ขอท้าวความก่อนเลยว่า บ้านเรามีแมวมาอยู่เป็นสิบๆปีแล้ว แต่ไม่ได้เลี้ยงตั้งแต่แรก คือมาอยู่เองรอบๆบ้าน แต่บ้านเราก็เอาอาหารให้กิน จนเราโตขึ้น ปัจจุบันอายุจะ 20 แล้ว แมวก็เปลี่ยนรุ่นไปเรื่อย จนปัจจุบันเหลือกันอยู่ 3 ตัว แฝดสาม พอโตขึ้นเราก็เป็นทาสแมวและเอ็นดูมากขึ้น ก็กลายเป็นว่าเราเป็นคนให้อาหารเจ้า 3 ตัวนี้จากที่เมื่อก่อนเป็นคนที่บ้านให้ คนที่บ้านบอกไม่ได้เลี้ยงแค่ให้ทานมัน มันไม่ใช่แมวเรา แล้วก็ห้ามมันเข้ามาในบ้าน แต่ในเมื่อเรากลายเป็นคนรับผิดชอบ เราเลยพูดเต็มปากเลยว่าเราเลี้ยงมันเอง คือไม่ได้เลี้ยงในระบบปิด เลี้ยงแบบระบบเปิด ไม่เคยพาไปหาหมอ ไม่เคยพาไปฉีดยา เพราะไม่มีคนสนับสนุน ประกอบกับบ้านเราไม่มี รพ. สัตว์เลย จริงๆถึงจะบอกว่าเลี้ยงแต่เราจะไปเล่นด้วยอยู่ด้วยแค่ตอนให้อาหารเท่านั้น เพราะตอนกลางวันน้องไม่ค่อยอยู่บ้าน ประกอบกับเราไปเรียนที่ กทม. บ้านเราคนก็น้อย เลยได้แต่ปล่อยไปแบบนั้น แต่เรารักพวกเขามาก เรารู้สึกผิดต่อพวกเขามากๆ แต่ก็ทำได้แค่นี้ พอเรากลับมา เราจะลุ้นเสมอเลยว่าอยู่กันครบไหม? มีแผลรึเปล่า? ได้กินอะไรบ้างไหม?
แต่วันนี้บังเอิญน้องปีนขึ้นมาบนระเบียงชั้น 2 ของบ้าน แล้วคนในบ้านได้ยิน เลยโมโห เลยเอาไม้กวาดทำท่าตีไล่ คือเหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก จนน้องวิ่งไปอยู่บนหลังคาของบ้านข้างๆแล้วร้องเมี๊ยวๆใหญ่เลย คนในบ้านเราก็ปล่อยไว้แบบนั้น บอกว่าถ้าลงไม่ได้ก็ช่างมัน คือเราอยู่ตรงระเบียงชะเง้อมองแล้วมันก็ไม่สูงมากสำหรับแมว แต่น้องร้องใหญ่เลยเหมือนลงไม่ได้ เราก็ร้องไห้ออกมา มองน้อง พยายามบอกมาหาพี่ เดี๋ยวพาอุ้มลงไปทั้งน้ำตา แน่นอนน้องไม่เข้าใจและยังคงร้องต่อ เราปวดใจมาก ร้องจนภาพมัวไปหมด คนในบ้านก็เรียกให้เข้าห้อง แต่เราไม่ยอม เราโมโหมาก เรายืนอยู่ตรงนั้น อยากจะปีน แต่ไม่ได้ เลยวิ่งลงไปรอข้างล่าง น้องก็ยังไม่ลงมา ร้องหนักกว่าเดิม เราเลยกะจะเอาบันไดยาวไปวาง แต่คนที่บ้านลงมาตามบอกให้มีสติหน่อย เราก็ร้อง ตอนนั้นเรากลัวมาก กลัวว่าน้องจะลงมาได้ไหม กลัวว่าน้องจะเป็นอะไรรึเปล่า กลัวว่าน้องจะกลัวแล้วไม่กลับมาหาเราอีก จนในที่สุดคนในบ้านก็ออกมาดุเรา บอกว่าแมวมันสำคัญกว่าคนในบ้านอีกเหรอ ฯลฯ ก็เลยปีนไปบนหลังคา จนน้องกระโดดลงมาเองได้ แล้วเราได้ยินคนในบ้านบอกเราว่าผิดหวังจริงๆ ไม่คิดว่าเราจะเป็นแบบนี้ คือเราไม่อยากให้ใครขึ้นไป เราอยากขึ้นไปเอง แต่ไม่ได้ อย่างน้อยก็ขอลงไปรอข้างล่างก็ยังดี แต่ก็ไม่ได้อีก...
