มีใครเคยเกิดความรู้สึกว่าใจเรียกร้องให้นั่งสมาธินานขึ้นและต้องตั้งใจให้มากขึ้นด้วยไหมครับ... เป็นอย่างไร

ช่วงนี้ผมหย่อนเลยครับ... สภาพจิตใจไม่ค่อยดีเท่าไหร่ ต้องกู้จิตตัวเองให้กลับมาให้ได้ คิดว่า การปฏิบัติจิตภาวนาเพื่อให้ใจสงบรำงับ(ได้บ้าง) ก็ย่อมทำให้กายสงบรำงับตามมา... แต่พอหย่อนนาน ๆ เหมือนมันเริ่มร้อน คือ เกิดอาการกระสับกระส่าย กระอักกระอ่วนอยู่ภายใน(ทุกขเวทนา) เหมือนจิตใจไม่รวมเป็นหนึ่ง ฟุ้ง ๆ คล้าย ๆ จะบ้าได้เหมือนกัน ต้องหาวิธีระบายออกไปบ้าง...

แล้วก็กลับมาที่ใจที่เกิดฉันทะอ่อน ๆ ในการอยากจะนั่ง... แต่ก็ไม่ได้นั่งล่ะครับ... เล่นเกม ทำนู่นทำนี่ไร้สาระไปเรื่อย คือ ใช้เวลาว่างไม่เกิดประโยชน์(ช่วงนี้ที่ทำงานผมหยุดครับ)

ใจมันเรียกร้องให้ไปนั่งน่ะครับ นั่งอย่างไร...
ผมกำหนดลมหายใจ บางครั้งก็นับ บางครั้งก็ไม่นับ... นับอย่างไร
ก่อนหน้านี้ ลมเข้าลมออก นับ 1 เรื่อย ๆ ไป
แต่หลังจากที่อ่าน อานาปานสติ ของท่านพุทธทาส ท่านก็บอกให้รู้ลมสั้น ลมยาว... ผมไม่ค่อยฟังท่านนะ ผมก็ทำของผมคือ ผมว่าลมยาวน่ะมันดี
มันทำให้ใจเราเย็นขึ้น... ละเอียดขึ้น... แต่ท่านก็บอกว่า ลองนับ 1-5 ทำนองนี้แหละครับ... ผมก็เอามาประยุกต์ใช้คือ...

ลมเข้านับ 1-5 ลมออกนับ 1-5
ผมทำแล้วก็เออ มันอยู่กับลมได้ดีขึ้นนะเนี่ย แถมลมยังสม่ำเสมอเพราะมีตัวเลขมากำกับไว้...

ขณะพิมพ์อยู่นี้ผมก็ยังรู้สึกว่าตัวเองยังฟุ้ง ๆ อยู่เลย (เช่น มือสั่น ใจไม่นิ่ง ไม่แหลมคม)

นี่กะว่า กะว่า จะนั่ง ๆ ซัก 1 ชั่วโมง หลายครั้งละครับ ก็ยังไม่ได้ทำซะที ผัดมาเรื่อยเลย....

เล่าสู่กันฟังนะครับ ยินดีรับฟังความเห็นจากทุกท่านเลย ขอบคุณครับ