มากกว่าเพื่อน แต่ยังไม่ใช่แฟน ????

เคยป่ะ ที่เราดันไปสนิทกับเพื่อนผช.ในห้อง สนิทจนคุยกันได้ทุกเรื่อง เวลาเค้ามีปัญหาเค้าก็เล่าให้เราฟัง เวลาเรามีปัญหาเราก็จะเล่าให้เค้าฟัง ซึ่งเวลาที่เราเล่าอะไรให้เค้าหรือขอคำปรึกษา มันทำให้เรารู้สึกโล่งอ่ะ ประมาณว่าคุยกับเค้าแล้วรู้สึกสบายใจ แรกๆก็คุยกันถามเรื่องงานการบ้านทั่วไป แต่พอมาหลังๆเริ่มคุยกันเยอะขึ้น จากที่คุยกันแค่ไม่ถึงชั่วโมงต่อวัน กลายมาเป็นคุยกันนาน นานจนเรารู้สึกว่าเราคุยกับเค้าเยอะขนาดนี้เลยหรอ ??  แต่ด้วยความที่เค้าและเราอยู่ห้องเดียวกัน เจอกันทุกวัน คุยกันตลอด หยอกล้อตามประสาเพื่อน (หรอ) แต่ด้วยความที่เราสนิทกันจนนอกคิดว่าเรากับเค้าเป็นอะไรกัน และมีคนถามส่าเรากับเค้านั้นเป็นอะไรกัน เดินด้วยกันทุกเย็น แต่ไม่ใช่เพราะอะไรหรอกที่เดินด้วยกันทุกเย็นเพราะเราเรียนพิเศษด้วยกัน แต่ตอนเดินก็ยังมีเพื่อนอีกหลายคน ไม่ใช่แค่เรากับเค้า แต่เราสองคนก็ไม่ได้อะไรกับคำถามพวกนั้น เพราะรู้ดีว่าเราสองคนคิดกันแค่เพื่อน แต่พอเวลาผ่านไป มันทำให้เราสนิทกันมาก มากขึ้นเรื่อยๆจนแทบไม่มีความลับต่อกัน เราเริ่มคุยกันแบบมีแอบเป็นห่วง ประชดถึงคนนู้นทีคนนั้นที เวลาที่เรามาปรึกษาเรื่องคนที่ตัวเองชอบ อาจเป็นเพราะว่าตอนนั้นเราคงยังไม่รู้ใจตัวเองมั้ง 55555 แต่นั้นแหละ พอเราต่างอกหักจากคนที่ตัวเองชอบ มันเลยทำให้เรามีความรู้สึกที่คล้ายกันก็คือเจ็บนั้นเอง 5555 แต่ตอนนั้นไม่รู้ทำไมน่ะ ทั้งที่เราอกหัก แต่เรากลับรู้สึกสบายใจที่ได้คุยกับเค้า มันเลยทำให้เรารู้สึกไม่มั่นใจ กับหัวใจตัวตัวเอง แต่ตอนนั้นเราก็พยายามปิดกั้น บอกกับตัวเองว่เราอ่ะรู้สึกกับเค้าแค่เพื่อน เพื่อนเท่านั้น จนมาถึงจุดที่เราเริ่มรู้สึกแปลกๆว่าทำไมเค้าถึง ห่วงเรา เอาใจใส่ ปลอบเวลาเราร้อง แคร์เรามากจนผิดปกติ ยอมให้เราดูข้อความที่ผญ.คนนั้นจีบเค้า ทั้งๆที่ไม่จำเป็นให้เราดู แล้วพอเวลางอล ก็มีเค้าอ่ะที่ง้อ แล้วพอเวลาเค้างอลเราก็ง้อ แต่ถ้าเราง้อเค้าไม่สำเร็จเราเลยเป็นฝ่ายงอลเอง 55555. แล้วอีกอย่างเค้าคือคนเดียวที่ทำให้ร้องไห้บ่อยเพราะเค้า ตอนนั้นเรานั่งคิดทบทวนว่าเรารู้สึกอะไรกับเค้ากันแน่ เราเลยลองไปปรึกษาเพื่อน ว่าความรู้สึกแบบนี้คือเรากำลังแอบรักเค้าอยู่ใช่มั้ย และเค้าก็คิดเหมือนเราใช่มั้ย จนเริ่มมั่นใจว่าเรารู้สึกกับเค้าแล้วจริงๆแต่ตอนนั้นเราก็ยังไม่กล้าบอกหรอกน่ะ ก็ยังคุยกับเค้าเหมือนเดิม เหมือนที่ผ่าน (เราเริ่มคุยกับเค้าแบบจริงจังตอนม.4เทอม2 ตอนนี้เราอยู่ม.5เทอม2 ง่านๆคือปีกว่ากว่า ) แล้วด้วยความที่เราเป็นคนที่ไม่ชอบอะไรที่แบบมันค้างๆอยู่ในใจ วันนั้นเรารวบรวมความกล้าที่จะบอกเค้า และเราก็ได้บอกเค้าจริงๆแต่เค้าบอกว่าเค้าจะให้คำตอบในวันพน.