เมื่อประมาณ 3 อาทิตย์ก่อน พวกผมและเพื่อนผมนัดเจอมากินข้าวด้วยกัน ที่ร้านแห่งหนึ่ง สั่งอาหารกินไปได้สักพัก เพื่อนคนนีงถามผมขึ้นมาว่า สเป็คผมชอบผู้หญิงแบบไหน ผมงงไปแปปนึง (คงเห็นผมไม่ค่อยคบกับใครมั้ง) ผมก็ตอบไม่ถูก แล้วดันไปคิดถึงน้องคนนึงขึ้นมาเมื่อตอน ม.ปลาย ก่อนหน้านี้ผมคิดถึงและเป็นห่วงเธอบ้างนะ แต่หลังจากเพื่อนถามจนถึงวันนี้ผมคิดถึงและเป็นห่วงเธอทุกวันเลย....
ในช่วงชีวิต ม.ปลาย ผมชอบแอบมองน้อง ม.ต้นคนนี้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ปกติผมไม่ได้สนใจมองน้อง ม.ต้นเลยนะ แต่กับเธอมันไม่ใช่ ทำไมถึงชอบมองก็ไม่รู้เหมือนกัน เหมือนมีอะไรดึงดูดให้มอง ไม่ว่าเจอเธอที่ไหนผมมักจะแอบมองเธอตลอด อาจจะเป็นเพราะตรงสเป็คผมหรือเปล่า คงเพราะส่วนนึงเธอน่ารักด้วยแหละ แต่เธอไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร(ที่ผมเห็นนะ) สุดท้ายผมก็ไม่ได้เข้าไปคุยกับเธอ เพราะผมไม่รู้จริงๆ ว่าผมชอบเธอจริงๆหรือเปล่า แต่มันชอบมองเวลาเธอเดินผ่าน (ตอนนั้นผมกำลังจีบน้อง ม.ปลายคนนึงอยู่ ภายหลังรู้ว่ามีแฟนอยู่แล้ว) และอีกส่วนนึงเป็นเพราะ เธอน่าจะเป็นลูกของ อ.ท่านนึงที่ผมพอรู้จักบ้าง (ผมเคยเห็นเธอกลับบ้านกับ อ.ท่านนี้ + เห็นเพื่อนบอกอีกที) ท่านเป็นคนใจดี มันคงเป็นเหตุผลที่ผมไม่กล้าเข้าใกล้เธอมั้งครับ ด้วยความเกรงใจ อ.ท่านนี้
ความทรงจำที่ได้เจอเธอคอยวนเวียนในหัวผมตลอด คงจะบอกไม่ชอบก็ไม่ได้ แต่มี 2 ครั้งที่พลาดโอกาสที่จะได้รู้จักกับเธอ (จริงๆไม่อยากเล่าให้ฟังเลย แต่ไหนๆก็ไหนๆละ ระบายให้หมดเลยละกันนะ) เรื่องมันก็มีอยู่ว่า มีอยู่วันนึง เธอวิ่งร้องไห้มาหา อ.ท่านนึง ซึ่งอ.ท่านนี้ก็สอนผม เธอร้องไห้ไปคุยกับ อ.ไป ผมก็ยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้นกับกลุ่มเพื่อนๆ แต่สุดท้าย ผมก็ได้แต่มองเธออยู่อย่างงั้น โดยไม่ได้ทำอะไรเลย รู้สึกผิดกับตัวเองไม่ได้ทำอะไรเลย อย่างน้อยๆผมก็น่าจะเข้าไปคุยกับ อ.ท่านนี้ แล้วถามเธอว่าเป็นอะไร สุดท้ายผมก็ไม่ได้ทำมันลงไป และอีกครั้งนึง ตอนนั้นรู้สึกเป็นวันสุดท้ายที่ผมกำลังจะจบ ม.ปลาย ผมเดินผ่านเธอ เหมือนเช่นเคย ผมก็แอบมองอีกนั้นแหละ แล้วก็เห็นเธอยิ้มหัวเราะตั้งวงเล่นกีฬากับเพื่อนอย่างสนุกสนาน พอเห็นเธอยิ้มผมก็ยิ้มขึ้นมาเอง แล้วก็เดินผ่านเธอมา จังหวะที่เดินผ่านเธอมาแล้ว ผมกลับหันไปมองเธออีกรอบ(คิดว่าคงไม่ได้เจอกัน อยากเห็นเธอยิ้มอีกที) ด้วยบางอย่างจังหวะนั้น เธอก็หันมองมาที่ผมพอดี ผมก็ติดสตั้น ไปแปปนึง ทำอะไรไม่ถูก แล้วก็เดินกลับบ้านแบบเบลอๆ สุดท้ายผมก็ปล่อยเธอไป คิดว่า เดี๋ยวก็คงลืมเธอได้มั้ง เพราะจริงๆแล้วผมไม่รู้ว่าชอบเธอหรือเปล่า หรือเพราะเธอยังเด็ก หรือเพราะ เธอเป็นลูกของ อ.ท่านนั้นหรือเปล่า หรือจริงๆแล้วผมไม่กล้าที่จะเข้าไปคุยเธอเอง ( ข้อสุดท้ายมันคงเป็นคำตอบที่ถูกต้องที่สุด ) แต่แล้ว…
