สวัสดีเพื่อนๆชาวพันทิปนะครับ นี้เป็นกระทู้แรกจะอาจจะเป็นกระทู้เดียวของผมด้วยนะครับ ผมสมัครมาเพื่อโพสกระทู้นี้โดยเฉพาะ คือผมอยากจะมาเล่าเรื่องความรู้สึกดีๆที่เกิดขึ้นกับผม
เรื่องมีอยู่ว่าคือวันที่ 24 ตุลาคม 2558 ผมไปเดินเล่นที่ central westgate กับเพื่อนตามภาษาวัยรุ่นปกติแหละครับ เราเดินไปเดินมาอยู่หลายรอบ จนพวกเราเหนื่อยก็เลยไปนั่งพักอยู่ที่ชั้น 2 แล้วจู่ๆก็มีคนเดินเข้ามาสอบถามความคิดเห็นเกี่ยวกับ การท่องเที่ยวต่างประเทศ ผมก็ตอบไปตามความจริง เราเคยนู้นนี้นั้น เธอก็เลยให้ลองทำแบบสอบผมก็นั่งทำไปพูดคุยกับเธอไป ตอนแรกผมคิดว่าเธอมาสอบถามงานพวกนี้คนเดียวแต่ไม่ใช่เลยครับ ผมเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับเห็นเธอคนที่ผมตกหลุมรัก เธอเป็นผู้หญิงขาว ดัดฟัน ความสูงของเธอก็ไม่เตี้ยไปไม่สูงไป เธอใส่เสื้อสีขาว กางเกงขาสั้นสีดำ ความรู้สึกแรกที่ผมเห็นเธอ ผมพูดอะไรไม่ออกนอกจากยิ้ม และก็ยิ้ม ไม่กล้าคุยกับเธอ เธอถามผมไม่ค่อยกล้าพูด เวลาพูดผมก็ไม่กล้ามองหน้า ผมได้แต่มองแบบสอบถาม มันเป็นอาการแบบว่าเขิลมากเพราะว่าผมเป็นคนขี้อายด้วยละมั้งครับเลยเขิลมากกว่าปกติ ผมก็เลยถามเพื่อนเขาว่าเรียนอยู่มหาลัยอะไร ผมได้คำตอบว่า เรียนอยู่มหาลัยธรรมศาสตร์ อยู่ชั้นปีที่ 4 ผมรู้แค่นี้จริงๆ ผมอยากจะถามชื่อของเธอคนนั้น อยากจะขอไลน์เธอนะครับ แต่ผมไม่กล้า ผมกลัว ผมรู้สึกเฟลเหมือนกันครับ อายเหมือนกันครับที่จะต้องมาตั้งกระทู้อะไรแบบนี้ แต่ผมอยากรู้จักเธอจริงๆ ผมอยากจะบอกว่าความรักมันเกิดขึ้นในพริบตาและอาจจะหายไปในพริบตาได้นะครับ ใครอ่านเรื่องราวขอผมแล้ว ผมอยากจะบอกว่าถ้ามีโอกาสคุยแล้ว ก็ขอไปเลยครับเดี๋ยวผิดหวังแบบผม
ผมไม่รู้นะครับว่ากระทู้แบบนี้จะช่วยอะไรผมได้มากน้อยเพียงใด ไม่รู้ว่าเธอหรือเพื่อนเธอคนนั้นจะเขามาอ่าน หรือเข้ามาเจอไหม ถ้าใครเป็นเพื่อนที่เรียนมหาลัยเดียวกับเขา หรือว่าทำวิจัยเรื่องเดียวกับเขา ช่วยติดต่อผมมาหลังไมค์ด้วยนะครับ แล้วผมฝากบอกเธอด้วยนะครับ ว่าผมตกหลุมรักเขาไปแล้ว
ปล.ขออภัยสำหรับคนที่มองว่า การที่ผมไม่คุยกับเขาตั้งแต่แรกมาโพสแบบนี้จะช่วยอะไรได้ ผมขอโทษนะครับ แล้วขอโทษสำหรับคนที่มองว่าการมาทำอะไรแบบนี้มันไร้สาระ แต่ผมคิดว่ามันก็เป็นหนทางหนึ่งที่สามารถพูดความในใจกับสิ่งที่เจอมาได้