คือเรากำลังคิดว่าเราควรให้น้องอยู่กับเราต่อดีไหม หรือว่าเราควรหาบ้านที่อบอุ่น ที่คนทุกคนในบ้านรักดี คือแถวบ้านเราเป็นแบบบ้านๆ คนกันเอง ไม่ใช่เมืองใหญ่โตอะไร เราเลยไม่ค่อยกลัวเรื่องรถราเวลาน้องออกไปเล่นข้างนอกเท่าไร แต่เรารักน้องมากๆ เราไม่อยากให้น้องไปไหน อยากให้น้องอยู่กับเราต่อ เวลาดูรูปคนอื่นที่พาแมวของเขาไปหาหมอ เล่นกันในบ้าน นอนทับกันบนเตียง เราร้องไห้บ่อยแล้วก็พูดกับน้องเสมอว่าขอโทษนะที่ทำได้แค่นี้ แต่เราก็ไม่อยากเห็นแก่ตัว เราไม่รู้จะทำยังไงดี เรายอมรับว่าเราอาจผิดที่ไม่มีสติ แล้วโกรธ ไม่ฟังใคร ทำให้คนที่บ้านผิดหวัง แต่เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
ปล. ที่มาตั้งกระทู้คือเราอยากจะปรึกษา แต่เราขอเลยว่าอย่าว่าอะไรคนในบ้านเราเด็ดขาดเลยนะ เราเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง ถ้าจะว่าจะตำหนิ ว่าเราแทนเลย
- ขอบคุณมาก -
[ปรึกษา] เรื่องแมวที่บ้าน ทำยังไงดี...
แต่วันนี้บังเอิญน้องปีนขึ้นมาบนระเบียงชั้น 2 ของบ้าน แล้วคนในบ้านได้ยิน เลยโมโห เลยเอาไม้กวาดทำท่าตีไล่ คือเหตุการณ์มันเกิดขึ้นเร็วมาก จนน้องวิ่งไปอยู่บนหลังคาของบ้านข้างๆแล้วร้องเมี๊ยวๆใหญ่เลย คนในบ้านเราก็ปล่อยไว้แบบนั้น บอกว่าถ้าลงไม่ได้ก็ช่างมัน คือเราอยู่ตรงระเบียงชะเง้อมองแล้วมันก็ไม่สูงมากสำหรับแมว แต่น้องร้องใหญ่เลยเหมือนลงไม่ได้ เราก็ร้องไห้ออกมา มองน้อง พยายามบอกมาหาพี่ เดี๋ยวพาอุ้มลงไปทั้งน้ำตา แน่นอนน้องไม่เข้าใจและยังคงร้องต่อ เราปวดใจมาก ร้องจนภาพมัวไปหมด คนในบ้านก็เรียกให้เข้าห้อง แต่เราไม่ยอม เราโมโหมาก เรายืนอยู่ตรงนั้น อยากจะปีน แต่ไม่ได้ เลยวิ่งลงไปรอข้างล่าง น้องก็ยังไม่ลงมา ร้องหนักกว่าเดิม เราเลยกะจะเอาบันไดยาวไปวาง แต่คนที่บ้านลงมาตามบอกให้มีสติหน่อย เราก็ร้อง ตอนนั้นเรากลัวมาก กลัวว่าน้องจะลงมาได้ไหม กลัวว่าน้องจะเป็นอะไรรึเปล่า กลัวว่าน้องจะกลัวแล้วไม่กลับมาหาเราอีก จนในที่สุดคนในบ้านก็ออกมาดุเรา บอกว่าแมวมันสำคัญกว่าคนในบ้านอีกเหรอ ฯลฯ ก็เลยปีนไปบนหลังคา จนน้องกระโดดลงมาเองได้ แล้วเราได้ยินคนในบ้านบอกเราว่าผิดหวังจริงๆ ไม่คิดว่าเราจะเป็นแบบนี้ คือเราไม่อยากให้ใครขึ้นไป เราอยากขึ้นไปเอง แต่ไม่ได้ อย่างน้อยก็ขอลงไปรอข้างล่างก็ยังดี แต่ก็ไม่ได้อีก...
คือเรากำลังคิดว่าเราควรให้น้องอยู่กับเราต่อดีไหม หรือว่าเราควรหาบ้านที่อบอุ่น ที่คนทุกคนในบ้านรักดี คือแถวบ้านเราเป็นแบบบ้านๆ คนกันเอง ไม่ใช่เมืองใหญ่โตอะไร เราเลยไม่ค่อยกลัวเรื่องรถราเวลาน้องออกไปเล่นข้างนอกเท่าไร แต่เรารักน้องมากๆ เราไม่อยากให้น้องไปไหน อยากให้น้องอยู่กับเราต่อ เวลาดูรูปคนอื่นที่พาแมวของเขาไปหาหมอ เล่นกันในบ้าน นอนทับกันบนเตียง เราร้องไห้บ่อยแล้วก็พูดกับน้องเสมอว่าขอโทษนะที่ทำได้แค่นี้ แต่เราก็ไม่อยากเห็นแก่ตัว เราไม่รู้จะทำยังไงดี เรายอมรับว่าเราอาจผิดที่ไม่มีสติ แล้วโกรธ ไม่ฟังใคร ทำให้คนที่บ้านผิดหวัง แต่เราไม่รู้จะทำยังไงแล้ว
ปล. ที่มาตั้งกระทู้คือเราอยากจะปรึกษา แต่เราขอเลยว่าอย่าว่าอะไรคนในบ้านเราเด็ดขาดเลยนะ เราเล่าเหตุการณ์ให้ฟัง ถ้าจะว่าจะตำหนิ ว่าเราแทนเลย
- ขอบคุณมาก -