จนถึงทุกวันนี้ผมก็ยังลืมเธอไม่ได้สักที ผมอาจจะไม่ได้คิดถึงเธอตลอดเวลา แต่เวลาคิดถึงเธอที่ไรผมบอกกับตัวเองเสมอว่า เธอเป็นยังไงบ้าง สบายดีมั้ย มีแฟนหรือยัง ถ้ามีแฟนแล้วแฟนจะดูแลเธอดีมั้ย ความคิดเหล่านี้วนเวียนในหัวผมทุกครั้งที่คิดถึงเธอทีไร สิ่งเหล่านี้มันเกิดขึ้นเพราะความคาใจที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ทำให้ทุกวันนี้ผมก็ยังคงคิดถึงเธอเหมือนเดิมตลอดมา...
ก่อนหน้านั้นผมได้มีโอกาสกลับมาเยี่ยมที่โรงเรียนตอนมัธยมอีกครั้ง เธอก็ต่อ ม.ปลายที่เดิม ก็บังเอิญสวนกับเธออีกแต่หน้าเธอบึ๊งมาเลย ไม่รู้เป็นอะ แต่เห็นเธอตอน ม.ปลายแล้ว แล้วแบบ... ตอนนี้เธอเข้ามหาลัยคงมีคนมาจีบเธอเยอะแน่ๆ
ผมไม่รู้ตอนนี้เธอเป็นอย่างไงบ้าง แต่ผมขอให้เธอกับทุกคนที่เธอรู้จักมีความสุขมากๆแล้วกันครับ ถ้าเธอมีแฟนขอให้แฟนรักเธอมากๆ และดูแลเธอดีๆ และก็อยากให้เธอดูแลตัวเองด้วย รักษาสุขภาพด้วย กินอาหารที่มีประโยชน์ กินผักเยอะๆ ออกกำลังกายบ้าง ที่สำคัญยิ้มบ่อยๆนะ เธอออกจะน่ารัก มีหลายๆอย่างที่ผมอยากจะบอกไปแต่ผมคงไม่มีโอกาสได้บอก ผมขอระบายผ่านที่แห่งนี้แล้วกันครับ ขอยืมพื้นที่นี้เป็นที่ที่ผมได้ระบายมันออกมา สุดท้ายผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมรู้สึกอย่างไงกับเธอกันแน่ ทำไมต้องเป็นห่วง ทำไมต้องคิดถึง มาตลอด แต่ผมคิดว่าผมชอบเธอตั้งแต่แรกแล้วละ... แต่มันก็สายไปแล้วเช่นกัน
“ อย่าพึ่งกังวลกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น อนาคตเป็นสิ่งที่อะไรก็เกิดขึ้นได้ อนาคตไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ค่อยแก้เมื่อถึงเวลานั้น แค่ทำปัจจุบันให้ดีทีสุดก็พอ “ หนังสือเล่มนึงที่ผมได้อ่านบอกไว้ แล้วมันก็สะดุดใจตัวผมมาก
บางทีผมก็บอกตัวเองเหมือนกัน ผู้หญิงมีตั้งเยอะแยะอีกมากมายให้เลือก แต่สุดท้ายมันก็แพ้เพราะคำว่า “ เธอ มีเพียงเธอคนเดียวในโลกจริงๆ”
ถ้าโลกคู่ขนานมีจริง ผมก็อยากรู้ว่ามันจะเป็นยังไง ถ้าได้รู้จักกับเธอ ถ้าผมชอบเธอจริงๆ ผมก็ไม่ได้ต้องการให้เธอมาชอบผมกลับหรอก แค่ได้มีโอกาสสอนการบ้านเธอบ้าง เป็นเบาะเวลาที่เธอว้าวุ่นใจได้ เป็นคนที่เธออยากระบายได้ ถึงตอนนั้นเธอจะมีแฟน ผมก็คงเสียใจแหละแต่คงไม่มานั่งคาใจเหมือนโลกที่เป็นจริงแห่งนี้ เพราะผมคิดว่าผมทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว....
