในใจ
จากนั้นมาทุกคนก้เรียกเรา ลูกคุรหนู กินน้ำหน่อย ลูกคุณหนูยืมบลาาาาาาๆๆๆๆหน่อยอย่างงี้
แล้วเวลาครูถามว่าเราชื่อไร มันก็จะตอบกันว่าเขาชื่อลูกคุณหนูค่ะ
เห้อออออ
แล้วก้อมีอีกเรื่องคือยอมรับว่าเป็นคนบ้าดารา เรื่องดาราถ้าชอบคนไหนจะรู้หมด ถามมาตอบได้หมด คือมันก้อเป็นเรื่องปกติป่ะ แล้วคือเราชอบดาราหญิงอยู่คนหนึ่ง คือเหมือนพี่เขาเป็นไอดอลเรา อ่ะ คือ พี่ก้อย รัชวิน ติ่งมากกก เวลามีละครพี่เขาจะดูบ่อยมาก ในไอจีก้อโพสต์แต่รูปพี่เขา ติ่งๆๆๆ แล้วเวลาไปโรงเรียนเจอเพื่อนก้อจะโดนเพื่อนว่า เห้ยหน้าเป็นไร เสียใจละครจบหรอ คือเราก้อโพสต์ตามเฟสหรือไรงี้ไปเรื่อยว่าไม่อยาบให้จบ คิดถึงชื่อนักแสดงอะไรงี้
แล้วมีอีกเรื่องทุกคนถ้าโดนเพื่อนพูดถึงพ่อแม่ ก้อจะปรี๊ด แล้วไม่สนิทด้วยอ่ะ ในห้องมีชื่อเราสองคน
แล้ววันนั้นมันก้อบอกชื่อเราบอกไปเห้ยนั่นแม่...ก้อคือชื่อเรา สวยว่ะๆ เราๆก้อนึกว่าแม่เราเินมาเลยหันไปไหนๆ มันก้อบอกโอ๊ย ถ้าเป็นแม่แก กูรีบหันหน้าหนีเลยกลัว พูดงี้เออแม่กูไม่สวยแล้วไงสัส คือเราก้อคิดในใจนะ โมโห มาก
เมื่อก่อนไม่ใช่คนพูดคำหยาบ คือพูดก้ออาจจะปกติ เพราะเดี๋ยวนี้ส่วนมากเค้าก้อพูดกัน
แต่เดี๋ยวนี้บางครั้งก้อเผลอหลุด
คือเหนื่อยกับทุกๆเรื่องจริงๆ ต้องมาผวงว่าเมื่อไหร่วันไหน เพื่อนจะทิ้งเรา ทุกคนจะเกลียดเรา ด่าเราเมื่อไหร่ คือรู้นะว่าไม่ต้องสนใจก้อจบ แต่เราต้องทนเพื่อนด่าเรา ในสิ่งที่เราไม่ได้ทำ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจบนะคะ
อยากปรึกษาทุกคนจริงๆค่ะ
ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว เวลาปรึกษาแม่ แม่ก้อจะบอกว่าอย่าไปสนใจมัน ไม่สนมันก้อได้แค่มันไม่ง่ายอย่างนั้น่ะสิ
โดนเพื่อนล้อว่าลูกคุณหนู
คือตามหัวข้อเลยนะคะ เราโดนเพื่อนล้อว่า "ลูกคุณหนู"แล้วบางครั้ง ร็สึกเหมือนโดนแอนตี้จาก เพื่อนในห้อง เรื่องราวที่น่าเศร้าในโรงเรียนแล้วจากนั้นรู้สึกเหมือนชีวิตเปลี่ยนมาก
เริ่มแรกเลยนะคะ
คือเรา เพิ่งย้ายมาเข้าม.1 ที่โรงเรียนใหม่(ปัจจุบัน)ก่อนหน้านี้ ที่อยู่โรงเรียนเก่า ก้อไม่ค่อยจะดีมากคือเหมือนโรงเรียนเก่าก็โดนแบนจากเพื่อนกลุ่มหนึ่ง แต่นั้นก็แค่กลุ่มหนึ่ง ก้อคิดว่าทนไป เพราะอันนั้นแค่โดนตอนป.6ก้อคิดว่าเดี๋ยวแปปก้อต่างคนต่างไม่เจอกันแล้ว(โรงเรียนเก่าเรา มีถึงแค่ป6)