ตามหาคนที่ถามแบบสอบถามที่ central westgate
เรื่องมีอยู่ว่าคือวันที่ 24 ตุลาคม 2558 ผมไปเดินเล่นที่ central westgate กับเพื่อนตามภาษาวัยรุ่นปกติแหละครับ เราเดินไปเดินมาอยู่หลายรอบ จนพวกเราเหนื่อยก็เลยไปนั่งพักอยู่ที่ชั้น 2 แล้วจู่ๆก็มีคนเดินเข้ามาสอบถามความคิดเห็นเกี่ยวกับ การท่องเที่ยวต่างประเทศ ผมก็ตอบไปตามความจริง เราเคยนู้นนี้นั้น เธอก็เลยให้ลองทำแบบสอบผมก็นั่งทำไปพูดคุยกับเธอไป ตอนแรกผมคิดว่าเธอมาสอบถามงานพวกนี้คนเดียวแต่ไม่ใช่เลยครับ ผมเงยหน้าขึ้นมาพร้อมกับเห็นเธอคนที่ผมตกหลุมรัก เธอเป็นผู้หญิงขาว ดัดฟัน ความสูงของเธอก็ไม่เตี้ยไปไม่สูงไป เธอใส่เสื้อสีขาว กางเกงขาสั้นสีดำ ความรู้สึกแรกที่ผมเห็นเธอ ผมพูดอะไรไม่ออกนอกจากยิ้ม และก็ยิ้ม ไม่กล้าคุยกับเธอ เธอถามผมไม่ค่อยกล้าพูด เวลาพูดผมก็ไม่กล้ามองหน้า ผมได้แต่มองแบบสอบถาม มันเป็นอาการแบบว่าเขิลมากเพราะว่าผมเป็นคนขี้อายด้วยละมั้งครับเลยเขิลมากกว่าปกติ ผมก็เลยถามเพื่อนเขาว่าเรียนอยู่มหาลัยอะไร ผมได้คำตอบว่า เรียนอยู่มหาลัยธรรมศาสตร์ อยู่ชั้นปีที่ 4 ผมรู้แค่นี้จริงๆ ผมอยากจะถามชื่อของเธอคนนั้น อยากจะขอไลน์เธอนะครับ แต่ผมไม่กล้า ผมกลัว ผมรู้สึกเฟลเหมือนกันครับ อายเหมือนกันครับที่จะต้องมาตั้งกระทู้อะไรแบบนี้ แต่ผมอยากรู้จักเธอจริงๆ ผมอยากจะบอกว่าความรักมันเกิดขึ้นในพริบตาและอาจจะหายไปในพริบตาได้นะครับ ใครอ่านเรื่องราวขอผมแล้ว ผมอยากจะบอกว่าถ้ามีโอกาสคุยแล้ว ก็ขอไปเลยครับเดี๋ยวผิดหวังแบบผม
ผมไม่รู้นะครับว่ากระทู้แบบนี้จะช่วยอะไรผมได้มากน้อยเพียงใด ไม่รู้ว่าเธอหรือเพื่อนเธอคนนั้นจะเขามาอ่าน หรือเข้ามาเจอไหม ถ้าใครเป็นเพื่อนที่เรียนมหาลัยเดียวกับเขา หรือว่าทำวิจัยเรื่องเดียวกับเขา ช่วยติดต่อผมมาหลังไมค์ด้วยนะครับ แล้วผมฝากบอกเธอด้วยนะครับ ว่าผมตกหลุมรักเขาไปแล้ว
ปล.ขออภัยสำหรับคนที่มองว่า การที่ผมไม่คุยกับเขาตั้งแต่แรกมาโพสแบบนี้จะช่วยอะไรได้ ผมขอโทษนะครับ แล้วขอโทษสำหรับคนที่มองว่าการมาทำอะไรแบบนี้มันไร้สาระ แต่ผมคิดว่ามันก็เป็นหนทางหนึ่งที่สามารถพูดความในใจกับสิ่งที่เจอมาได้