ผมขอให้เรื่องนี้เป็นเรื่องเตือนใจ ใครหลายๆคนที่กำลังมีความรักแอบชอบใครสักคน ถ้ารักเขาจริงก็ขอให้เชื่อมั่นในตัวเองเมื่อโอกาสมาถึงก็คว้ามันไว้เถอะครับ อย่าปล่อยให้หลุดลอยไปแล้ว มาคิดทีหลังว่า ว่าไม่ได้ทำอย่างงั้น อย่างงี้ อย่าให้มันเป็นสิ่งที่คาใจตลอดเหมือนกรณีอย่างผมเลย ถ้าเขาไม่ชอบ เราก็เสียใจแหละ แต่เราก็เสียใจไม่นาน เพราะ อย่างน้อยเราก็ได้บอกเขาไปแล้ว อย่าให้เป็นเหมือนผมที่ไม่ได้ทำอะไรเลยสุดท้ายก็มานั่งคิดถึงและเป็นห่วงตลอดเวลา....
ปล.ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ ขอให้ทุกคนสมหวังในความรักที่กำลังเกิดขึ้น หรือเกิดขึ้นแล้วก็ตาม
มีใครยังคงคิดถึงและเป็นห่วงคนๆนึงตลอดเป็นเวลา 7-8 ปีแล้วยัง ลืมไม่ได้มั้ยครับ
ในช่วงชีวิต ม.ปลาย ผมชอบแอบมองน้อง ม.ต้นคนนี้ ไม่รู้ทำไมเหมือนกัน ปกติผมไม่ได้สนใจมองน้อง ม.ต้นเลยนะ แต่กับเธอมันไม่ใช่ ทำไมถึงชอบมองก็ไม่รู้เหมือนกัน เหมือนมีอะไรดึงดูดให้มอง ไม่ว่าเจอเธอที่ไหนผมมักจะแอบมองเธอตลอด อาจจะเป็นเพราะตรงสเป็คผมหรือเปล่า คงเพราะส่วนนึงเธอน่ารักด้วยแหละ แต่เธอไม่ค่อยยิ้มเท่าไหร(ที่ผมเห็นนะ) สุดท้ายผมก็ไม่ได้เข้าไปคุยกับเธอ เพราะผมไม่รู้จริงๆ ว่าผมชอบเธอจริงๆหรือเปล่า แต่มันชอบมองเวลาเธอเดินผ่าน (ตอนนั้นผมกำลังจีบน้อง ม.ปลายคนนึงอยู่ ภายหลังรู้ว่ามีแฟนอยู่แล้ว) และอีกส่วนนึงเป็นเพราะ เธอน่าจะเป็นลูกของ อ.ท่านนึงที่ผมพอรู้จักบ้าง (ผมเคยเห็นเธอกลับบ้านกับ อ.ท่านนี้ + เห็นเพื่อนบอกอีกที) ท่านเป็นคนใจดี มันคงเป็นเหตุผลที่ผมไม่กล้าเข้าใกล้เธอมั้งครับ ด้วยความเกรงใจ อ.ท่านนี้