แล้วพอย้ายมาโรงเรียนใหม่ ก็คิดว่าคงดีนะ เจอเพื่อนใหม่ ชีวิตในโรงเรียนคงมีความสุขขึ้นเยอะ แต่ไม่ใช่เลยอ่ะหนักกว่าเก่า เอาช่วงเปิดเทอมใหม่ก่อน ก็ดีนะก็มีเพื่อนกลุ่มหนึ่งที่ไปด้วยกันคั้งแต่ซัมเมอร์ก็คิดว่าเพื่อนกลุ่มนี้แหละที่จะอยู่กับเราตลอดไป คือนิสัยดีจริงๆ แล้วมีคนหนึ่ง ขอตั้งนามสมมุติว่าบีคือในกลุ่มสนิทกับ บี สุดค่ะ เค้ามาทักเราคนแรก แล้วก้อนิสัยดีมาก แค่พอช่วงเปิดเทอมแรกๆคือมีคนหนึ่ง ที่บี สนิทด้วย (สนิทกันตอนประถม) เราก็ไม่ได้คิดจะแยกเค้าออกจากกันนะ คือเราก็รู้ว่าเรามาที่หลัง ยังไงเราก็อาจจะไม่ได้เป็นเพื่อนสนิทที่สุดของบี เราก้อครบกันมาเรื่อยๆ คือในกลุ่มมีกันอยู่ 7คนรวมเราด้วยนะคะ ก็สนุกดีนะไม่เคยมีกลุ่มเพื่อนเยอะขนาดนี้เพราะ โรงเรียนเก่าเรามีนักเรียนน้อยมาก มีระดับละหนึ่งห้อง แต่ที่นี้ครึ่งของร้อยได้ค่ะ แล้วคนที่สนิทกับ บี ขอตั้งนามสมมุติว่า เอ เอก็ส่งจดหมายมาหาบีว่า (ขอใช้คำหยาบนะคะ)บีก็เปิดอ่าน แล้วในนั้นก็เขียนว่า"ใครอย่า-"เราเห็นก็เลยหันกลับไปฟังครูสอนต่อ ตอนนั้นเรานั่งข้างๆบี (ซัมเมอร์) และช่วงนั้น เหมือนเอ จะเกลียดเรามาก คิดว่าเราจะแย่งบี คือเราก็คิดนะอยู๋กลุ่มเดียวกันจะแย่งกันทำไม ช่วงนั้นก็ยังดี ยังรับได้ คิดว่าเปิดเทอมมาก้อคงไม่มีอะไร
พอเปิดเทอมวันแรกเราก้อมาเรียนตามปกติ แต่มาแค่วันแรกก้อต้องหยุดโรงเรียนไปเจ็ดวัน เพราะต้องไปธุระกับพ่อแม่นานมาก แล้วบี ก้อไม่มาแต่ไม่มาแค่หกวัน ก้อคือเอมาโรงเรียนวันจันทร์ แต่เรามาวันอังคาร ตอนวันแรกเราก็นั่งข้างๆบีนะ แต่พอเรามาวันอังคารก้อเห็นว่าบีนั่งที่เรา บีเลยให้เราไปนั่งที่อื่น เราก้อเลยไม่ได้นั่งกับบี หลังจากนั้นไม่ว่าจะไปพักหรืออะไรก้อไม่เคยรอเรากันทั้งกลุ่ม แล้วคือตอนนั้นเพิ่งเปิดเทอมใหม่ๆก็ยังไม่ค่อยรู้จักใคร ก้อเลยต้องทน ไม่ว่าจะงานกลุ่มก็ตัดเราออก กินข้าวไม่รอเรา ทำอะไรไม่ชวนเรา เวลาอยู่ในกลุ่มเหมือนไม่ีตัวตน คือน้อยใจมากเหมือนประวัติศาสตร์ซ้ำรอย กลับมาบ้านก็ร้องไห้ แม่เห็นเลยถามว่าเราเป็นอะไร เราก็เล่านะ และก็รู้ด้วยว่าการตัดปัญหาด้วยการย้ายโรงเรียน ไม่ช่วยอะไรเลย เฟสก็ไม่มีใครทักมา แล้วพวกเขาก็ตั้งกลุ่มเฟสกัน แต่ไม่ชวนเราข่ะะะะ
หลังจากนั้นคือทนไม่ไหวขั้นรุนแรง เลยตัดสินใจหาเพื่อนใหม่เจอกลุ่มหนึ่งก็นิสัยดี เลยไปพักด้วยกัน หลังจากนั้น กลุ่มบี บีก้อให้เอมาถามเราว่า ''แกเป็นไร โกรธบีหรอ บีฝากถาม"คือ ไม่เข้าใจจะทิ้งเรา หรือ ไร แล้วจะมาถามเราอีกอ่ะ เหมือนบางทีเป็นตัวตลกเวลาอยู่กลุ่มเก่า บางทีพวกนั้นก็ใช้นู่นนี่ พอเราไม่ทำก็บอกแค่นี้ไม่ได้ออ พอเราทำก็หัวเราะกัน คือเราไม่ใช่ทาสนะ รับไม่ได้
