เคยคิดถึงเรื่องที่ผ่านมานานแล้วแต่ยังเสียใจอยู่ท้ังที่ผ่านมานานแล้วแต่เหมือนเพิ่งเกิดไหมครับ
เราคบกันมา2ปีกว่าแต่เรื่องมันเกิดช่วงที่ผมจะบวชแล้วเค้าไม่มางานบวชผมครับ เหตุผลแค่นี้พอไหมครับสำหรับการบอกเลิกคนๆนึง?แต่สำหรับผมพอครับ
มันเป็นความรู้สึกที่ว่าเรามั่นใจในตัวเค้าแล้ว จริงจัง ด้วยแล้วแต่กลับปฎฺิเสธที่จะทิ้งความรู้สึกที่ผมมีให้ทิ้งไปเพราะเห็นงาน เงิน หรือเหตุผลที่เค้าอ้างว่ามันไม่สะดวก เป็นผู้หญิงมันดูไม่ดีที่จะมานอนบ้านผู้ชาย(ตรงนี้ผมบอกให้เค้ามานอนกับญาติผมผู้หญิงก็ได้รุ่นเดียวกัน)ทั้งที่ผ่านมาเราไปไหนมาไหนด้วยกันมาก็เยอะไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ซึ่งทั้งหมดผมไม่รู้นะว่ามันคุ้มรึป่าวกับเหตุผลของเค้าที่เอามาแลกกับความรู้สึกที่ต้องเสียไปแบบนี้ ที่ผมอยากให้เค้ามางานบวชผมเพราะผมอยากที่จะแนะนำให้ญาติพี่น้องผมทุกคนรู้จักเค้า อยากให้คนที่มาร่วมงานรู้ว่าคนนี้แฟนผมนะ ที่ผมจะแต่งงานด้วย เหมือนที่เค้าพาผมไปแนะนำให้รู้จักกับครอบครัวของเค้าตอนเค้ารับปริญญา แต่ที่คิดไว้มันพังหมด...ลองคิดดูแบบขำๆนะครับว่าถ้าผมใกล้จะตายเค้าจะมาเยี่ยมผมไหมหรือจะห่วงทำงานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมาเผาศพผมทีเดียว....หลังจากลาสิขาออกผมก็เลิกกับเค้าเลย ถามว่าเสียใจไหมครับเสียใจมากครับ...แต่มันก็ต้องเป็นแบบนั้นครับ
เวลาผมมีความสุขก็แค่อยากให้คนที่ผมรักอยู่ด้วยแค่นั้นเอง....ความสุขแต่ละเหตุการณในบ้างครั้งมันไม่สามารถย้อนกลับไปได้แต่เราจะเก็บไว้ในความทรงจำของเราได้ แทนที่จะได้เก็บความทรงจำที่มีความสุขกับกลายเป็นความเสียใจแทน...
ผมบอกเลิกกับเค้าเพราะ...
เราคบกันมา2ปีกว่าแต่เรื่องมันเกิดช่วงที่ผมจะบวชแล้วเค้าไม่มางานบวชผมครับ เหตุผลแค่นี้พอไหมครับสำหรับการบอกเลิกคนๆนึง?แต่สำหรับผมพอครับ
มันเป็นความรู้สึกที่ว่าเรามั่นใจในตัวเค้าแล้ว จริงจัง ด้วยแล้วแต่กลับปฎฺิเสธที่จะทิ้งความรู้สึกที่ผมมีให้ทิ้งไปเพราะเห็นงาน เงิน หรือเหตุผลที่เค้าอ้างว่ามันไม่สะดวก เป็นผู้หญิงมันดูไม่ดีที่จะมานอนบ้านผู้ชาย(ตรงนี้ผมบอกให้เค้ามานอนกับญาติผมผู้หญิงก็ได้รุ่นเดียวกัน)ทั้งที่ผ่านมาเราไปไหนมาไหนด้วยกันมาก็เยอะไม่เห็นจะเป็นอะไรเลย ซึ่งทั้งหมดผมไม่รู้นะว่ามันคุ้มรึป่าวกับเหตุผลของเค้าที่เอามาแลกกับความรู้สึกที่ต้องเสียไปแบบนี้ ที่ผมอยากให้เค้ามางานบวชผมเพราะผมอยากที่จะแนะนำให้ญาติพี่น้องผมทุกคนรู้จักเค้า อยากให้คนที่มาร่วมงานรู้ว่าคนนี้แฟนผมนะ ที่ผมจะแต่งงานด้วย เหมือนที่เค้าพาผมไปแนะนำให้รู้จักกับครอบครัวของเค้าตอนเค้ารับปริญญา แต่ที่คิดไว้มันพังหมด...ลองคิดดูแบบขำๆนะครับว่าถ้าผมใกล้จะตายเค้าจะมาเยี่ยมผมไหมหรือจะห่วงทำงานให้เสร็จก่อนแล้วค่อยมาเผาศพผมทีเดียว....หลังจากลาสิขาออกผมก็เลิกกับเค้าเลย ถามว่าเสียใจไหมครับเสียใจมากครับ...แต่มันก็ต้องเป็นแบบนั้นครับ
เวลาผมมีความสุขก็แค่อยากให้คนที่ผมรักอยู่ด้วยแค่นั้นเอง....ความสุขแต่ละเหตุการณในบ้างครั้งมันไม่สามารถย้อนกลับไปได้แต่เราจะเก็บไว้ในความทรงจำของเราได้ แทนที่จะได้เก็บความทรงจำที่มีความสุขกับกลายเป็นความเสียใจแทน...