ความทรงจำที่ได้เจอเธอคอยวนเวียนในหัวผมตลอด คงจะบอกไม่ชอบก็ไม่ได้ แต่มี 2 ครั้งที่พลาดโอกาสที่จะได้รู้จักกับเธอ (จริงๆไม่อยากเล่าให้ฟังเลย แต่ไหนๆก็ไหนๆละ ระบายให้หมดเลยละกันนะ) เรื่องมันก็มีอยู่ว่า มีอยู่วันนึง เธอวิ่งร้องไห้มาหา อ.ท่านนึง ซึ่งอ.ท่านนี้ก็สอนผม เธอร้องไห้ไปคุยกับ อ.ไป ผมก็ยืนเอ๋ออยู่ตรงนั้นกับกลุ่มเพื่อนๆ แต่สุดท้าย ผมก็ได้แต่มองเธออยู่อย่างงั้น โดยไม่ได้ทำอะไรเลย รู้สึกผิดกับตัวเองไม่ได้ทำอะไรเลย อย่างน้อยๆผมก็น่าจะเข้าไปคุยกับ อ.ท่านนี้ แล้วถามเธอว่าเป็นอะไร สุดท้ายผมก็ไม่ได้ทำมันลงไป และอีกครั้งนึง ตอนนั้นรู้สึกเป็นวันสุดท้ายที่ผมกำลังจะจบ ม.ปลาย ผมเดินผ่านเธอ เหมือนเช่นเคย ผมก็แอบมองอีกนั้นแหละ แล้วก็เห็นเธอยิ้มหัวเราะตั้งวงเล่นกีฬากับเพื่อนอย่างสนุกสนาน พอเห็นเธอยิ้มผมก็ยิ้มขึ้นมาเอง แล้วก็เดินผ่านเธอมา จังหวะที่เดินผ่านเธอมาแล้ว ผมกลับหันไปมองเธออีกรอบ(คิดว่าคงไม่ได้เจอกัน อยากเห็นเธอยิ้มอีกที) ด้วยบางอย่างจังหวะนั้น เธอก็หันมองมาที่ผมพอดี ผมก็ติดสตั้น ไปแปปนึง ทำอะไรไม่ถูก แล้วก็เดินกลับบ้านแบบเบลอๆ สุดท้ายผมก็ปล่อยเธอไป คิดว่า เดี๋ยวก็คงลืมเธอได้มั้ง เพราะจริงๆแล้วผมไม่รู้ว่าชอบเธอหรือเปล่า หรือเพราะเธอยังเด็ก หรือเพราะ เธอเป็นลูกของ อ.ท่านนั้นหรือเปล่า หรือจริงๆแล้วผมไม่กล้าที่จะเข้าไปคุยเธอเอง ( ข้อสุดท้ายมันคงเป็นคำตอบที่ถูกต้องที่สุด ) แต่แล้ว…
จนถึงทุกวันนี้ผมก็ยังลืมเธอไม่ได้สักที ผมอาจจะไม่ได้คิดถึงเธอตลอดเวลา แต่เวลาคิดถึงเธอที่ไรผมบอกกับตัวเองเสมอว่า เธอเป็นยังไงบ้าง สบายดีมั้ย มีแฟนหรือยัง ถ้ามีแฟนแล้วแฟนจะดูแลเธอดีมั้ย ความคิดเหล่านี้วนเวียนในหัวผมทุกครั้งที่คิดถึงเธอทีไร สิ่งเหล่านี้มันเกิดขึ้นเพราะความคาใจที่ผมไม่ได้ทำอะไรเลย ทำให้ทุกวันนี้ผมก็ยังคงคิดถึงเธอเหมือนเดิมตลอดมา...