แล้วประวัติศาสตร์ก็ซ้ำรอย เพื่อนกลุ่มสอง ก็เป็นงี้อีก
เลยตัดสินใจในเมื่อมาถึงขนาดนี้แล้ว พักคนเดียวเลย แต่ทุกคนก็รู้โลกนี้ต้องมีเพื่อนอยู่ด้วย เราก็รู้แต่มันเป็นอย่างงี้แล้วหนิ เวลาเห็นคนมีเพื่อนไปพักด้วยกันก็เห็น แล้วน่ารักดีนะกลุ่มนี้ น้ำตาถึงกับคลอ และคิดทำไมโลกใจร้ายกับเราจัง ไอคนไม่มีเพื่อนนนนนน
จากนั้นมาเจอกับเพื่อนกลุ่มสามกลุ่มนี้ รู้สึกดีด้วยมาก ก้อคิดว่าจะเป็นเพื่อนกันตลอดไป ตั้งชื่อกลุ่มกัน กลุ่มนี้คือมาชวนไปพักด้วย เราเลยไป กลุ่มนี้แรกๆก็ดีค่ะ สนิทด้วยทั้งสองคน แต่ในกลุ่มจะมีคนหนึ่ง สมมุติชื่อพี พีน่ารักมากมาชวนเราคุยตลอด แต่อีกคน สมมุติชื่อดี จะเงียบๆคุยแต่กับพี พอเราสนิทกับพี มากขึ้นก็เกิดงานดราม่า ดีหาว่าเราแย่งพี เราเลยคิดว่าการสนิทกับใครสักคนคือแย่งมากใช่ไหม แล้วเราก้อโดนดีด่า สารพัด
หลังจากนั้นมา เราก้อไปกับกลุ่มบี กลุ่มบีมาเห็นเราร้องไห้ คือดูเหมือนคนอ่อนแอมากเวลาอยู่คนเดียว ถ้าเอาตรงๆเราเป็นคนอ่อนแอ มาก ไม่ว่าจะเป็นเรื่องอะไร ดูภายนอกอาจจะสดใสร่าเริง แต่พอเรื่องจริง ก็เครียด จนร้องไห้ บีเลยชวนเรามาพักด้วยเราก็ ถามพวกแกจะไม่ทิ้งเขาอีกนะ พวกนั้นก็สัญญา ทีนี้เราอยากรู้เลยถามไปว่า ทำไมตอนนั้นพวกแกทิ้งเขาล่ะ พวกนั้นก้อบอก ตอนนั้นเอมันบอกบี ว่าก้อเขาไม่ชอบเรา เราเลยอ๋อ เคๆ ไป คือเราดูเหมือนคนโง่มาก เจ็บแล้วจำคือคน เจ็บแล้วทนคือควาย คือทำไงได้ไม่ลองก็ไม่รู้
แล้วจากนั้นก็ดีนะแต่เราก็ไม่แน่ใจ ว่าเราเป็นสาเหตุของหหลายๆเรื่องรึเปล่าเช่น จากนั้นที่เราไปพักกับกลุ่มบี ปกติในกลุ่มจะมี7ถ้าตัดหนึ่ง คนที่อยู่ห้องอื่น ก้อหก ตัดเราอีกหนึ่งก้อห้า ห้าคนนี้จะไปพักกันแต่มีสอง ขอสมมุติคนที่เกลียดเราว่าซี ซีชวนเพื่อนในกลุ่มที่สนิทกับซี ไปพักแยก เราก้อไม่รู้ทำไม แต่ตอนนั้นเราแอบได้ยินคุยกันว่าไม่ชอบเรา เราก้อเฉยๆไป เพราะยังไงก้อเปลี่ยนความคิดคนอื่นไม่ได้อยู่แล้ว
แล้วจากนั้นโดนครูจับย้ายที่มานั่งข้างเพื่อนซี คนนี้นิสัยดีมาก พอรู้จักกันนานๆเข้าก้อสนิทกันมาก แต่ไม่ได้ไปพักด้วยกันนะ ก้อตามปกติอ่ะค่ะ แต่ซีหาว่าเราแย่งเพื่อนซี เราก้อคิดในใจ หะอีกแล้ว คือจำเป็นออว่าต้องเกี่ยว เพื่อนมันก้อบอกกันว่าแกสนิทกับเพื่อนของซีมากเกินไป ก้อคนนั่งข้างกันหนิถ้าไม่คุยกันก้อเกร็งมากกกกกกกกกกกกกกกกกกก
มาถึงตอนรู้ตัวว่าโดนด่าว่าลูกคุณหนุ
