เรื่องเริ่มต้นเมื่อสี่ปีที่แล้ว ตอนที่ผมขึ้นปีหนึ่งใหม่.ผมได้ถูกคัดให้เป็นหลีดตอนโดนคัดก็คิดในใจมีแต่พวกเกย์กระเทยเป็นส่วนใหญ่นี้หว่าที่เป็นหลีดนี้หว่าแต่ผมก็ไม่ได้คิดไรมากนะครับก็เป็นก็เป็นว่ะมีเพื่อนเยอะขึ้นและก็ส่วนมากพี่พวกหลีดเกย์กระเทยพวกนี้ก็ใจดีนิสัยดียุด้วยแล้วน่าจะมีความสุข
พอถึงวันซ้อมจริงตื่นเต้นมากก็ฝึกๆไป. จะมีพี่ผุชายปีสองที่คอยสอนท่าให้สำหรับคนที่เต้นไม่ทันเพื่อนก็ผมนี้แหละจำท่าไม่ได้เลย
พี่เขาสอนตัวต่อตัวกับผม.โดนพี่คนอื่นแซวบ้าง แต่ก็ไม่ได้สนใจ พอซ้อมไปซ้อมมาพี่หลีดจับเราสองคนให้เป็นคู่จิ่นกันยุยงใสกันสารพัด. พี่ผชปีสองคนนี้ก็ดูแลดีมากไปรับไปส่งพาไปกินข้าว.(ผมไม่มีรถนะครับ)พอช่วงจะสอบก็จะติวให้.เลยโดนพี่คนอื่นๆแซวและยุให้คบกันแต่เรื่องมีอยู่ว่า.ผมมีแฟนแล้วคบกันตั้งแต่ม.ปลายแฟนเป็นผู้หญิงน่ะ.แต่เรียนคนมหาลัยกัน พี่ผชคนนี้ก็รู้ดว้ยครับ.อีกอย่างผมคิดกุไม่ใช่เกย์แน่นอน.ไม่ใช้ๆกุชอบผู้หญิงอยู่น่ะแต่ผมก็ยังหวันไหวกับพี่ปีสองคนนี้ตลอดเป็นเขิลๆไงไม่รู้ พอแข่งหลีดเสร็จพี่เขาก็ยังทำดีกับผมเหมือนเดิมน่ะยังไปรับไปส่งเช่นเดิม .จนคนคิดว่าเราเป็นแฟนกัน
นอนป่วยซื้อยามาให้เข้าโรงพยาบาลก็ไปเฝ้าทุกคืน.จนผมคิดว่าคนอื่นคงมองว่ากุเป็นเกย์ไปแล้ว.จนวันนึงผมทนไม่ไหวกลัวคนอื่นมองว่าเป็นเกย์
ผมบอกกับพี่เขาไปว่าห่างๆกันบ้างน่ะพี่คนอื่นเขาคิดว่าเป็นเกย์กันหมดแล้ว พี่เขานิ่งไปเลยครับไม่ตงไม่ตอบไรยิ้มแล้วตอบครับและเดินลงจากหอผมไปเลย
พอขึ้นปีสามผมโดนแฟนทิงเพราะข้อหาเราห่างกันไปไม่ค่อยมีเวลาให้กันเขาเหงาเลยมีแฟนใหม่ไป ผมกินเหล้าหนักมากเศร้าเสียใจ.ก็มีพี่คนนี้หละครับกับเพื่อนที่คอยดูแล.ผมไม่ยอมไปเรียนไม่ทำไรหนึ่งอาทิตเต็มๆ พออาทิตที่สองเพื่อนมาตามผมก็ไม่ไปจนพี่คนนี้มาตอนเอาตารางเรียนผมกับเพื่อนตอนเช้าก็จะมาเคาะให้ไปเรียนผมก็เปิดให้เเกบอกถ้าผมฃม่ไปเรียนพี่ก็จะมานั่งเฝ้าเราแบบนี้ทุกวันๆถ้าแกอยากให้พี่เสียการเรียนเรียนไม่จบไปด้วยก็ไม่ต้องไปเรียน .