ตอนนั้นเรากลัวมากๆเลยน่ะกลัวว่าเค้าจะไม่คิดเหมือนเรา ถ้าเค้ารู้เค้าคงเกลียดเราไม่อยากคุย แต่ทุกอย่างมันไม่ใช่แบบนั้น เค้ายังคุยปกติ ยังเหมือนเดิมทุกอย่าง จนมาถึงพน. เค้าเรียกเราให้ไปนั่งข้างเค้า บอกเลยน่ะว่าตั้งมาเรียนแต่เช้าเรายังไม่คุยกับเค้าสักคำจนมาถึงตอนที่เค้าเรียกนั้นแหละ เค้าถามว่าทำถึงได้บอกชอบเค้าเมื่อคืน เราเลยตอบว่า ไม่รู้ แต่ที่รู้ๆคือเราชอบแกอ่ะ หลังจากที่เราบอกเราลุ้นมากน่ะส่าคำตอบของเค้าจะเป็นอะไร สุดท้าย คำตอบของเค้า เค้าก็ชอบเราเหมือนกัน แต่เค้าบอกว่าเค้า เค้ายังไม่พร้อม เค้าอยากที่จะตั้งใจเรียนและมุ่งมั่นกับฟุตบอล เค้าถามเราว่า เราอ่ะรอเค้าได้มั้ย ถ้าม.6 นี้ เค้าพร้อมที่จะใช้คำๆนั้นกับเรา แต่เค้าสัญญาว่าเค้าจะไม่มีใครในระหว่างนี้  เค้าบอกว่าเรารอได้มั้ย เราเลยตอบว่า เราจะรอ แล้วก็สัญญาว่าจะไม่มีใครเหมือนกัน เราสองคนเลนสัญญาว่าเราจะรอมันไปด้วนกัน...แต่พอเวลาผ่านไปอะไรๆมันก็เริ่มเปลี่ยนจากที่เมื่อก่อนเรากับเค้าคุยกันสนุกม่กเอาใจใส่กัน จนมันม่ถึงจุดที่เปลี่ยน เร่ไม่รู้น่ะว่าเราหรอเค้าที่เปลี่ยน เราสองคนเริ่มคุยกันน้อย ไม่ใส่ใจไม่สนใจ บ่อยครั้งที่เราชอบเอาเรื่องสถานะมะทะเลาะกับเค้า เพราะเรากับเค้าสถานะไม่ชัดเจน มันเลยทำให้เราคิดว่า เค้ายังรู้สึกกับเราเหมือนเดิมรึป่าว เค้ายังรักเราเหมือนที่เรารักเค้ารึป่าว คำถามมากมายในใจที่อยากจะถาม เลยทำให้เรากลายเป็นคนงี่เง่าขึ้นมาตอนไหนไม่รู้ จนพอมาวันหนึ่งเราสองคนทะเลาะกันบ่อยขึ้นมันเลยทำให้เราเองต
คิดทบทวนว่าเราควรพอ และหยุดแค่เพราะทุกครั้งที่ทะเลาะ เรากับก็นัดคุยกัน (คือมันปิดเทอม)และทุกครั้งที่เรานัดคุยกัน เราก็จะกลับมาคืนดี เป็นแบบนี้บ่อย จนเรานั่งคิดทบทวนว่าเราสองคนควรกลับมาเป็นเพื่อนเหมือนอย่างเก่า เพราะตอนที่เราเป็นเพื่อนกัน มันดีมากๆแต่ยังไงเราคงย้อนกลับไปไม่ได้ จนเราสองคนคุยกันเข้าใจส่าเร่กลับไปเป็นเพื่อนดีกว่าแบะเค้าเองก็เห็นด้วย (รึป่าว) จนมาถึงตอนนี้เราก็ยังคุยกัน (แบบเพื่อนแบบเมื่อก่อน) ซึ่งมันก็ดีกว่าตอนที่เราต้องมาทะเลาะกัน เฮ้อออออออ จบล่ะ ปล.ยังรักและยังรอเค้าอยู่เหมือนเดิม