......คือเพิ่งรู้ตัวว่า ดีไปบอกพวกกลุ่มที่ทำตัวแรงๆ อย่างงู้นงี้ว่าเราแย่งพี แล้ววันนั้นตอนเข้าแถวสมมุติชื่อตี่ ตี่เดินมาบอกเราว่า แกบ้านรวยมากออ ถึงชอบทำร้ายจิตใจคนอื่น เราก้องง หะ มันก้อบอกเราว่าแกรู้ป่ะตอนนี้ ทั้งห้องเค้าเรียกแกว่าลูกคุณหนู เราก้อยืนงง เป็นไปได้ไง เรื่องนี้เราอาจจะมีส่วน แต่เราก้อแค่ใช้ไอโฟน ตามทั่วๆไป เวลาเรียนก้อตั้งใจ ครูก้อชอบเราโดยเฉพาะสังคมเวลา โดนยืนทั้งห้องครูก้อจะให้เรานั่งคนแรก เราไม่ค่อยคุยถ้าเรียน แต่จะคุยนอกเวลาเรียนหนักมากกกกกกก
แล้วมันก้อบอกว่าเราหยิ่ง ไม่ค่อยร่วมกิจกรรม แต่ตั้งแต่เปิดเทอมมายังไม่มีกิจกรรมนะ ส่วนหยิ่งเนี่ยอาจเป็นเรื่อง เวลาเจอเพื่อนในห้องอาจจะไม่ค่อยทัก คือเราไม่รู้จัก ทำตัวไม่ถูก เคยทักคนแล้วโดนพูด กลับมาแบบ อะไร เลยไม่รู้ถ้าทักไปแล้วเป็นงี้อย่าทักเลย ้หมือนมีปมในใจ
จากนั้นมาทุกคนก้เรียกเรา ลูกคุรหนู กินน้ำหน่อย ลูกคุณหนูยืมบลาาาาาาๆๆๆๆหน่อยอย่างงี้
แล้วเวลาครูถามว่าเราชื่อไร มันก็จะตอบกันว่าเขาชื่อลูกคุณหนูค่ะ
เห้อออออ
แล้วก้อมีอีกเรื่องคือยอมรับว่าเป็นคนบ้าดารา เรื่องดาราถ้าชอบคนไหนจะรู้หมด ถามมาตอบได้หมด คือมันก้อเป็นเรื่องปกติป่ะ แล้วคือเราชอบดาราหญิงอยู่คนหนึ่ง คือเหมือนพี่เขาเป็นไอดอลเรา อ่ะ คือ พี่ก้อย รัชวิน ติ่งมากกก เวลามีละครพี่เขาจะดูบ่อยมาก ในไอจีก้อโพสต์แต่รูปพี่เขา ติ่งๆๆๆ แล้วเวลาไปโรงเรียนเจอเพื่อนก้อจะโดนเพื่อนว่า เห้ยหน้าเป็นไร เสียใจละครจบหรอ คือเราก้อโพสต์ตามเฟสหรือไรงี้ไปเรื่อยว่าไม่อยาบให้จบ คิดถึงชื่อนักแสดงอะไรงี้
แล้วมีอีกเรื่องทุกคนถ้าโดนเพื่อนพูดถึงพ่อแม่ ก้อจะปรี๊ด แล้วไม่สนิทด้วยอ่ะ ในห้องมีชื่อเราสองคน
แล้ววันนั้นมันก้อบอกชื่อเราบอกไปเห้ยนั่นแม่...ก้อคือชื่อเรา สวยว่ะๆ เราๆก้อนึกว่าแม่เราเินมาเลยหันไปไหนๆ มันก้อบอกโอ๊ย ถ้าเป็นแม่แก กูรีบหันหน้าหนีเลยกลัว พูดงี้เออแม่กูไม่สวยแล้วไงสัส คือเราก้อคิดในใจนะ โมโห มาก
เมื่อก่อนไม่ใช่คนพูดคำหยาบ คือพูดก้ออาจจะปกติ เพราะเดี๋ยวนี้ส่วนมากเค้าก้อพูดกัน
แต่เดี๋ยวนี้บางครั้งก้อเผลอหลุด
คือเหนื่อยกับทุกๆเรื่องจริงๆ ต้องมาผวงว่าเมื่อไหร่วันไหน เพื่อนจะทิ้งเรา ทุกคนจะเกลียดเรา ด่าเราเมื่อไหร่ คือรู้นะว่าไม่ต้องสนใจก้อจบ แต่เราต้องทนเพื่อนด่าเรา ในสิ่งที่เราไม่ได้ทำ
ขอบคุณทุกคนที่อ่านจบนะคะ
อยากปรึกษาทุกคนจริงๆค่ะ
ไม่รู้จะทำยังไงแล้ว เวลาปรึกษาแม่ แม่ก้อจะบอกว่าอย่าไปสนใจมัน ไม่สนมันก้อได้แค่มันไม่ง่ายอย่างนั้น่ะสิ