ผมคิดในใจแล้วแต่ไม่กล้าจริงหรอก. ผ่านไปหนึ่งวันสองวันพี่เขาก็มานั่งเฝ้าเล่นเกมพี่ห้องผม. ผมเริ่มคิดเอาจริงเหรอว่ะ.สุดท้ายผมก็ยอมไปเรียน
อาจเป็นเพราะเริ่มหายเศร้าด้วยครับพอและสงสารพี่เขาด้วย .ตั้งแต่นั้นมาจบปีสาม.ผมก็ไปไหนมาไหนกับพี่เขากับเพื่อนบ้างโดยไม่มีแฟนอีกเลย
และพี่เขาก็จบไปแต่เราก็ยังโทรคุยเล่นตามประสาพี่น้องพี่เขาก็มาเยี่ยมพาไปกินเลี้ยงตลอด จนกระทั่งวันที่พี่เขามารับปริญญา
ก่อนวัรับจริงหนึ่งวันพี่เขาโทรมาหาผม. วันรับปริญญาไม่ต้องซื้อของขวัญอะไรให้พี่นะ.เดี๋ยวพี่คิดออกจะบอกเอง.วันรับจริงพอพี่เขารับเสร็จครับ
แกใส่ชุดครุยมาเคาะห้องผมครับ.ผมเปิดประตูออกไป.เจอพี่เขาตกใจมากเพราะมันค่อนข้างมืดแล้วนึกว่าแกกลับบ้านไปแล้วพีเขาเดินมาในห้องแล้วจับมือผม.พี่อยากได้ของขวัญคือเราเป็นแฟนกันน่ะ .เอ้ยผมตกใจ.เขิลด้วยแต่ผมยังคงชะงักกุเป็นผุชายน่ะเว้ยทำไมต้องเขิลว่ะ ผมเอามืออกแล้วบอกพี่เขาไป
ให้ผมเรียนจบก่อนน่ะพี่อีกแค่นิดเดียวผมยังไม่รู้ไรทั้งนั้น แต่ผมมีของขวัญให้อย่างนึง ผมเลยกอดพี่เขาไปหนึ่งที พี่เขาร้องให้ครับแล้วก็กลับบ้านไป
ผมมานั่งคิดนอนคิดผมเป็นอะไรอยู ผมก็ยังชอบผู้หญิงยุ ผมเข็ดกับคนเก่าจนฝังใจไปแล้ว.ซึ้งถ้าพูดถึงผุชายผมรู้สึกดีแค่กับพี่เขาคนเดียวแพ้ความดีพี่เขาจริงๆครับ. ครอบครัวผมจะรับได้ไหม ถ้าผมรับเป็นแฟนพี่เขาไป.แล้วผมดันไปชอบผู้หญิงขึ้นมาอีก.จะทำไงล่ะทีนี้
แต่ตอนนี้ผมเป็นอะไรกันแน่.เป็นอะไรๆๆ เป็นตัวประหลาดหรือเปล่า.เครัยดจริงๆ
แพ้ความดีของเพื่อนผช กับความรักที่โดนทิ้งจากผญ
พอถึงวันซ้อมจริงตื่นเต้นมากก็ฝึกๆไป. จะมีพี่ผุชายปีสองที่คอยสอนท่าให้สำหรับคนที่เต้นไม่ทันเพื่อนก็ผมนี้แหละจำท่าไม่ได้เลย
พี่เขาสอนตัวต่อตัวกับผม.โดนพี่คนอื่นแซวบ้าง แต่ก็ไม่ได้สนใจ พอซ้อมไปซ้อมมาพี่หลีดจับเราสองคนให้เป็นคู่จิ่นกันยุยงใสกันสารพัด. พี่ผชปีสองคนนี้ก็ดูแลดีมากไปรับไปส่งพาไปกินข้าว.(ผมไม่มีรถนะครับ)พอช่วงจะสอบก็จะติวให้.เลยโดนพี่คนอื่นๆแซวและยุให้คบกันแต่เรื่องมีอยู่ว่า.ผมมีแฟนแล้วคบกันตั้งแต่ม.ปลายแฟนเป็นผู้หญิงน่ะ.แต่เรียนคนมหาลัยกัน พี่ผชคนนี้ก็รู้ดว้ยครับ.อีกอย่างผมคิดกุไม่ใช่เกย์แน่นอน.ไม่ใช้ๆกุชอบผู้หญิงอยู่น่ะแต่ผมก็ยังหวันไหวกับพี่ปีสองคนนี้ตลอดเป็นเขิลๆไงไม่รู้ พอแข่งหลีดเสร็จพี่เขาก็ยังทำดีกับผมเหมือนเดิมน่ะยังไปรับไปส่งเช่นเดิม .จนคนคิดว่าเราเป็นแฟนกัน