ก่อนหน้านั้นผมได้มีโอกาสกลับมาเยี่ยมที่โรงเรียนตอนมัธยมอีกครั้ง เธอก็ต่อ ม.ปลายที่เดิม ก็บังเอิญสวนกับเธออีกแต่หน้าเธอบึ๊งมาเลย ไม่รู้เป็นอะ แต่เห็นเธอตอน ม.ปลายแล้ว แล้วแบบ... ตอนนี้เธอเข้ามหาลัยคงมีคนมาจีบเธอเยอะแน่ๆ
ผมไม่รู้ตอนนี้เธอเป็นอย่างไงบ้าง แต่ผมขอให้เธอกับทุกคนที่เธอรู้จักมีความสุขมากๆแล้วกันครับ ถ้าเธอมีแฟนขอให้แฟนรักเธอมากๆ และดูแลเธอดีๆ และก็อยากให้เธอดูแลตัวเองด้วย รักษาสุขภาพด้วย กินอาหารที่มีประโยชน์ กินผักเยอะๆ ออกกำลังกายบ้าง ที่สำคัญยิ้มบ่อยๆนะ เธอออกจะน่ารัก มีหลายๆอย่างที่ผมอยากจะบอกไปแต่ผมคงไม่มีโอกาสได้บอก ผมขอระบายผ่านที่แห่งนี้แล้วกันครับ ขอยืมพื้นที่นี้เป็นที่ที่ผมได้ระบายมันออกมา สุดท้ายผมก็ไม่รู้เหมือนกันว่าผมรู้สึกอย่างไงกับเธอกันแน่ ทำไมต้องเป็นห่วง ทำไมต้องคิดถึง มาตลอด แต่ผมคิดว่าผมชอบเธอตั้งแต่แรกแล้วละ... แต่มันก็สายไปแล้วเช่นกัน
“ อย่าพึ่งกังวลกับสิ่งที่ยังไม่เกิดขึ้น อนาคตเป็นสิ่งที่อะไรก็เกิดขึ้นได้ อนาคตไม่ว่าอะไรจะเกิดขึ้นก็ค่อยแก้เมื่อถึงเวลานั้น แค่ทำปัจจุบันให้ดีทีสุดก็พอ “ หนังสือเล่มนึงที่ผมได้อ่านบอกไว้ แล้วมันก็สะดุดใจตัวผมมาก
บางทีผมก็บอกตัวเองเหมือนกัน ผู้หญิงมีตั้งเยอะแยะอีกมากมายให้เลือก แต่สุดท้ายมันก็แพ้เพราะคำว่า “ เธอ มีเพียงเธอคนเดียวในโลกจริงๆ”
ถ้าโลกคู่ขนานมีจริง ผมก็อยากรู้ว่ามันจะเป็นยังไง ถ้าได้รู้จักกับเธอ ถ้าผมชอบเธอจริงๆ ผมก็ไม่ได้ต้องการให้เธอมาชอบผมกลับหรอก แค่ได้มีโอกาสสอนการบ้านเธอบ้าง เป็นเบาะเวลาที่เธอว้าวุ่นใจได้ เป็นคนที่เธออยากระบายได้ ถึงตอนนั้นเธอจะมีแฟน ผมก็คงเสียใจแหละแต่คงไม่มานั่งคาใจเหมือนโลกที่เป็นจริงแห่งนี้ เพราะผมคิดว่าผมทำหน้าที่ดีที่สุดแล้ว....
ผมขอให้เรื่องนี้เป็นเรื่องเตือนใจ ใครหลายๆคนที่กำลังมีความรักแอบชอบใครสักคน ถ้ารักเขาจริงก็ขอให้เชื่อมั่นในตัวเองเมื่อโอกาสมาถึงก็คว้ามันไว้เถอะครับ อย่าปล่อยให้หลุดลอยไปแล้ว มาคิดทีหลังว่า ว่าไม่ได้ทำอย่างงั้น อย่างงี้ อย่าให้มันเป็นสิ่งที่คาใจตลอดเหมือนกรณีอย่างผมเลย ถ้าเขาไม่ชอบ เราก็เสียใจแหละ แต่เราก็เสียใจไม่นาน เพราะ อย่างน้อยเราก็ได้บอกเขาไปแล้ว อย่าให้เป็นเหมือนผมที่ไม่ได้ทำอะไรเลยสุดท้ายก็มานั่งคิดถึงและเป็นห่วงตลอดเวลา....
ปล.ขอบคุณที่อ่านจนจบนะครับ ขอให้ทุกคนสมหวังในความรักที่กำลังเกิดขึ้น หรือเกิดขึ้นแล้วก็ตาม