นอนป่วยซื้อยามาให้เข้าโรงพยาบาลก็ไปเฝ้าทุกคืน.จนผมคิดว่าคนอื่นคงมองว่ากุเป็นเกย์ไปแล้ว.จนวันนึงผมทนไม่ไหวกลัวคนอื่นมองว่าเป็นเกย์
ผมบอกกับพี่เขาไปว่าห่างๆกันบ้างน่ะพี่คนอื่นเขาคิดว่าเป็นเกย์กันหมดแล้ว พี่เขานิ่งไปเลยครับไม่ตงไม่ตอบไรยิ้มแล้วตอบครับและเดินลงจากหอผมไปเลย
พอขึ้นปีสามผมโดนแฟนทิงเพราะข้อหาเราห่างกันไปไม่ค่อยมีเวลาให้กันเขาเหงาเลยมีแฟนใหม่ไป ผมกินเหล้าหนักมากเศร้าเสียใจ.ก็มีพี่คนนี้หละครับกับเพื่อนที่คอยดูแล.ผมไม่ยอมไปเรียนไม่ทำไรหนึ่งอาทิตเต็มๆ พออาทิตที่สองเพื่อนมาตามผมก็ไม่ไปจนพี่คนนี้มาตอนเอาตารางเรียนผมกับเพื่อนตอนเช้าก็จะมาเคาะให้ไปเรียนผมก็เปิดให้เเกบอกถ้าผมฃม่ไปเรียนพี่ก็จะมานั่งเฝ้าเราแบบนี้ทุกวันๆถ้าแกอยากให้พี่เสียการเรียนเรียนไม่จบไปด้วยก็ไม่ต้องไปเรียน .
ผมคิดในใจแล้วแต่ไม่กล้าจริงหรอก. ผ่านไปหนึ่งวันสองวันพี่เขาก็มานั่งเฝ้าเล่นเกมพี่ห้องผม. ผมเริ่มคิดเอาจริงเหรอว่ะ.สุดท้ายผมก็ยอมไปเรียน
อาจเป็นเพราะเริ่มหายเศร้าด้วยครับพอและสงสารพี่เขาด้วย .ตั้งแต่นั้นมาจบปีสาม.ผมก็ไปไหนมาไหนกับพี่เขากับเพื่อนบ้างโดยไม่มีแฟนอีกเลย
และพี่เขาก็จบไปแต่เราก็ยังโทรคุยเล่นตามประสาพี่น้องพี่เขาก็มาเยี่ยมพาไปกินเลี้ยงตลอด จนกระทั่งวันที่พี่เขามารับปริญญา
ก่อนวัรับจริงหนึ่งวันพี่เขาโทรมาหาผม. วันรับปริญญาไม่ต้องซื้อของขวัญอะไรให้พี่นะ.เดี๋ยวพี่คิดออกจะบอกเอง.วันรับจริงพอพี่เขารับเสร็จครับ
แกใส่ชุดครุยมาเคาะห้องผมครับ.ผมเปิดประตูออกไป.เจอพี่เขาตกใจมากเพราะมันค่อนข้างมืดแล้วนึกว่าแกกลับบ้านไปแล้วพีเขาเดินมาในห้องแล้วจับมือผม.พี่อยากได้ของขวัญคือเราเป็นแฟนกันน่ะ .เอ้ยผมตกใจ.เขิลด้วยแต่ผมยังคงชะงักกุเป็นผุชายน่ะเว้ยทำไมต้องเขิลว่ะ ผมเอามืออกแล้วบอกพี่เขาไป
ให้ผมเรียนจบก่อนน่ะพี่อีกแค่นิดเดียวผมยังไม่รู้ไรทั้งนั้น แต่ผมมีของขวัญให้อย่างนึง ผมเลยกอดพี่เขาไปหนึ่งที พี่เขาร้องให้ครับแล้วก็กลับบ้านไป
ผมมานั่งคิดนอนคิดผมเป็นอะไรอยู ผมก็ยังชอบผู้หญิงยุ ผมเข็ดกับคนเก่าจนฝังใจไปแล้ว.ซึ้งถ้าพูดถึงผุชายผมรู้สึกดีแค่กับพี่เขาคนเดียวแพ้ความดีพี่เขาจริงๆครับ. ครอบครัวผมจะรับได้ไหม ถ้าผมรับเป็นแฟนพี่เขาไป.แล้วผมดันไปชอบผู้หญิงขึ้นมาอีก.จะทำไงล่ะทีนี้
แต่ตอนนี้ผมเป็นอะไรกันแน่.เป็นอะไรๆๆ เป็นตัวประหลาดหรือเปล่า.เครัยดจริงๆ